Zondag 26 december 2004, Tweede Kerstdag
Gisteravond hebben we een uitgebreid kerstdiner gehouden met zo'n 25 gasten. Het gevolg is dat ik 's morgens nog geen trek in ontbijt heb en ik dus lekker kan uitslapen.
Vlak voordat de mis begint, sta ik op en we vertrekken dankzij een bevroren slot net te laat. Bij de koffie bereikt ons het bericht dat de zus van Vincent met haar gezin ongedeerd zijn in Sri Lanka. We wisten hier nog niet eens dat er daar iets gebeurd was. Pas gedurende de dag wordt langzaam iets duidelijk van de ramp die zich daar voltrokken heeft.
's Middags ga ik met Vincent naar het beiaardmuseum in Asten. Daar houdt een buurman van mijn ouders een tentoonstelling van zijn verzameling rond 'Stille Nacht'. Vervolgens ga ik met mijn ouders mee naar familie in Nederweert en dan verder naar huis in Meerlo om daar een paar dagen vakantie te houden.
's Avonds zie ik op de televisie de eerste beelden van de ramp in Zuid-Azië. Ik begrijp nu waarom de zus van Vincent meteen gebeld heeft.

maandag 27 december
Pap had vanmiddag een afspraak voor een controle in het ziekenhuis. Omdat hij het afsprakenbriefje waarschijnlijk op school had laten liggen, rijden we die morgen naar zijn school in Horst. Ik ga mee, want ik heb de school sinds de verbouwing vier jaar geleden niet meer gezien. Helaas kunnen we er niet in. We wandelen door de kou om de school heen om in elk geval even het lokaal binnen te kijken, maar erg veel is er niet te zien. Thuis aangekomen bleek het afsprakenbriefje toch gewoon in een jaszak te zitten! De rest van de dag besteed ik met lezen in het boek 'Sacks Companion'. Het zijn eerder gepubliceerde verhalen van de neuroloog Oliver Sacks die een prachtige kijk geven in de wereld van de neuropsychologie.

dinsdag 28 december
De kranten staan inmiddels vol met verschrikkelijke beelden uit de getroffen gebieden in Azië. Het is ongelooflijk dat er in zo'n korte tijd zo'n grote schade aangericht kan worden. En zoals zo vaak zijn het toch weer vooral de armen die er het slechtst aan toe zijn. Hun huizen waren niet bestand tegen dit geweld, zij woonden op de slechtste plekken vlak aan de kust. Hoewel we natuurlijk veel horen over westerse toeristen, staat dat leed in geen verhouding tot wat er zich bij de lokale bevolking voltrekt.

Na een leesochtend – Sacks Companion is uit en ik ben nu aan De Tweeling van Tessa de Loo begonnen – gaan we 's middags naar de Kasteeltuinen in Arcen. Daar is nu Winterwonderland en de tuinen zouden in kerstsfeer zijn. Dat valt allemaal wel mee. Misschien komt het ook door het koude en regenachtige weer, maar de tuinen zien er erg somber uit. Alleen bij de ingang vinden we wat kerstsfeer (ballen en lichtjes). In de grote kas achter in de tuin staan drie grote zandsculpturen die samen een kerststal vormen, wel aardig om te zien maar daar heb je het dan ook wel mee gehad. Het meest idioot vind ik nog wel de kerstversiering die hier in alle bomen hangt: allerlei groentes zoals wortels, prei, paprika's en kool zijn als een soort kerstballen opgehangen.

woensdag 29 december


Pap en Mam hebben met nog een aantal Meerlonaren een wandelclubje dat iedere woensdagochtend een wandeling van ongeveer twee uur door de omgeving maakt. Ik ga mee en we lopen door een prachtig zonnig sneeuwlandschap. Dat is nog eens echt vakantie! De wind is gaan liggen en hoewel het op sommige plaatsen erg glad is, is het heerlijk wandelen.

