Donderdag 18 augustus

Verslag 2: Melanie en Frans
Emotioneel ooggetuigenverslag van een bijna-ramp
na de aankomst van de paus

De paus komt aan, scepsis verdwijnt
Na het ontbijt vertrekken Albert en wij in de richting van Keulen. Op weg naar de boot van het Rotterdamse bisdom, om samen met de andere Nederlanders de paus te begroeten. Op de boot heerst een uitgelaten stemming, waar het weer en de band Kleintje Pils zeer zeker aan bijdragen. Als je aan de mensen vraagt wat hun verwachtingen zijn van de paus, blijkt dat de meesten op dezelfde lijn zitten als wij: een klein beetje opgeblazen heisa om eigenlijk niet zo heel veel bijzonders. Echter, als de paus, na een gigantische vertraging, eindelijk voorbij komt, blijkt het 'Benedetto-effect' toch vrij sterk aanwezig te zijn. Mensen schreeuwen als gekken naar de paus.
Als de paus voorbij is, blijven we nog even hangen op de Rotterdamse boot en praten we nog wat na.
(>>> samenvatting van dit gesprek)

Dringende mensenmassa's voor het station
We verlaten de boot voor een pelgrimstocht naar de Dom. De polizei heeft echter besloten de hele omgeving van de Dom af te zetten. Tot sint-juttemis. Een tijd weten ze ons ook niet te geven. Na een uur wachten kunnen we eindelijk aansluiten in de rij mede-pelgrims.
Meteen na de Dom gaan we richting station; het is nog niet echt druk en we besluiten aan te sluiten in de bescheiden rij voor de ingang. Al snel echter worden de deuren tot het station, zonder opgaaf van reden, afgesloten. Er ontstaat een enorme dringende mensenmassa om ons heen. Sporadisch worden mensen tot het station toegelaten; er lijkt dan nog steeds weinig aan de hand, behalve dat er veel mensen aansluiten.
De organisatie besluit, in overleg met de polizei, de ingang van het station af te sluiten. Er mag niemand meer in. In de mensenmassa ontstaan ruzies en discussies. De mensen achteraan begrijpen niet dat ze er niet in mogen en beginnen uit alle macht naar voren te duwen. Vooraan is echter geen enkele beweging mogelijk, omdat niemand door de afsperring mag.

Er ontstaat paniek; mensen vallen flauw
De informatie blijft sporadisch, en, as usual, alleen in het Duits. Geen megafoons, geen tekstborden, geen enkele vorm van communicatie minder primitief dan terugduwen en schreeuwen (en dat is dus de organisatie!).
(Men claimt nu dat er te weinig zuurstof in het station zou zijn geweest, waardoor veel mensen flauwvielen).
We zien dat velen vanuit het station met de brancard afgevoerd worden. Ook de metro schijnt uitgevallen te zijn, alhoewel de treinen gewoon lijken te rijden. Intussen wordt het steeds warmer, steeds benauwder, en de druk wordt steeds heftiger.
Als er uiteindelijk een tiental flesjes water en een paar repen Dextro-Energy worden uitgedeeld, besluit een aantal Braziliaanse jongeren die voor zichzelf te houden, in plaats van ze te delen. Het enige flesje dat mijn Duitse buurman bereikt, weet ik na enig aandringen te bemachtigen. Via Melanie en mij verdwijnt het vervolgens naar andere Europeanen; de smekende Brazilianen slaan we bewust over (zij hebben immers al het merendeel van de flesjes, nog steeds vol, in bezit).
De druk neemt nog verder toe en de eerste mensen beginnen te schelden en agressief te doen; kinderen en ouderen worden niet doorgelaten en men probeert als een stel wilden voor te dringen. Kinderen worden zowat vertrapt en steeds meer mensen, met name vrouwen en kinderen, barsten in tranen uit.

