Zondag 16 januari 2005


Ik denk nog met plezier terug aan het gala van Jongerenkoor St. Lucas, waarbij ik gisteravond te gast was. Het werd gehouden in Studio Elim. Ik vond het leuk om een aantal leden en oud-leden van JKL terug te zien en te horen hoe het met hen gaat. Wat me ook erg aansprak, was dat je je kapsel kon laten omtoveren tot iets ludieks. Al is mijn haar kort, Kevin wist het vlotter en speelser te maken. Vandaag wordt het een rustige dag. Om 11 uur ga ik met Pieter-Jan, een frater die in Indonesië woont en nu voor enkele maanden met verlof in Nederland is, naar onze parochiekerk. We wonen er een eenvoudige maar goed verzorgde viering bij.
In de namiddag breng ik een bezoek aan mijn ouders. Ze wonen een kilometer of dertig van me vandaan. Ik ben telkens weer blij te merken dat het goed met hen gaat. Ze kunnen nog zelfstandig wonen, zolang mijn moeder het huishouden kan doen. Mijn vader kan ten gevolge van een spierziekte niet meer voor zichzelf zorgen. Hij loopt erg moeizaam.Wel is hij dankzij een 'scooter' mobiel en gaat hij er vrijwel elke dag nog op uit. Nieuws is er niet te melden; het is gewoon een gezellig bezoek. Tegen half zes keer ik thuis terug voor ons avondgebed en de warme maaltijd.

[top]

Maandag 17 januari 2005
Een dag van administratieve klusjes. Ik heb het een en ander verzameld en ga daar nu mee aan de slag. Het gaat om het bijwerken van de financiële administratie maar ook om aanmeldingen voor de avonden, zaterdagen en weekenden die in Elim worden gehouden. Voor de activiteit van volgende week woensdagavond (De eenzaamheid voorbij? Een avond over psalm 42-43) zijn nog maar weinig aanmeldingen binnengekomen. Hiervoor benader ik mogelijke geïnteresseerden persoonlijk.

's Avonds duik ik in een roman. Ik ben bezig met The Promise van Chaim Potok, een joods-Amerikaanse schrijver. Het boek speelt zich af op Manhattan. Een vriendschap tussen twee jonge mannen, de een orthodox-joods, de ander liberaal-joods, staat erin centraal. Beiden besteden een flink deel van hun studietijd om zich te verdiepen in de joodse traditie waaruit zij voortkomen. Ik vind het boek vlot geschreven, er gaan een vitaliteit en een dynamiek vanuit die me goed doen. Wat me vooral pakt, is de verbinding tussen religie en het 'moderne' leven in een metropool. Aan het woord komt een nieuwe generatie die bewust religieus wil leven en vanuit dat verlangen soms ook gewoonten en opvattingen binnen de eigen gemeenschap ter discussie stelt. Zo hoort dat ook te gaan in een levende religieuze gemeenschap.

[top]

Dinsdag 18 januari 2005

Mijn huisbezoek namens Stichting Leergeld stelt me vandaag voor verrassingen. Ik kom terecht in een gezin waarvan het jongste kind (11 jaar) al ruim een half jaar niet naar school gaat. Ik schrik hiervan. Die jongen had al lang in groep 8 bezig moeten zijn met de voorbereiding op het voortgezet onderwijs! Ik vraag hoe dit komt.
Er blijkt wel het een en ander aan de hand te zijn. De jongen is aangewezen op speciaal onderwijs en moet daarvoor naar een ander stadsdeel. Hij heeft geen fiets, te voet is het voor hem niet te doen gezien zijn lichamelijke conditie, en de buskosten zijn voor dit gezin niet op te brengen. Zijn oudere zus, die op een school voor voortgezet onderwijs zit maar ook slechts zo nu en dan daarheen gaat(als haar moeder de bus kan betalen), heeft vergelijkbare vervoersproblemen.
Ik vraag uitdrukkelijk of ze allebei naar school zullen gaan als ze een fiets hebben. Dat bevestigen ze en ik spreek af dat ik Stichting Leergeld ga vragen om voor tweedehands fietsen te zorgen.
Als ik mijn aantekeningen heb gemaakt en wil vertrekken, informeert de oudste zoon (een jaar of 23) of ik zelf kinderen heb. Ik leg uit dat ik frater ben en wat dat inhoudt. Omdat deze mensen moslims zijn, en hij geïnteresseerd is in het christendom, wil hij van mij graag wat meer weten: bijvoorbeeld hoe ik omga met de tegenstrijdigheid van de evolutietheorie van Darwin en het scheppingsverhaal in de Bijbel. Ik antwoord hierop dat ik geen tegenstrijdigheid ervaar, omdat ik het scheppingsverhaal als een gedicht zie en niet als een beschrijving van werkelijke gebeurtenissen. Ook over de betekenis van Jezus voor mij wil hij meer weten. In de islam is Jezus eveneens bekend: hij is daar een van de profeten, en wordt gezien als een belangrijke man maar niet als de Zoon van God.

We praten verder over de manier waarop we tegen elkaars godsdienst aankijken: vinden we nu dat de ander het verkeerd ziet, op een dwaalspoor zit? Ik zie Gods geest ook werken in en door mensen van andere levensovertuigingen (welke ook), als zij een goed leven proberen te leiden, anderen in hun waarde laten en niemand iets aandoen wat ze zelf niet zouden willen meemaken. Afkerig ben ik van mensen die hun opvattingen opdringen en geen afwijkende houding of levenswijze dulden. Mijn gesprekspartner houdt ook helemaal niet van fanatici, of ze nu islamiet zijn of niet. Ik hoop dat hij daarbij blijft en niet radicaliseert.
Als ik naar huis ga, besef ik dat dit een gedenkwaardig bezoek is geweest. Zo maak ik het zelden mee. Ik ben nog wat beduusd: ben ik wel op een goede manier ingegaan op zijn vragen?

