Maandag 10 januari
Ik word vandaag wakker met een dierbare gedachte aan iemand die ik al twintig jaar uit het oog ben verloren. Het is vandaag haar verjaardag, 10 januari. Ik probeer me voor te stellen hoe het leven van deze persoon er nu uit ziet, maar dat lukt me niet. Even later, in de kapel, denk ik toch nog even aan haar, als ik de kalenderlezing doe voor die dag.

Vandaag de eerste repetitie met het jongerenkoor sinds Kerstmis. Het is even wennen. Het koor leert vlot een nieuw lied, dat we eventueel op het festival van Rijsbergen gaan zingen, maar de sfeer is er nog niet. Misschien moet er ook eerst gefeest worden. Zaterdag is het nieuwjaarsbal.

Dinsdag 11 januari
Het is een week van veel opruimen. De regiekamer en de kluis gaan helemaal leeg. Jozien geeft ze allebei een goede beurt en dan...ja, alles uitzoeken. Ik heb er een goed gevoel bij. Er komt een heel drukke periode aan voor de studio, en dan is het fijn als alles geordend op z'n plaats ligt. De computers worden ook onder handen genomen. Opruimen van oude bestanden, defragmenteren, enz.  

Ik besluit definitief om een cursus gregoriaans die me interessant leek, niet te gaan volgen. Het is nu niet de tijd om kennis te vergaren. Er blijkt nog zoveel archiefmateriaal te moeten worden verwerkt. Het is, denk ik, een vorm van eerbied naar je eigen inspanningen om dat stukje niet te laten versloffen. Ik kom veel dingen tegen waar ik met hart en ziel aan gewerkt heb, maar die ik bijna vergeten was.

Woensdag 12 januari
Een sollicitatiegesprek met een kandidaat studiomedewerker. Een droombaan voor elke schoolmusicus, net zo als ikzelf eigenlijk een droombaan heb. Als dit allemaal doorgaat dan kan er een voor mij lang gekoesterde wens in vervulling gaan: iets fatsoenlijker werkweken, en aandacht schenken aan goede kinderliturgie. Ik raak zelden enthousiast over wat je doorgaans aantreft met kinderen in de kerk. Volgens mij zijn ze tot meer in staat dan moralistische gebedjes nazeggen van volwassenen.

Donderdag 13 januari
De tekstgroep van Katharsis is weer bijeen. Er staat een ambitieus programma op de rol. Maar eerst steken we onze energie in het verfijnen van de Augustinus- viering die we in november maakten. Over een aantal dingen waren we nog helemaal niet tevreden. Er was in de vakantie goed gewerkt aan teksten. Dan heb je ook iets om over te praten. Ik merk dat ik erg enthousiast ben over wat er zo op tafel wordt gelegd.
's Avonds laat kijk ik nog een heel stuk van de DVD van een concert van Neil Morse. Een koorlid had die aan mij geleend. Hij is er helemaal weg van. Ik sta er van te kijken hoe zo'n jong iemand smaak heeft voor wat in mijn ogen grote klasse is. Ik hoop dat hij op een of andere manier zelf in de richting van dat niveau komt. En dat zit er misschien nog wel in ook!

Vrijdag 14 januari
Ik leg de laatste hand aan de meditatie van vanavond. Psalm 84. Eén van mijn lievelingsteksten. Uit verschillende vertalingen zoek ik de zinnen bij elkaar die het best uitdrukken welke ervaring ik herken in deze psalm. Het is de ervaring van het verlangen om echt thuis te mogen komen. Maar hoe is het toch mogelijk dat een mens kan verlangen naar iets dat hij nog niet heeft, nog niet kent? Dan moet er toch al iets van zijn... Ook herken ik dat er in de geborgenheid van dit thuis er iets gebeurt met je hart, daar waar het goed kan stormen. De NBG vertaalt: Welzalig de mensen wier sterkte in u is, in wier hart de gebaande wegen zijn.
In het nagesprek van de meditatie blijkt dat iedereen in mijn groepje wel op één of andere manier aangeraakt wordt in het verlangen naar geborgenheid. Toch wonderlijk, dat iemand 2500 jaar geleden precies formuleert waar jij behoefte aan hebt.

Zaterdag 15 januari
De hele dag staat in het teken van het galabal van het jongerenkoor. Al vroeg bellen de leden van het werkgroepje aan om te kunnen beginnen met de voorbereiding. Het is een avond vol tradities maar die worden elk jaar in een ander kader gezet. De traditie is dat er ceremonieel afscheid genomen wordt van de koorleden die het afgelopen jaar vertrokken zijn. Het doet me veel, dit keer. Een hele generatie is aan het weggaan. Mensen met wie ik veel beleefd heb, en de anderen ook. Dat maakte eerst heel onzeker, maar zo langzamerhand groeit bij het koor het zelfvertrouwen dat er wel iets nieuws zal komen en dat dit goed zal zijn.

De setting is altijd 'op chique'. Het gala is een gelegenheid waar de kerstoutfit nog een keer uit de kast kan. Dit jaar was het thema 'Sex in the city'. Er was in het midden van de studio een grote lounge-bank gemaakt. En Kevin had een kapsalon met de titel: "Monsieur Kef doet raar met je haar". Heel vermakelijk. Toen hij een paar heren met plantenspuit en gel had behandeld zei iemand: "Hé Kef, je maakt van iedereen een homo!" Maar even later waagden zelfs enkele meisjes zich aan een behandeling.

Om twaalf uur beginnen we met opruimen. Traditiegetrouw kies ik het opruimmuziekje uit. Ik koos voor "Een duim voor Jezus", een wanstaltig kinderkoorplaatje. Maar het ruimt wel lekker op.

Zondag 16 januari
Een korte nacht. Om half acht zaten Guus en ik alweer in een bus vol apparatuur op weg naar Nijmegen, voor een opname van het jongerenkoor Joli. We werden uitstekend ontvangen door de voorzitster van het koor. Grappig om te zien dat je in sommige koren een soort stabiele moederfiguur ziet waar zo nu en dan een koorlid even een knuffel komt halen. De dienst verliep prima. Technisch was alles in orde, ik genoot van mijn nieuwe DPA-microfoons, die een perfect hoofdsysteem vormden. Het koor en de dirigent deden echt hun best. Alleen jammer dat de voorganger zo ver boven de hoofden van de jongeren preekte. De kerk was door het koor voor een kwart gevuld met jongeren. Ik zou denken: Grijp je kans! Doordat ik met de koptelefoon de hele dienst volgde, kon ik horen wat de jongeren zo af en toe tegen elkaar zeiden. Dat was niet zoveel anders dan bij mijn eigen koor...