Wordt dit een Heizel-drama?
In alle verdrukking staan we nu helemaal vooraan, tegen de deur van het station aangeperst. Frans' arm raakt bekneld tussen de deur, Melanie krijgt een stomp in haar maag. De sfeer wordt steeds grimmiger. Een groepje mensen, vergezeld van een Benedictus-poster in een lijst, begint Christelijke liederen aan te heffen. Voor ons is het totaal onbegrijpelijk hoe deze mensen met zoveel overtuiging menen te mogen en te kunnen zingen en tegelijkertijd proberen zich een weg naar voren te banen ten koste van ieder ander mens (ook kinderen en ouderen). Hierbij raken enkele kinderen bijna vertrapt. Het is een niets ontziende groep mensen die onder het mom van hun Jesu Christo menen alles te kunnen maken.
Een Braziliaan maakt Frans in niet mis te verstane gebaren duidelijk dat hij moet doorlopen. Op geen enkele manier (d.w.z. in het Duits, Engels, of met gebaren) lukt het om hem duidelijk te maken dat dat niet mogelijk is. Hij begint ruzie te zoeken, waarop wij besluiten hem maar te negeren in de hoop dat hij tot rust zal komen. Niets helpt echter en hij blijft uitdagen en roepen en duwen.
De massa wordt steeds agressiever en mensen die voorheen rustig en rationeel waren, worden nu ook agressief. Door alle druk en geweld om ons heen speelt een vreemd, beangstigend gevoel op: we vertellen elkaar hoeveel we van elkaar houden en herinneringen aan het voetbaldrama in het Heizel-stadion doemen op. Frans denkt op een gegeven moment: dit zou het wel eens kunnen zijn, misschien is dit het einde.

Toch weer veilig thuis
Juist op dat moment mogen we eindelijk door en staat er een vriendelijke jongeman die helpt om Melanie weer redelijk bij bewustzijn te krijgen. Melanie kan zich hier niets meer van herinneren. Uiteindelijk zijn we door een polizei-agent op een stoel gezet om bij te komen.
Vanaf dat moment verloopt de reis redelijkerwijs naar behoren (hoewel de informatie over de spoorwijziging niet goed doorgegeven is). We komen veilig thuis en kletsen op de gang nog een tijd na.
We zijn verschrikkelijk blij dat we elkaar hebben, die avond. Dit is zonder twijfel de meest verschrikkelijke ervaring van deze WJD. Ieder spoortje van vertrouwen in de mens is weg, en iedere silver lining van de afgelopen dagen met betrekking tot het christelijk gehalte van de WJD is met de grond gelijk gemaakt.
Vooralsnog weet Frans niet of hij nog naar de paus wil, of überhaupt naar enige plek waar zoveel van deze schijn-christenen bij elkaar komen.
Is dit nu de bedoeling van God? Is dit de bedoeling van geloven? Moeten we God nu dankbaar zijn, omdat er uiteindelijk niets zeer ernstigs misgegaan is, of moeten we ons afvragen waar God op dat moment was? Is het zo dat je van alle zware dingen in je leven sterker (en geloviger) wordt, of was deze beproeving nooit nodig geweest? Waarom doen sommige mensen zo hun best om anderen te helpen, en kunnen anderen alleen maar aan zichzelf denken? Vragen over het geloof en over de rol van God in het leven spelen ons meer dan ooit parten...

(In de consternatie zijn er, begrijpelijkerwijs, geen foto's gemaakt)

Relevante sites

De site van de organisatie van de Nederlandse deelname
www.wjd.nl

De site Katholiek Nederland biedt dagelijks web-tv vanuit Keulen
www.katholieknederland.nl

De Jezuïetenorde en de Fraters van Tilburg werken samen in een begeleidingsprogramma voor de Wereldjongerendagen. Wereldwijd heet dit programma 'Magis'.
www.magis2005.de

Op deze site van vier jonge fraters van de Fraters van Tilburg schrijft frater Albert in zijn weblog ook over de WJD.
weblog frater Albert

Uitzendingen RKK

Zaterdag 13 augustus
Radio 1, 18.33 u:
Kruispunt

Zondag 14 augustus
10 u, Ned 1: Eucharistieviering
12.05 u, 747 AM:
Het Klooster
22.15 u, Ned 1:
WJD-journaal Kruispunt

Maandag 15 augustus
17.10 u, Ned 1:
WJD-journaal Kruispunt

Dinsdag 16 augustus
17.10 u, Ned 1:
WJD-journaal Kruispunt

Woensdag 17 augustus
17.10 u, Ned 1:
WJD-journaal Kruispunt

Donderdag 18 augustus
17.10 u, Ned 1:
WJD-journaal Kruispunt

Vrijdag 19 augustus
17.10 u, Ned 1:
WJD-journaal Kruispunt

Zaterdag 20 augustus
17.10 u, Ned 1:
WJD-journaal Kruispunt
18.33 u, Radio 1:
Kruispunt Radio live vanuit Keulen
0.00 u, Ned 1:
Nachtwake in Keulen (onder voorbehoud)

Zondag 21 augustus
10 u, Ned 1:
Eucharistieviering met de Paus
22.10 u, Ned 1:
WJD-journaal Kruispunt