Zondag 28 nov 2004
Vandaag heb ik een echte hobbydag. Na de eucharistieviering bij de zusters ga ik naar Boxtel. Daar hebben we vandaag een kleine orchideeënshow op een aquariumbeurs. Er staan enkele van mijn planten bij en het is altijd leuk om bij zo’n show te staan en te vertellen over mijn hobby. Toch valt het dit keer een beetje tegen. We hebben geen plantenverkoop en dat maakte het vorig jaar eigenlijk veel interessanter. Ik heb de indruk dat veel mensen er nu zo maar aan voorbijlopen. We staan dan ook met drie vrijwilligers een beetje uit ons neus te eten.

Om drie uur heb ik een afspraak met frater Wout in Tilburg. Sinds de zomervakantie heb ik (na ruim 20 jaar) mijn blokfluit weer eens opgepakt. Zo af en toe probeer ik met Wout samen een uurtje te fluiten. Voor mij is dat een heel nieuwe ervaring. Ook toen ik nog les had, heb ik nooit leren samenspelen. Het is een echt amateurniveau, maar erg leuk om te doen.

’s Avonds op mijn kamer probeer ik nog wat aan mijn opdrachten te werken voor de opleiding in Antwerpen. Ik ben daar vrijdag al aan begonnen, maar het wil niet echt lukken. De tijdsdruk is nog niet groot genoeg en dan krijg ik niks uit m’n pen.

[top]

Maandag 29 november

Ik had me gisteren voorgenomen deze week eens weinig over school te schrijven, maar dat gaat me vandaag al niet lukken. Vanmiddag had ik een afspraak met Joep en zijn moeder. Het gaat niet goed met Joep en we moeten besluiten tot een stevige verandering in de aanpak. Het kost me telkens opnieuw moeite om te zien hoe het met sommige leerlingen eerst slechter en slechter moet gaan voordat er verandering mogelijk is. Joep wil nog niet echt inzien wat er met hem aan de hand is. Hij wijt zijn achteruitgang aan ons schoolsysteem. Soms wil ik wel geloven dat hij gelijk heeft, maar wanneer ik hem dan in de klas bezig zie, dan weet ik dat het anders is. Zó kun je op een gewone school, in de gewone maatschappij ook niet vooruit. Ik hoop maar dat we met onze plannen iets bereiken.

Na het gesprek moet ik nog verslag maken, dingen uitwerken en voorbereidingen treffen voor morgen. Zo wordt de eerste dag al meteen een latertje.

[top]

Dinsdag 30 november
Vandaag een rustige dag op school. Wel een vergadering met een borrel toe, dus toch laat thuis. Ik besluit ’s avonds de Tai-qi-les te schrappen omdat ik nu toch echt iets moet gaan doen aan mijn opdrachten voor Antwerpen. Met veel moeite krijg ik een opzet klaar voor de eerste opdracht. Ik heb nog twee avonden, blijkbaar nog steeds onvoldoende stress om echt te presteren.

[top]

Woensdag 1 december
Wat een chaos. Vandaag liep alles door elkaar: Mentorgesprekken, ICT, nog een mentorgesprek, weer ICT, telefooncontact met een andere school, nog eens ICT, een werklunch met een collega, vergadering, inschrijving voor de examens, sinterklaas voorbereiden, telefoontjes met ouders. Wanneer ik om kwart over zes aan tafel aanschuif wil ik maar één ding: WEEKEND! en wel nu.

En toch begin ik een half uur later met frisse moed aan de opdrachten voor Antwerpen. Nu moet het echt voel ik en om half twee ’s nachts heb ik er drie van de vier naar tevredenheid af. Een verhaal over het gebruik van diagnoses, een verhaal over rouwverwerking, en een over ouderbegeleiding. Het vierde verhaal, over spelen en speltherapie, wil nog niet lukken. Ik heb in mijn werk met spelen niks te maken en al helemaal niet met speltherapie. Al piekerend hoe ik dat moet gaan aanpakken val ik in slaap.

[top]

Donderdag 2 december
Nog een beetje slaperig van de korte nacht begin ik de schooldag. Hoewel ik gevreesd had dat ik vanwege ziekte van een collega alleen zou staan, blijkt dat ze ons gespaard hebben en dat Marino en ik met z’n tweeën mogen werken. Wat een rust!
Tussen de middag verbouw ik de klas tot een kleine bioscoop. Omdat ik morgen niet op school ben vieren we vanmiddag Sinterklaas. We hebben een paar cadeautjes voor de klas en kijken met z’n allen een film. Het wordt een geslaagde en gezellige middag. Zo kan het dus ook. Jammer dat we nog cursus hebben deze middag. Zo ben ik toch weer moe als ik thuis kom. Gelukkig dat we nu meditatie hebben. De hele week heb ik de avondgebeden al moeten missen. De stilte doet me goed en om kwart voor negen zit ik achter mijn pc voor de laatste opdracht.

Om half een is het gedaan. Ik ben er niet echt tevreden over, maar ik geloof niet dat ik er met het te bestuderen artikel en mijn werkcontext meer uit te halen valt. In elk geval ga ik het morgen zo inleveren. Punt, en nu naar bed.

[top]

Vrijdag 3 december
In Antwerpen ben ik vandaag natuurlijk niks waard. Wat wil je na zo’n week. Maar mijn opdrachten zijn ingeleverd en daarmee ben ik eigenlijk dik tevreden. Uiteraard neem ik me nu al voor om de volgende keer nog eerder te beginnen. Tegelijk weet ik ook wel dat ik zo nu eenmaal het beste werk.
Op de terugweg naar huis zet ik de auto langs de kant. Eerst maar eens wat slapen. Beter een uur later thuis dan helemaal niet thuis. En inderdaad, zo’n drie kwartier later rijd ik fit weer verder.

[top]

Zaterdag 4 december
Na een heerlijk ochtendje uitslapen ga ik vroeg in de middag naar Den Bosch om cadeautjes in te kopen voor de sinterklaasviering morgen. Binnen een uur heb ik alles bij elkaar en kan ik weer naar huis. Dat is maar goed ook, want daar zit Vincent al op de auto te wachten. Gedichtjes erbij schrijven wil nog niet lukken. Daar gaan we weer: de stress is nog niet hoog genoeg! Morgen heb ik maar een uurtje of twee, misschien gaat het dan beter.


’s Avonds kijk ik samen met Ad, Vincent en Lex naar de film Luther. Er prachtige verfilming van het leven van Maarten Luther. Het geeft een goed beeld van de wantoestanden in de kerk van die tijd, maar ook van de wantoestanden die de reformatie zelf veroorzaakte. De film zet me aan het denken over geloof en traditie. Wat is van waarde, wat kun je missen, wat doet er werkelijk toe? Het doet me ook denken aan een uitspraak die ik laatst las: ‘Goede gewoontes blijven vanzelf wel behouden. Om slechte gewoontes te behouden, noemen we ze tradities.’

[top]