[top]

Woensdag 19 januari 2005
Vandaag neem ik een dag vrij. Ik ga naar een studievriend die ik al ruim vijfentwintig jaar ken. Hij woont in de regio Den Haag, samen met zijn vrouw en vier kinderen. Ook al zien we elkaar maar één of twee keer per jaar, we zijn erg vertrouwd.
Ons gesprek komt ook op het christendom en hoe wij nu in ons geloof staan. Ik vertel over de verdieping die ik de afgelopen vijf jaar (sinds ik frater ben) heb mogen meemaken in mijn religieuze leven. Dagelijks ruim ik tijd in voor persoonlijk gebed en meditatie, en met mijn huisgenoten neem ik deel aan het gezamenlijk gebed, en 's maandags en 's woensdags aan de eucharistieviering in onze kapel. Ik ben blij met deze verandering in mijn leven, een echte wending die een weldaad voor me betekent.
's Middags gaan we wandelen in Marlot (deel van Den Haag). Ik merk dat ik mijn bezoek toch wat krap gepland heb en veel te vroeg naar mijn zin moet terugkeren naar Tilburg. Ik neem me voor, binnenkort een volgende afspraak met hem te maken.

[top]

Donderdag 20 januari 2005
's Middags loop ik even binnen bij de man die ik namens de parochie bezoek. Gewoonlijk kom ik eenmaal per twee weken bij hem. Omdat het vorige week niet goed met hem ging, heb ik afgesproken vanmiddag te komen horen hoe het nu gaat. Dat blijkt wel iets beter te zijn maar nog lang niet goed. Hij tobt over het vele huishoudelijk werk dat hij te doen heeft en zegt dat hij maar niet op gang komt. Om hem te stimuleren begin ik in zijn keuken aan de vaat. Zelf is hij de huiskamer aan het opruimen. Voortdurend loopt hij in zichzelf te praten. Ik krijg het idee dat hij wat rustiger is wanneer ik wegga. Volgende week zie ik hem weer wat langer. Ik vertrek met het idee dat ik hem even nabij heb kunnen zijn en heb laten merken dat hij niet aan zijn lot wordt overgelaten. Dit moet hem wel steun geven; zelfs al zou dat niet voor dit bezoek gelden, dan toch wel voor de zorg en aandacht die een aantal mensen uit de wijk hem geven. Er is – zonder dat hij dat in de gaten heeft – een klein netwerk om hem heen gebouwd. God wil ook in zijn huis te gast zijn, en Hij doet dat door mensen.
's Avonds repeteert Katharsis in Studio Elim. Janine, onze voorzitter, is er weer! Ze heeft enkele maanden niet kunnen komen wegens een flinke blessure, in Turkije opgelopen bij een sprong vanaf een rots in zee. Omdat zij terug is, maar ook omdat behoorlijk wat heel mooie akkoorden hoor, vind ik dit een geslaagde repetitie.

[top]

Vrijdag 21 januari 2005
Na het ontbijt komen we als communiteit bijeen voor ons huisberaad. Daarin komen enkele praktische zaken ter sprake, maar vooral bespreken we hoe we onze zending (Elim als oase i stand houden, gastvrijheid bieden aan christelijke spiritualiteit) zo goed mogelijk kunnen verwezenlijken.
De middag besteden Albert, Caspar, Niek en ik aan overleg over de website. Daarbij is aanwezig degene die ons ondersteunt bij de vormgeving en de presentatie van deze website. Het wordt een pittige en zinvolle middag.
's Avonds bezoek ik in de Eleousa-communiteit te Vught (waar Niek woont) een medebroeder die onlangs aan zijn hart is geopereerd. Hij maakt het naar omstandigheden buitengewoon goed en hoopt over een week of twee zelfs al weer aan het werk te zijn. Het is een gezellig bezoek. Als het afgesproken uur om is, zit ik nog een tijdje in de huiskamer van ‘Eleousa' om koffie te drinken en wat bij te praten. Ik kom hier niet zo vaak en maak van deze gelegenheid graag gebruik.

[top]

Zaterdag 22 januari 2005
Vandaag wijdt het dagblad Trouw onder de titel Je eigen kansel op het web een artikel aan reliblogs ( = religieuze weblogs, meestal internetdagboeken). Ook onze website wordt erin besproken en krijgt een positieve beoordeling: een fraai beeld van de rust en continuïteit die ons leven kenmerkt. Misschien wordt een beetje de indruk gewekt dat wij wat langs de gebeurtenissen in de wereld heen leven, maar ik lees er vooral een positieve toon in: we zijn wel betrokken bij wat er om ons heen gebeurt maar we laten ons niet gauw meeslepen door hypes en het 'gesprek van de dag'.
Een ander artikel in Trouw treft me nog meer: dat van de vrouw die vier jaar ambassadeur van Frankrijk is geweest in Den Haag en nu afscheid neemt. Nu ze Nederland vaarwel zegt, geeft ze ons nog enkele adviezen: met spoed een doeltreffend en daadkrachtig beleid in de strijd tegen terrorisme gaan voeren, en een actief integratiebeleid voor jonge moslims doorzetten. Ze waarschuwt dat we in Nederland de dreigingen vanuit radicale islamitische groeperingen onderschatten. Ik moet even terugdenken aan mijn huisbezoek van afgelopen dinsdag: dat kinderen naar school gaan, is wezenlijk voor het vinden van aansluiting bij de samenleving. Als kinderen of jongeren die aansluiting missen, is er altijd het gevaar van radicalisering.

[top]