Homewij zijn fratersfrater Paul DamenWeblog kennismaking weblog Anderen helpen Reportages foto's   prive   EEUWIGE PROFESSIE   AFRIKA oude dagboeken Zaterdag 28 augustus 2004 Vandaag ga ik naar De Efteling met een groep fraters: zes Indonesiërs en vier Kenianen, die donderdagavond met Albert, Caspar en Niek zijn teruggekomen van de ‘Tour de Vince’. Ook Gustaaf, de novice die in de Elim-communiteit woont, gaat mee. We splitsen de groep in tweeën. Gustaaf en ik worden als gidsen aangewezen. Het wordt een geweldige dag. De vijf Indonesische medebroeders met wie ik mag optrekken, zijn vrolijk en hebben het erg naar hun zin. Vanaf het begin is de sfeer goed en hebben we gemakkelijk contact. Ze willen graag eerst naar de Python. Daar hebben ze over gehoord op het generalaat in Tilburg, waar ze de komende weken verblijven. De Python is een achtbaan met vier loopings. Het geeft me elke keer een heerlijk gevoel als we naar beneden duiken en vervolgens de lus rondmaken. Dat geeft ook de anderen de sensatie van deze attractie, blijkens de vele kreten die op zo’n moment te horen zijn. Andere attracties die we bezoeken, zijn: de grote ‘schipschommel’, het spookhuis, Fata Morgana(allerlei taferelen uit de Arabische wereld), de Pagode(uitzicht over de wijde omgeving). We maken een boottocht en we rijden met de trein om het hele park heen. Wat vandaag de meeste indruk op me maakt, is het gemak waarmee we als fraters – die elkaar nog nauwelijks kennen – met elkaar omgaan en plezier kunnen hebben. Het geeft me het gevoel dat we tot één ‘familie’ behoren en ik hoef daar niet eens over na te denken: het voelt eenvoudigweg zo. De sfeer is van begin tot eind ongedwongen. [top] Zondag 29 augustus 2004 Vandaag vieren een aantal fraters een jubileum: sommigen zijn vijftig jaar frater, enkele anderen vijfenzestig. Voor mij betekent dit een uitgebreid bezoek aan de communiteit in Udenhout, waar we als Elim-communiteit een nauwe band mee hebben. Daar woont frater Simon van de Broek, die vijftig jaar geleden is ingetreden. Het is een feestelijke dag. Om twaalf uur is er een woord- en communieviering in de kapel van het fraterhuis, geleid door de diaken van de parochie. Hij gaat in op de betekenis die frater Simon heeft gehad voor veel jongeren, in het bijzonder voor degenen die het niet dreigden te redden in de maatschappij. En nog steeds zet Simon zich in voor mensen in de knel, of het nu gaat om (bijna) uitgeprocedeerde asielzoekers die tijdelijk in het fraterhuis verblijven, of om ex-gedetineerden die opnieuw een plaats in de samenleving willen vinden. ’s Middags is er vanaf een uur of vier een aperitief en een warm buffet. Ik vind het heel gezellig, we praten met veel mensen, we zingen enkele liederen die Wout heeft gemaakt voor deze gelegenheid en ik kom ook in gesprek met vluchtelingen die momenteel in het fraterhuis van Udenhout verblijven. [top] Maandag 30 augustus 2004 In onze regio zijn de schoolvakanties nu bijna voorbij. Voor Stichting Leergeld betekent dit dat er veel aandacht uitgaat naar kinderen voor wie de schoolboeken nog niet betaald zijn. We willen helpen voorkomen dat kinderen straks zonder boeken op school zitten. Deze week zal ik, als vrijwilliger voor de stichting, tijdens spreekuren en bij huisbezoeken tegen zulke situaties aanlopen. Het gaat natuurlijk allereerst om de concrete hulp. Ik heb tot nu toe echter steeds gemerkt dat de persoonlijke aandacht minstens zo belangrijk is: mensen willen gezien worden en het gevoel krijgen dat ze meetellen. Ik moet hierbij aan Vincent de Paul denken. Ik heb de Tour de Vince enkele jaren geleden gemaakt en merk dat ik daar nu