's Middags ga ik met de trein naar huis. Dat ik dat al lang niet meer gedaan heb, blijkt wanneer ik na het overstappen op Eindhoven in de trein naar Tilburg zit in plaats van naar Vught. Met wat vertraging kom ik toch thuis en daar hangt een wat vreemde sfeer. Frans heeft zojuist telefoon gekregen dat hij morgen in het ziekenhuis terecht kan voor een hartoperatie. Dat zou eigenlijk pas eind januari gebeuren, maar waarschijnlijk is er iemand uitgevallen en zo kan hij nu ineens terecht. De sfeer is een mengeling van een beetje spanning en vooral vreugde om de spoedige behandeling. Die avond drinken we maar een borreltje op zijn gezondheid.
's Avonds is er een e-mail van fr. Jan Koppens die contact heeft gehad met onze fraters in Indonesië. Zij hebben geen schade van de ramp ondervonden. De meeste van onze huizen in die streek liggen dan ook niet aan zee. Wel zijn sommige van onze fraters en van onze zusters betrokken bij de hulpverlening aan de slachtoffers in hun regio. Op het nieuws is 's avonds een jonge Indonesische vrouw die haar hele familie (ouders, broer en zussen) is kwijtgeraakt. Ze zegt dat ze dit moet zien door te komen met hulp van 'Allah Belaskasi'. En of het nu gewoon maar een islamitische uitdrukking is of niet, het treft me dat deze vrouw toch kan spreken over God als de Barmhartige. Blijkbaar is God daar minder afwezig als dat het lijkt.

donderdag 30 december
In het ochtendgebed bidden we voor een succesvolle operatie van Frans en we steken een kaars aan die we laten branden in de kapel totdat hij weer terug in ons midden is. Het is een beetje vreemd. Terwijl Wim met Frans naar het ziekenhuis rijdt, rijd ik naar de sauna. Maar ondanks dat wordt het toch een heerlijke dag.
's Avonds ga ik nog even op bezoek bij Frans. Hij ligt in zijn pyjama op bed. 'Dat wil de verpleging graag', zegt hij. Morgenvroeg om acht uur gaat het gebeuren, maar hij is er heel rustig onder.

vrijdag 31 december
Meteen na het ochtendgebed gaat de telefoon. De verpleegster van de afdeling belt dat ze Frans net naar de OK gebracht hebben. De rest van de ochtend gaat ieder zijns weegs, als denk ik dat we allemaal, ikzelf in elk geval wel, met onze gedachten in het ziekenhuis zijn. Om vijf voor elf belt de chirurg op met de mededeling dat de operatie goed verlopen is. Ondanks dat we wisten dat het een relatief 'eenvoudige' operatie was, is dat toch een opluchting.
's middags gaan Vincent en ik naar Limburg om daar oud en nieuw te vieren. Vincent bij de broeders aan de Heibloem en ik bij mijn opa in Hoensbroek. Op de heenweg gaan we nog even in het ziekenhuis langs. We bezoeken Frans op de Intensive Care waar hij al snel weg mag. Hij maakt ook al weer wat grapjes, alles stemt dus hoopvol.
's Avonds vier ik oudjaar bij opa met mijn ouders, ome Will en tante Riek en de moeder van Will. Het wordt een ouderwets gezellige avond.

zaterdag 1 januari
Zalig nieuwjaar, of Zelig Nujoar zoals ze dat in Limburg zeggen. Vandaag komen een paar andere familieleden op bezoek. In de ochtend kan ik nog wat lezen en puzzelen. Dit jaar heb ik het gevoel weer eens echt vakantie te hebben. Waarschijnlijk komt dat ook omdat Kerst en nieuwjaar zo mooi in de weekenden vallen. In het onderwijs heb je dan geluk met twee weken vrij.
Op de terugweg ga ik weer bij Frans langs. Inmiddels ligt hij met wat extra bewaking weer op de afdeling. Hij maakt het goed en knapt zienderogen op. Het is eigenlijk wonderlijk dat iemand na zo'n zware operatie al zo snel weer herstelt. Het zegt wel iets over de kwaliteit van de medische zorg hier. En dan te bedenken hoe het op dit moment in de ziekenhuizen aan de ander kant van de wereld in Azië er aan toegaat!
Vanaf het ziekenhuis ga ik nog naar Tilburg om Ad op te halen die daar bij zijn broer oud en nieuw gevierd heeft. In de communiteit drinken we aan het eind van de dag met z'n vieren een borrel op de gezondheid van Frans en op het nieuwe jaar.

Om drie uur heb ik een afspraak met frater Wout in Tilburg. Sinds de zomervakantie heb ik (na ruim 20 jaar) mijn blokfluit weer eens opgepakt. Zo af en toe probeer ik met Wout samen een uurtje te fluiten. Voor mij is dat een heel nieuwe ervaring. Ook toen ik nog les had, heb ik nooit leren samenspelen. Het is een echt amateurniveau, maar erg leuk om te doen.
's Avonds op mijn kamer probeer ik nog wat aan mijn opdrachten te werken voor de opleiding in Antwerpen. Ik ben daar vrijdag al aan begonnen, maar het wil niet echt lukken. De tijdsdruk is nog niet groot genoeg en dan krijg ik niks uit m’n pen.

[top]