HomeACTUEELVerpleeghuis Frater Caspar op pad met een cursus voor zorgcentra ‘Werken in de zorg vraagt veel van je, maar het geeft ook veel terug’.     fr. Caspar             Trees Versteegen, geestelijk verzorger woonzorgcentrum Joannes Zwijsen             Mirjam Corveleijn (leerling verplegende): ‘Je zou soms meer tijd willen hebben om wat langer met ze te kunnen praten’             Mariëlle Rooth (huishoudelijke dienst)             Cindy van Opstal (leerling verplegende): ‘Je ziet veel eenzaamheid’ Van onze verslaggevers Frater Caspar is deze weken ‘op pad’ met een cursus voor mensen die in zorgcentra werken. Of misschien is ‘cursus’ toch niet helemaal het goede woord en biedt hij bovenal de werkers in de zorg gelegenheid om eens stil te staan bij wat hen beweegt en inspireert en eens te praten over hoe hun soms trieste ervaringen een plaats weten te geven. De bijeenkomst die door de verslaggever van www.fraters.nu wordt bijgewoond heeft een bijzonder tintje, deze keer gaat het om werkers (beroepskrachten en vrijwilligers) van het ‘woonzorgcentrum Joannes Zwijsen’ in Tilburg, een bejaardenoord/verpleeghuis waar vooral fraters wonen van de eigen congregatie van fr. Caspar. ‘Wat is mij heilig?’ is het motto dat fr. Caspar aan de bijeenkomst heeft meegegeven. Hij heeft alle deelnemers vooraf gevraagd iets mee te nemen dat hun bijzonder dierbaar is. De een komt met een beeldje, de ander met een foto, weer een ander met een brief. En al die symbolen bleken prachtige persoonlijke verhalen te ‘dragen’. Het hielp de tongen los te maken over de eigen ervaringen met werken in de zorg. ‘Het vraagt soms heel veel van je, maar het geeft ook veel terug’, zegt Mirjam Corveleijn (leerling verplegende). ‘Je zou soms wel meer tijd willen hebben om wat langer met de bewoners te kunnen praten. Ze willen heel graag aandacht van ons en dat kan ik goed begrijpen. Hun wereld is zo klein geworden.’ Twee dingen vallen op die middag. Allereerst dat er maar zelden tijd blijkt te zijn voor een reflectie op wat er in de zorg met je gebeurt en dat het dan ook lastig kan zijn woorden te vinden voor een bezinning op je eigen ervaringen. Er valt ook iets op rond het thema ‘geloof’. Enerzijds zijn er niet zoveel medewerkers die zichzelf gelovig willen noemen, maar toch praten ze vol respect over de fraters en de zusters die in Joannes Zwijsen wonen en vinden ze het belangrijk dat datgene ‘waar de fraters en zusters voor staan’ niet verloren gaat. Trees Versteegen (de geestelijk verzorger van het centrum die samen met fr. Caspar de cursus begeleidt) vraagt aandacht voor het thema ‘eenzaamheid’ in zorgcentra en raakt daarmee een gevoelige snaar. Cindy van Opstal (leerling-verzorgende): ‘Het heeft me verbaasd ook in dit centrum toch nog zoveel eenzaamheid te zien. De mensen hebben heel veel gedaan in hun leven, soms in landen ver weg, en vallen hier terug in een klein wereldje. Vaak kennen ze elkaar nauwelijks als ze hier komen. En dan zijn ze ondanks alles wat we voor ze organiseren, toch vaak erg eenzaam.’ Frater Caspar geeft uitleg over geloofszaken die verplegenden tegen kunnen komen. Maar dan blijkt dat veel onderwerpen ‘als vanzelf’ in het dagelijkse contact al aan de orde komen. Mariëlle Rooth (huishoudelijke dienst): ‘Je hoeft maar te vragen wat voor beeldje ze daar hebben staan, of er komt al een heel verhaal. Ik vind het wel bijzonder om te merken hoeveel het geloof voor hen betekent. Dat zet me ook wel eens aan het denken.