nog de invloed van ondervind. Zo heeft Vincent bijvoorbeeld opgemerkt dat hulp- of dienstverlening zowel effectief als affectief moet zijn: niet alleen op een goede manier voorzien in de behoefte maar dat ook doen met gevoel en met betrokkenheid. Ook heeft hij geschreven over ‘geestelijke hulp’(anderen het evangelie brengen) naast ‘materiële hulp’: hij vindt dat we de ‘armen’ op alle mogelijke manieren moeten helpen, zelf en door anderen. Nu geeft mijn vrijwilligerswerk voor Stichting Leergeld betrekkelijk weinig aanknopingspunten voor evangelisatie. Toch is ook zulk werk van belang, zonder dat we als fraters – staande in de traditie van Vincent de Paul – de mogelijkheden zouden mogen verwaarlozen om belangstellenden binnen te leiden in de schatkamers van onze christelijke traditie, bijvoorbeeld door cursussen, meditaties en muziek. Die ‘geestelijke hulp’, mensen de kans bieden om op een goede manier in te gaan op zingevingsvragen, is zeker zo belangrijk. Maar is sociaal werk, of onderwijs in andere vakken dan catechese, minder van betekenis? Mijn hart zegt – en volgens mij zegt Vincent de Paul het ook – : óók door zulke aandacht voor mensen die minder gezien worden of voor jonge mensen die hun weg in het leven nog moeten vinden, evangeliseer je. Je laat zien dat zij de moeite waard zijn, en dat niet op een vrijblijvende manier maar door een stukje – of een groot stuk – van het leven te delen. Jezus deed dit ook: Hij kwam talloze zieke, eenzame en tobbende mensen tegen en Hij had oog voor hen. Hem daarin volgen…dat kan op heel veel manieren. Het gaat er maar om of je de mensen die op je pad komen, ziet en open tegemoet treedt. Volgens mij moeten we eerst onze eigen ‘armoede’ erkennen om anderen open en vrij tegemoet te kunnen treden. Erkennen dat ook ik gezien wil worden, en niet altijd krijg wat ik zou willen hebben. Dat weerhoudt me van de hoogmoedige houding ‘ik zal jou wel eens helpen’. Ik ga dan zien dat ook ik – en ieder mens – uiteindelijk kwetsbaar ben, en dat ik net zo goed ‘arm’ ben als degenen die een beroep mij doen. Ik ben het alleen in andere opzichten, want armoede heeft vele gezichten. Maar dat we uiteindelijk allemaal kwetsbare en behoeftige mensen zijn…dat schept verbondenheid, dat kan solidariteit volgens mij maken tot iets ongedwongens en haalt er de krampachtigheid van af. [top] Dinsdag 31 augustus 2004 Mijn eerste spreekuur voor Stichting Leergeld na de zomervakantie. We zitten in een wijkcentrum in Tilburg. De mensen die ik te woord sta, zijn blij met de uitleg en de hulp die ze krijgen en gaan opgelucht weg. Zoals altijd, vliegt de tijd om. Een goede start! [top] Woensdag 1 september 2004 Een huisbezoek aan een klant van Stichting Leergeld. Ik vind dit een lastige klant, omdat hij me als een knechtje wil gebruiken. Wat ouders zelf behoren te doen (schoolboeken bestellen en op tijd contact met ons zoeken voor de betaling daarvan), laat hij na en vindt dat ik het allemaal maar voor hem moet regelen. Zijn gezondheidssituatie en die van zijn vrouw laten nogal te wensen over. Ik ben ervan overtuigd dat hij het hart op de goede plaats heeft; hij heeft het alleen niet zo getroffen in het leven. Als ik doe wat hij vraagt, geef ik dan toe aan zijn gemakzucht of neem ik hem uit handen wat hij echt niet zelf kan? Ik besluit voorlopig maar streng te zijn en zeg dat onze werkwijze niet is dat we onze klanten alle werk uit handen nemen. Hij sputtert tegen en beroept zich op telefonische toezeggingen van de stichting. Ik zeg dat ik die niet ken en zal uitzoeken of die gedaan zijn. Op het kantoortje van Stichting Leergeld overleg ik. We vinden een manier