Verslag: Mark Onderkoeld ter communie
Ik ben nog aan het bijkomen van de onderkoeling. Ik weet niet wat mijn eigen temperatuur geweest is, maar ik heb gehoord dat er een jongen was die met een temperatuur van 32 graden naar het ziekenhuis is gereden. Het gaat met mij ondertussen vrij aardig, tot laat in de ochtend, dan gaat het eigenlijk weer fout. Ik zit te shaken op mijn stoel en mijn temperatuur gaat omhoog en omlaag en is niet stabiel. Ik had niet door dat ik erg zat te trillen. Ik werd gelukkig al wel extra in de gaten gehouden, want ik had zelf nooit de keuze gemaakt om naar de huisartsenpost te gaan. Bij de huisartsenpost wordt een complete scan gemaakt van mijn hartritme, wordt mijn temperatuur opgenomen en mijn bloeddruk meerdere malen gemeten. Alles is eigenlijk wel goed, mijn temeratuur is wel laag, maar niet schrikbarend, 36.4 graden celcius. Ik had eigenlijk aan een glucose-infuus gemoeten, maar deze waren niet meer voorradig… Ik ben in de tent daarnaast gaan rusten onder een laagje dekens en heb zeer zoete suikerthee op, die voor deze noodgevallen gemaakt was, het was gewoon echt niet lekker, zoiets zoets heb ik nog nooit op. Ik ben lekker bijgetrokken in de ziekenboeg en heb daar nog iets zeer speciaals gekregen, namelijk de communie heb ik op mijn bed gekregen, een ervaring die ik niet meer zo snel vergeet. Ik heb dat heel bewust meegemaakt, ik wilde heel graag ter communie gaan. Het was voor mij een heel belangrijk moment. Ik kon de hostie niet met mijn handen aanpakken en heb hem op mijn tong laten leggen, iets wat bij mij in de parochie al heel lang niet meer normaal is. Het was een moment van overgave. Ik liet het gebeuren.
Verslag: Frans en Melanie Een ellenlange ceremonie
en een moeizame terugreis
Alles staat nu in het teken van dé mis; paus Benedictus begint na een ellenlange
openingsceremonie zijn mis ter afsluiting van de WJD. Op een gegeven moment besluiten
we om wat te gaan lopen; het is nog steeds erg koud. De lezingen doen we mee vanuit het
boekje. Vooral de tweede lezing uit Johannes vond Frans erg mooi. Tegen het einde van de
mis pakken we onze spullen alvast in, zodat niemand op ons hoeft te wachten straks en dat
we snel weg kunnen. Dat pakte helaas heel anders uit...
Na enig wachten, een uurtje of anderhalf, besluiten we toch maar te gaan lopen; de grootste
stroom mensen is inmiddels al vertrokken. Vlak voordat de bewoonde wereld begint stuiten we
op onze medereisgenoten voor de terugweg: het bisdom Den Bosch, met aanhang vanuit het hele
land.
We mogen er niet meer door van de politie. Alles is afgezet. De reisleiding van Den
Bosch weet na heel lang onderhandelen de politie ervan te overtuigen dat wij er wel door
mogen om onze "Sonderzug" te halen. Na enige omzwervingen komen we eindelijk in de buurt van
het station. Ook hier volgt weer het inmiddels gebruikelijke wachten. Uiteindelijk worden
we er door gelaten. Met een menselijke ketting worden we langs een groep dringende Italianen
geleid. Hierbij vallen harde woorden, waarvan we gelukkig de betekenis niet begrijpen.
Eindelijk kunnen we naar huis!
De treinreis verloopt spoedig. Snel bereiken we Nederland, station Venlo om precies te zijn.
Daar stopt de trein even en hals over kop vertrekt Ward: hij moet naar Nijmegen, wat nu
eenmaal makkelijker via Venlo gaat, dan via Den Bosch, om 00:00 uur. Het lijkt wel een
Jezuiten-trekje, dat snelle afscheid. 'Het blijven natuurlijk ook reizigers,' aldus Melanie.
Nog net op tijd kan Frans zijn Benedetto-shirt door het raam aan Ward geven. Een aandenken
aan een geweldig samenzijn. We gaan je missen, Ward!
Zodra de deur van onze flat openslaat, duurt het niet lang meer voor we afgepeigerd op bed
vallen. We moeten hoognodig bijkomen van heel indrukwekkende dagen.
Verslag: Melanie Vermoeidheid en rust Zo moe als na de WJD ben ik volgens mij nog nooit geweest. Dat geeft voor mij aan dat het een zware tocht is geweest. Een pelgrimstocht wellicht? Niet alleen het vele lopen en de lange dagen waren een aanleiding voor deze vermoeidheid. Vooral het vele nadenken lijkt me meer de reden voor dit uitgeputte gevoel. Toen we vertrokken was ik gestrest en gehaast. Na enkele dagen waren die gevoelens totaal verdwenen. Er kwam rust voor in de plaats. Maar daar bleef het niet bij...
