Waar was Mark?
We waren bezorgd, omdat we niets meer hoorden van onze mede-verslaggever Mark. Hij was met de Rotterdamse boot in Keulen aangekomen, dat wisten we zeker. Maar waarom hoorden we niks? Zojuist kwam gelukkig ook een verslag van Mark binnen. Buitengewoon bondig vat hij vier dagen in enkele regels samen. Is dat alles, dachten we toen we naar de lengte keken. Maar wie eerder zijn persoonlijke motivatie gelezen heeft over waarom hij naar Keulen ging, zal - net als wij, de andere verslaggevers - geroerd raken door z'n woorden.
En waar Mark was? Hij kwam een lieve en een boze bisschop tegen en zag een 'raar allegaartje' aan lijden.
>>> lees Mark

WOENSDAG 17 AUGUSTUS

Terug op de boot was het dik feesten. Op het dek waren ze bezig met een klompendans gekleed in de oranje Benedetto-shirts. Op de kade stond er al een ploeg klaar om een café onveilig te maken vanwege de voetbalwedstrijd Nederland-Duitsland. Dat de stemming er al behoorlijk in zat bleek uit de tekst die er op één shirt bijgeschreven was: Eefje, je bent een lekker teefje...
Met een tevreden gevoel stapte ik weer de volle trein in naar Bonn. Morgen ga ik met hen de aankomst van de Paus bekijken.

Ik kom aan op het college en zie een paar mensen die nog net zo verdwaasd langs elkaar heen lopen als gisteren. Aan één van hen vraag ik of er ergens nog wat te drinken is, maar ik krijg geeneens antwoord. Met water uit de kraan les ik prima mijn dorst en begin aan mijn verslag.

Verslag 2: Frans Schilder

Dankjewel!

We zijn naar Keulen geweest. Eerst naar de boot van de Nederlanders, waar we morgen weer naar toe gaan om Benedetto te begroeten. Daar hebben we de mis meegemaakt en daarna hebben Mel en ik geholpen met het 'afbreken' en opruimen van de apparatuur.
Tijdens de mis gebeurde me iets wat me regelmatig overkomt: de priester, of de misdienaar, of wie dat ook doet zegt iets van "Corpus Christi", of "Lichaam van Christus". In plaats van het gebruikelijke 'Amen', volgde er van mijn kant een welgemeend, en gelukkig erg zacht, "Dankjewel". Iedere keer als het me overkomt denk ik weer "Shit, wat dom." Gelukkig kan ik er zelf altijd wel om lachen. Nadat ik weer terug was gaan zitten, ging ik er over nadenken: Is het wel zo erg dat ik "Dankjewel" zei, in plaats van "Amen"? Al snel kwam ik tot de conclusie dat het eigenlijk niet zo heel erg veel zou moeten verschillen. Immers lijkt het "Amen" na de hosti me toch een soort van dankwoord. Een woord waarmee ik althans wil aangeven dat ik dankbaar ben dat ik op dat moment mee mag delen met de gemeenschap. Ondanks alle verschillen tussen hen en mij, ondanks de vragen die ik heb en waarop ik nog steeds antwoorden zoek. De viering zelf was niet zo bijzonder; alleen het begin, waar de priester improviseerde was erg leuk en kwam recht uit het hart. Daarna volgde een preek die het begrip God wel erg ver van me weg trok.

Logo of vraagteken?
Later kwamen we bij een kerk aan waar we gingen 'Sporenzoeken'. Een programmaatje waarin in vier stappen de sporen worden gezocht die God ons in het dagelijks leven zou nalaten. Ik vond het niet zo heel indrukwekkend, maar slecht was het niet. Alleen bleek ik al lang een sporenzoeker te zijn; de sporen die ik heb gevonden durf ik alleen niet zomaar aan God toe te schrijven. Daar zijn mijn vragen nog te talrijk voor. Jammer voor de oma die me probeerde over te halen om mee te gaan naar de aanbidding in de Schönstadt-kerk (de organisatie die dit had georganiseerd).

Vervolgens heb ik in samenwerking met de Deutsche Bahn het gehele schema in de war gegooid. We zouden eigenlijk naar een Alpha-cursus gaan, maar de trein had een enorme vertraging, mede dankzij het voor de Duitsers bekende vermogen tot inleving. (Wie anders dan zij organiseren een boekenmarkt op de WERELD Jongeren Dagen, met louter Duitse boeken? Wie anders dan een Duitse machinist zou in een stampvolle trein met WERELD-jongeren omroepen "Laat aub de deuren vrij, anders staan we hier met Kerst nog!", in het Duits?)
Anyway, eenmaal aangekomen bij de U-Bahn, hielp ik ons met mijn gebruikelijke zelfverzekerdheid nog in de verkeerde tram, vroeg vervolgens aan de verkeerde Duitser de weg etc. Uiteindelijk zijn we nog net op tijd bij het Open air Kino aangekomen. Hier zagen we twee inzendingen voor de Ignatiaansche korte-film-prijs, en de film Sofie Scholl, die voor mij met name indrukwekkend was vanwege het historisch realisme (en na discussie met Melanie moest ik toegeven dat ook de worsteling van Sofie om het goede te doen, ondanks alles, indrukwekkend was). Als film vond ik hem eigenlijk een beetje te traag of langdradig. Maar het was heerlijk om even zonder al te veel concentratie voor het geloof een biertje te kunnen drinken op een grasveld. Ook al moest ik daarvoor mijn ego opzij zetten en een meisje vragen om mijn fles open te maken :) (Had ze haar aansteker aan mij gegeven, had ik het echt wel zelf gedaan, hoor :P)

Relevante sites

De site van de organisatie van de Nederlandse deelname
www.wjd.nl

De site Katholiek Nederland biedt dagelijks web-tv vanuit Keulen
www.katholieknederland.nl

De Jezuïetenorde en de Fraters van Tilburg werken samen in een begeleidingsprogramma voor de Wereldjongerendagen. Wereldwijd heet dit programma 'Magis'.
www.magis2005.de

Op deze site van vier jonge fraters van de Fraters van Tilburg schrijft frater Albert in zijn weblog ook over de WJD.
weblog frater Albert