om hem te helpen, zonder dat het ons te veel tijd en geld kost. We hebben immers nog veel meer klanten. Maar we willen ook niet dat kinderen de dupe worden van laksheid van hun ouders. Is het echt onvermogen van de man, of gemakzucht? Hij krijgt het voordeel van de twijfel. [top] Donderdag 2 september 2004 Het is een druk spreekuur in het wijkcentrum. Volgende week begint in deze regio het voortgezet onderwijs weer. De klanten die nu komen, hebben om allerlei redenen de betaling van de schoolboeken tot het laatst uitgesteld. Nu hopen ze dat hun kinderen aanstaande maandag hun boeken zullen krijgen. Dat is niet altijd mogelijk, omdat voor een aantal opleidingen een levertijd van 5 à 10 dagen geldt vanuit de boekhandel, gerekend vanaf de betaling. Stichting Leergeld geeft de klanten uit haar doelgroep een renteloze lening, als de terugbetaling via de subsidie voor schoolkosten en – als dat niet gaat – via de kinderbijslag geregeld is. Als de klant de juiste papieren bij zich heeft(zoals uitgelegd bij het maken van de afspraak), maken we alles tijdens het spreekuur in orde. Soms moeten klanten thuis nog aanvullende gegevens gaan halen. Ook zijn er klanten die hun afspraak voor een eerder spreekuur vergeten waren en die nu ineens verschijnen, hopend dat we hen toch nog te woord willen staan. Wat is barmhartig? De afspraken zijn strak gepland, zodat we zoveel mogelijk mensen kunnen laten komen. Maar de praktijk leert dat er meestal wel enkele klanten niet komen opdagen. Toch die vrouw of man zonder afspraak maar helpen dus. Vandaag vragen enkele klanten extra tijd, omdat ze nog onbekend zijn met onze werkwijze en er veel vragen over hebben. Ik neem daar de tijd voor, omdat ik wil dat ze gerustgesteld naar huis gaan. Als ik papieren ga kopiëren, komt een medewerkster van het wijkcentrum vragen of ik één van de klanten die op de lijst voor het spreekuur staan, thuis wil bezoeken. Zij kan echt niet komen. Na overleg met Evelien, de coördinator van Leergeld, zeg ik toe dat ik naar haar huis ga. Ondertussen is de gang vol gelopen. Er dreigt ‘opstand’, omdat wij onze klanten zo lang zouden laten wachten en omdat we niet betrouwbaar zouden zijn. Evelien weet de gemoederen tot bedaren te brengen, terwijl ik op huisbezoek ga. Later spreek ik Evelien nog even bij haar thuis, om verslag uit te brengen van mijn bezoek. We kijken terug op de dag: ook al was het rommelig en ook al zijn er nog veel meer klanten die geholpen willen worden, we hebben vandaag weer een aantal mensen te woord kunnen staan en op weg kunnen helpen. Telkens weer moeten we zoeken naar een evenwicht tussen de ‘zachte’ en de ‘harde’ kant van barmhartigheid, tussen eindeloos begrip voor de situatie van onze klanten en het aanspreken van klanten op hun eigen verantwoordelijkheid en op het nakomen van afspraken(op tijd op het spreekuur komen en de gevraagde papieren meebrengen). Dit houdt het werk boeiend. [top] Vrijdag 3 september 2004 Vandaag ben ik de hele dag thuis. Ik houd me onder meer met uitnodigingen voor cursusbijeenkomsten bij ons in Elim, met de voorbereiding van meditaties die een anderlid van de Elimgroep en ik deze maand samen verzorgen. Ze zijn gebaseerd op Psalm 23, De Heer is mijn herder… Ik denk terug aan de vele ontmoetingen van de afgelopen week en de soms pijnlijke verhalen die ik heb gehoord. Hij is hun en mijn herder… [top]   week 44 (24 okt - 30 okt) week 40 (26 sept - 2 okt) week 36 zaterdag 28 aug zondag 29 aug maandag 30 aug dinsdag 31 aug woensdag 1 sept donderdag 2 sept vrijdag 3 sept week 28 (4 - 10 juli 04) week 24 (7 - 13 juni 04) week 19 (2 - 8 mei 04) week 17 (19 - 23 april 04)