Persoonlijk kan ik niet zo goed tegen veranderingen en keuzes maken. Toch heb ik dat verschrikkelijk veel moeten doen in Keulen. Het was moeilijk, maar ik voel dat het me sterker heeft gemaakt. Zou dat Gods bedoeling geweest zijn? Dingen waar ik nooit stil bij zou hebben gestaan werden nu steeds aan mij gevraagd door Frans. Hij heeft me echt aan het denken gezet. Het programma zelf heeft nooit zoveel diepgang kunnen geven als onze ellenlange gesprekken met elkaar. Als we er zelf niet meer uitkwamen konden we ook altijd nog de broeders vragen om hun kijk op onze vraagstukken.
Verslag: Frans Mijn WJD speelden zich buiten de gebaande paden af
Ik heb ontdekt dat de invloed van de WJD veel groter en alomvattender is, dan ik durfde te vermoeden aan het begin. Ik ben op een heel andere manier met Geloof in aanraking gekomen dan ik verwacht had. Geen programma kan op tegen deze ervaring. Ook al was het zwaar, ook al was het confronterend en vaak niet prettig; alle ellende en vreugde, alle haat en liefde, alles heeft er toe bijgedragen dat ik dit nooit meer kan en zal vergeten. Mijn WJD heeft zich voornamelijk buiten de gebaande paden afgespeeld; juist daar waar ik het niet zocht en niet verwachtte. Verslag: Albert Een eerste terugblik op de WJD
Ik ben eerst voornamelijk observator geweest. Dat was mijn zelfgekozen rol nadat ik in de aanloop naar de WJD aan veel projecten heb meegewerkt: de WJD- liedbundel 'Breng mij over grenzen', de cd met het Nederlandse WJD-lied en het 'Magis'-project van de jezuïeten. Dat ik toch nog diep in mijn ziel ben geraakt, toen ik de pelgrimstocht naar de Dom maakte, was een groot cadeau. Ik kon alleen daarna geen observator meer blijven, ging de rol ook steeds knellender ervaren.
Ik heb natuurlijk speciaal op onze Elim-mensen gelet. Maar zij waren allemaal ingedeeld bij een reisinitiatief waarvoor ik geen verantwoordelijkheid droeg. Dat was een tegenstelling met de normale rol die ik heb met hen. Dan draag ik wel verantwoordelijkheid.
Wat zag ik bij de 'Elimmers'?
Ik heb bij allemaal waargenomen dat de deelname aan de WJD hen over een bepaalde grens trok. Mijn idee is dat ze er allemaal beter van zijn geworden. En dat geldt ook voor mezelf.
Op de terugreis is zelfs al het idee geboren om voor Sidney 2008 binnen Elim zelf een reis te organiseren. En dat terwijl Toronto 2003 binnen Elim nog onbespreekbaar was...
Het proces dat
Mark op deze tocht doormaakte, vond ik heel bijzonder. Op een bijzondere manier maakt het dat ik er geen oordeel over heb, maar er alleen eerbiedig bij kan neerknielen. Wat Mark op deze site beschreven heeft, is voor mij minstens zoveel waard als alle catecheses die ik in Keulen heb gehoord.
Ik wilde op deze WJD
Christus vinden in de jongeren…. Bij Mark heb ik Hem aan het werk gezien.
Relevante sites
De site van de organisatie van de Nederlandse deelname www.wjd.nl
De Jezuïetenorde en de Fraters van Tilburg werken samen in een begeleidingsprogramma voor de Wereldjongerendagen. Wereldwijd heet dit programma 'Magis'. www.magis2005.de
Op deze site van vier jonge fraters van de Fraters van Tilburg schrijft frater Albert in zijn weblog ook over de WJD. weblog frater Albert
Uitzendingen RKK
Zaterdag 13 augustus
Radio 1, 18.33 u:
Kruispunt Zondag 14 augustus
10 u, Ned 1: Eucharistieviering
12.05 u, 747 AM:
Het Klooster
22.15 u, Ned 1:
WJD-journaal Kruispunt
Maandag 15 augustus 17.10 u, Ned 1:
WJD-journaal Kruispunt
Dinsdag 16 augustus 17.10 u, Ned 1:
WJD-journaal Kruispunt
Woensdag 17 augustus 17.10 u, Ned 1:
WJD-journaal Kruispunt
Donderdag 18 augustus 17.10 u, Ned 1:
WJD-journaal Kruispunt Vrijdag 19 augustus 17.10 u, Ned 1:
WJD-journaal Kruispunt
Zaterdag 20 augustus 17.10 u, Ned 1:
WJD-journaal Kruispunt
18.33 u, Radio 1:
Kruispunt Radio live vanuit Keulen
0.00 u, Ned 1:
Nachtwake in Keulen (onder voorbehoud)
Zondag 21 augustus
10 u, Ned 1:
Eucharistieviering met de Paus
22.10 u, Ned 1:
WJD-journaal Kruispunt