Zondag 27 juni, de Tilburgse Sint Lucaskerk. De kerk zit praktisch vol, met mensen van allerlei leeftijden, zoals altijd als het jongerenkoor zingt. Pastoor Marijn van de Laar preekt over vrijheid en het maken van keuzes. Opeens draait hij zich naar het koor en spreekt enkele zangers aan. ‘Petra en Marieke, was dit wat jullie bedoelden?’
Petra van Aalst heeft al een microfoon in de hand. ‘U vertelt het heel mooi’, zegt ze, ‘maar ik zie mezelf geen non worden. Toch vraagt Jezus om radicale keuzes te maken. Hoe moet ik daar in mijn leven mee omgaan?’
De pastoor legt uit dat vrijheid niet hetzelfde is als gelukkig zijn. ‘Vrijheid is niet altijd leuk, het is niet hetzelfde als doen wat je maar wilt. Soms voelt vrijheid als een zware last op je schouders. Want je moet keuzes maken, zegt Jezus, en niet steeds twijfelen en achterom kijken. Maar hoe weet je nu of je de juiste keuzes maakt? Kiezen doe je steeds opnieuw, welk leven je ook leidt, of je nu priester bent, getrouwd bent of bijvoorbeeld voor je ouders zorgt. Als je steeds kiest vanuit liefde en verbondenheid, dan ben je op de goede weg.’

De aandacht onder de leden van het jongerenkoor Sint Lucas is groot. En dat is een prestatie, want de meesten hadden de avond tevoren de overwinning van het Nederlands elftal op Zweden gevierd. Met kleine oogjes en rafelige stemmen hadden ze zich ’s morgens staan inzingen
‘De vorm van vraag en antwoord in de preek kwam niet helemaal uit de verf zoals we het bedoeld hadden’, zegt Petra van Aalst naderhand, ‘maar de reacties waren heel positief. Een aantal koorleden zei dat ze daardoor wakker bleven, dat ze het konden volgen en zich meer persoonlijk aangesproken voelden dan anders.’
Frater Albert, dirigent en begeleider van het koor, vindt het belangrijk dat de leden van het jongerenkoor niet alleen zingen, maar ook nadenken over geloof. ‘Vroeger waren fraters mensen die vooral déden, vaak heel praktisch werk. Het geloofsgesprek lieten ze over aan priesters. Maar ik denk dat wij als fraters in deze tijd een stap verder moeten gaan.’
In vroeger tijden werden jonge mensen op school, thuis en in de kerk met het geloof in aanraking gebracht. Dat is nu anders, zegt Albert. ‘Voor de meeste koorleden is dit de enige plaats waar ze geconfronteerd worden met levensvragen en met het religieuze. En bovendien wil ik dat mijn rol duidelijk is. Ik ben niet alleen dirigent, maar ook frater. Als ik niet expliciet met het geloof bezig ben, dan kan dat bedreigend zijn. Dan lijkt het alsof ik met een geheime agenda sta te dirigeren. Nu is het duidelijk waar ik op uit ben. Niet dat ik ze wil bekeren, maar ik wil die dimensie van het geloof toegankelijk voor ze maken. Dat lukt bij de een meer dan bij de ander. Dat geeft niet, dat maakt het juist zo leuk.’

Het jongerenkoor is een vriendengroep, zoals ook te zien is op de website www.jongerenkoorsintlucas.nl. ‘We gaan vaak samen stappen, doen mee aan het korenfestival in Rijsbergen en in het eerste weekend na de zomervakantie gaan we op kamp’, vertelt Petra. ‘We zijn ook erg betrokken bij de Mis. We praten over de teksten van de liedjes, want we willen dat die bij ons passen, dat ze uitdrukken wat we willen zeggen. Dat werkt heel goed, want dan blijkt dat de teksten ook iets te zeggen hebben voor de koorleden die niet gelovig of zelfs niet gedoopt zijn.’
Aan het begin van de Mis van 27 juni richtte Marieke van Geelen de aandacht van de kerkbezoekers op de vragen van de jongeren. ‘Welke vrijheid maakt gelukkig?’ vroeg ze. ‘Sommigen zeggen dat je gelukkig wordt als je tot het uiterste gaat. Jezus zegt dat je al vrij wordt als je kiest voor het goede, voor het Rijk van God. Dat is geen lijstje met waarden en normen, maar in verbondenheid leven. Niet als een ik, maar als een wij.’