Eerste berichten vanuit de Loreley

Hoe kleine ergernissen je aan het denken kunnen zetten

Verslag 1: Frans Schilder, zondagmiddag
'Alles lijkt zo oppervlakkig'
Melanie en ik staan in de rij voor het uitdelen van de middagmaaltijd (die, dat terzijde, verdacht veel leek op het diner van gisteren ;)). En bij in de rij staan moet je jezelf dan ook een serieuze rij voorstellen: zeker twintig minuten. Aangezien ik niet de enige ben die dat lot beschoren is, kan ik me er niet zo verschrikkelijk druk om maken, ware het niet dat er toch een aantal mensen met een soort dubbele moraal tussen staan. Vóór mij staan twee Duitse meisjes. Een van hen zingt in het koor dat de diverse vieringen begeleidt. Schijnbaar duurt het haar allemaal te lang en ze loopt naar het uigiftepunt. Haar vriendin blijft achter. Even later komt ze terug met een broodje en zegt ze haar vriendin (ja, ik versta goed Duits): "Je moet naar voren lopen en zeggen dat je bij het koor hoort, dan krijg je alvast een broodje." Haar vriendin volgt haar voorbeeld op een loopt naar voren. Onderwijl staat die Duitse tuthola voor mijn neus, en die van honderden anderen die geen eten hebben en moeten wachten, haar broodje op te vreten!
Wat mij hier nu aan stoort is het feit dat dit dezelfde mensen zijn die zo hard "Halleluja, praise the Lord etc." lopen te kwijken. Hoe kun je voor jezelf, en vooral voor de God waar je in gelooft, enerzijds heel hard "Halleluja" roepen, en anderzijds alles waar het Christendom echt voor staat 'vergeten'? Deze schijnheiligheid, dit bedrog en uiterlijk vertoon zie ik steeds terugkomen. Of het nu deze Duitse muts is, of een Maltese jongen met gladde praatjes honderd kruisjes en een kusje op zijn hand: het is niet meer dan uiterlijk vertoon, anderen laten zien dat je 'gelooft'.

Alles lijkt zo oppervlakkig: ik kan niet geloven dat dit alles is wat er te beleven/geloven valt en ik zal doorzoeken naar verdieping. Tot die tijd zal ik me met een herhaling van dezelfde rituelen moeten bezighouden, waarvan de betekenis volledig door het symbool is vervangen. Ik hoop oprecht dat ik antwoorden en weerleggingen van mijn indrukken zal vinden, anders is het Christendom in mijn ogen niet meer dan een groot theater waarin de poppen zichzelf belangrijker vinden dan het verhaal.

Verslag 2: fr. Albert, zaterdagavond en zondag
Een bijzondere ervaring in de aanbiddingstent
Om 16.00 kwamen we aan op de Loreley. Tentjes opzetten, eten en wachten op de opening in het amfitheater. Het ging er allemaal heel relaxed aan toe, een kleurrijk gebeuren.
Toen het avondprogramma begon kreeg ik de kriebels en ik zag ook verbazing bij Frans en Melanie: Er begon een vreselijk jongerenkoor te zingen en iedereen sprong gelijk juichend op de banken. Clap your hands, alleluia...
Ik ga maar terug naar mijn tentje om wat aan mijn dagboek te werken.

In de nacht begon het te regenen. Het regende om acht uur nog. Toch maar eruit voor het ontbijt. Ik at een broodje met een Syrier en een Duitser.
Het regende bijna de hele dag. Van de slappe tentjes die de organisatie verschaft woeien er al een aantal om. Met Frans vertrek ik naar een cafeetje. Daar troffen we nog meer Magis-deelnemers aan, de sfeer was er opperbest. We zitten rustig aan de koffie en
Frans werkt aan de laptop zijn weblog bij. We hebben een gesprek over het gebrek aan spiritualiteit dat hij ervaart. Ik moet hem wel gelijk geven. Hoe ignatiaans gaat het er nou eigenlijk aan toe? De focus lijkt te liggen op organisatie.

Om 17.00 was er de eucharistieviering, die zowaar met zonneschijn begon. Weer dat vreselijke jongerenkoor, maar het maakte niet uit. Zelfs toen tijdens het evangelie er nog een buitje viel bleef de sfeer gemoedelijk en aandachtig. De provinciale overste van de jezuïeten preekte. Een uitstekend verhaal. Toen het koor voor de derde keer achtereen een foute inzet maakte begon iedereen te klappen. De moeite werd gewaardeerd. En aan het slot van de viering was het gewoon een groot feest. Dansen, polonaises, vreugde.

Vanavond op een culturele uitwisseling zingen we met de groep die in Tilburg is geweest voor het WJD-lied, begeleid door de cd die we eerder hadden opgenomen. Toch wel leuk om mijn werk straks door de immense geluidsinstallatie te horen.

Verslag 3: Melanie van Berkel, over de afgelopen voorbereidingsdagen
'Ik moet vaak zelf zorgen voor de diepgang'
Tien minuten... Dat is alle tijd die ik nu heb om ff enkele eerste indrukken vast te leggen. Er gaat nu zoveel door mijn hoofd. Voor mij waren de afgelopen dagen een aaneenschakeling van nieuwe ervaringen. Alles is anders dan thuis. Toen we aankwamen bij de groep waarmee we de komende week zullen reizen vielen we er compleet buiten, iedereen kende elkaar namelijk al. Ondertussen is het zo dat je zelfs bij de 'goede morgen groet' twee kusjes krijgt en dat je een uitgebreid verslag van je nachtrust moet doen. Togetherness is in onze groep dan ook heel belangrijk, soms een beetje eng dat iedereen je in de gaten houdt, vaak wel fijn dat je nooit alleen hoeft te zijn. Ikzelf vind alles zwaar okay, hier krijg ik de kans om heerlijk te onthaasten en na te denken. Jammer genoeg moet ik vaak zelf zorgen voor de diepgang omdat anderen me niet echt uitdagen. Zo ben ik van mening dat de preken bij ons thuis in de kerk wat meer diepgang hebben dan die hier (die dan ook in meerdere talen gedaan worden). Daar staat tegenover dat ik kennis maak met nieuwe rituelen. Zo gingen we bijvoorbeeld met de jezuïeten on de beurt met een kaars in een kring staan en al zingende de Heilige Geest aanroepen. Kortom veel nieuwe dingetjes...

De site van de organisatie van de Nederlandse deelname
www.wjd.nl

De site Katholiek Nederland biedt dagelijks web-tv vanuit Keulen
www.katholieknederland.nl

De Jezuïetenorde en de Fraters van Tilburg werken samen in een begeleidingsprogramma voor de Wereldjongerendagen. Wereldwijd heet dit programma 'Magis'.
www.magis2005.de

Op deze site van vier jonge fraters van de Fraters van Tilburg schrijft frater Albert in zijn weblog ook over de WJD.
weblog frater Albert