[top]

[top]

[top]

[top]

[top]

Zaterdag 13 november
Vandaag is de dag van de Landelijke Beweging van Barmhartigheid in het centrum van 'Zin in werk'. Ook dit initiatief heeft voor mij duidelijk het toekomst te maken: doorgeven van ons geestelijk erfgoed en trachten mensen warm te krijgen om steeds meer te gaan leven vanuit een spiritualiteit van barmhartigheid.
Anja Meulenbelt

Doekle Terpstra
Zo'n 175 mensen zijn bij elkaar gekomen om te luisteren naar Anja Meulenbelt (voormiddag) en Doekle Terpstra (namiddag).
Het verhaal dat ieder van hen houdt heeft zijn vertrek- en eindpunt in het woord barmhartigheid.
Met name in de voormiddag wordt, voor mijn gevoel, door Anja Meulenbelt en haar verhaal een klimaat geschapen waarin mensen zich veilig en zich geraakt, aangesproken voelen.
Men kan reageren op het gehoorde via een centraal opgestelde microfoon. Sommigen die daar gebruik van maken, hebben of krijgen tranen in hun ogen.
Uiteraard wordt de dag gekleurd door de gebeurtenissen van afgelopen week. 's Avonds pas merk ik hoezeer deze gebeurtenissen van afgelopen week maar ook de dag van de Landelijke Beweging mij geraakt hebben. Wat gebeurt er? 's Avonds, als ik al lang weer thuis ben, moet ik op de fiets naar het centrum van de stad. Op mijn weg daarheen passeer ik altijd een grote, pas gebouwde moskee.

Als ik erlangs kom zie ik dat er een soort 'bewakers' staan met fluorescerende jacks: twee bewakers bij de hoofdingang en twee een eindje verderop. De laatste twee zijn niet ouder dan een jaar of 14. Als ik hen gepasseerd ben, sla ik rechts af om 'de oprit' ofwel het spoorwegviaduct over te gaan. Ineens, impulsief, draai ik om en ga terug naar die twee jonge jongens. Ik vraag hen of ik ze iets mag vragen en dat mag. “Staan jullie hier te posten in verband met de gebeurtenissen van deze week?” Ze antwoorden bevestigend. “Ik wil tegen jullie zeggen dat ik het heel erg voor jullie vind wat er allemaal is voorgevallen aan jullie adres en wens jullie sterkte.” “Bedankt”, zegt een van hen en aan zijn blik meen ik te kunnen zien dat hij mijn opmerking heeft kunnen ontvangen. Dan vraagt de ander me rustig om weer door te rijden omdat anders argwaan gewekt zou kunnen worden. “Natuurlijk”, zeg ik en ik fiets door, hen goeie moed wensend. Die hele avond en ook nog een stuk van de volgende dag werkt deze korte ontmoeting nog bij mij door. Ik voel dat ik er telkens verdrietig van word: het zou toch allemaal zo anders kunnen zijn… Laat ik zelf maar proberen in mijn omgeving te doen wat ik denk te moeten doen naar mijn medemensen toe, ongeacht hun levensbeschouwelijke, culturele of etnische achtergrond.

[top]