www.fraters.nu


	Vier fraters Niek Hanckmann Albert van der woerd Caspar Geertman Paul Damen


	Wat zijn fraters? Fraters van Tilburg Uit de tijd? Gelofte van gehoorzaamheid Gelofte van armoede Gelofte van zuiverheid


	Tien redenen om géén frater te worden Mijn reden om het wel te doen Terughoudendheid


	Ouderwets Actueel Bron Doordenken mt:25


	Mediteren kun je leren Start de webmeditatie Abonneren Archief


	Persoonlijk contact Adressen


	Snuffelen Alles op een rij Alle webmeditaties Reacties op deze site

Home

Terugblikken op de WERELDJONGERENDAGEN 2005

WIE DE ERVARINGEN VAN DE KEULEN-GANGERS NOG EENS TERUG WIL LEZEN:
HUN VAN DAG-TOT-DAG-VERSLAG BLIJFT OP DEZE SITE STAAN
>>> terug naar keulen

En soms was er ook enige meligheid. op de terugreis hielden we een dropveter-wedstrijd
>>> 11 seconden dropveters

'Onze vier verslaggevers' blikken terug
op de Wereldjongerendagen 2005 in Keulen

'Ik kwam thuis, midden in die draaikolk van mensen' Een paar dagen ná Keulen. De kakofonie aan indrukken is een beetje bezonken en geordend. Wat heeft 'Keulen 2005' met 'onze vier verslaggevers' gedaan? Natuurlijk zijn er verschillen in de persoonlijke ervaringen, maar over één ding zijn ze het alle vier eens: ondanks de vermoeiende gekte en de massaliteit van zo'n evenement, hebben de Wereldjongerendagen intensieve en zeer inspirerende geloofservaringen opgeleverd – vaak op heel onverwachte momenten, vaak los van het officiële programma.

'Ontmoetingen met God'
Melanie van Berkel (23, begint straks met een studie theologie in Tilburg): 'Het is van grote betekenis geweest voor mijn contact met God. Hij is dichter bij me gekomen dan ik ooit had durven dromen. Mijn vriend Frans speelde daar een heel grote rol in rol. We hebben ellenlange gesprekken gehad. Frans wilde ontdekken wat het geloof voor hem en voor mij betekende. Dat gaf aan die dagen een veel grotere diepgang dan het programma ooit zou kunnen bieden.'
Frans Schilder (24, reeds afgestudeerd als economisch psycholoog en nu student Business Studies in Tilburg): 'Ik weet nu dat God bestaat, dat heeft "Keulen" mij gebracht. Hoewel ik nog steeds niet weet wie God nu precies is en hoe Hij in het dagelijks leven van mensen een rol speelt, ben ik ervan overtuigd geraakt dat Hij bestaat. Ik kan niks met de manier waarop veel mensen met God omgaan, maar ik heb ervaren dat er voor mij ook een pad naar God is. Vóór "Keulen" zou ik het nooit gezegd kunnen hebben, maar nu kijk ik er naar uit om in de komende tijd mijn pad met God te ontdekken!'
Mark Lavrijsen (28 jaar): 'Wat me allemaal overkomen is, voelt als een bekering. Dat klinkt heftig en dat is het ook. Ik heb de Wereldjongerendagen welbewust heel intensief ondergaan. Echt als een pelgrim. Ik heb letterlijk ook ontberingen ondergaan, ontberingen die ik misschien ook wel een beetje opzocht, om van de reis een echte pelgrimstocht te maken. Alles wat ik ervaren heb, ook de narigheden van een spierscheurtje en de onderkoeling in de slotnacht, ervaar ik als een teken van God. Er zat een kant van boetedoening aan, boetedoening voor de dingen in m'n leven die ik anders had willen doen. Ik heb daarom ook gebiecht. Uiteindelijk ben ik, terwijl ik in de ziekenboeg lag vanwege de onderkoeling, ook te communie gegaan. En dat was een ervaring die ik niet gemakkelijk meer zal vergeten. Ik voelde in Keulen dat God naast mij stond, dat hij er eigenlijk altijd geweest is en mij altijd gevolgd heeft.'
Albert van de Woerd (45 jaar, Frater van Tilburg): 'Ik ben gewend begeleider te zijn. Dat was ik nu niet Ik kwam aanvankelijk een beetje in de rol van observator terecht. Toch hebben deze dagen mij persoonlijk ook diep geraakt. Vooral de pelgrimstocht naar de Dom op onze vijfde dag, raakte me diep in m'n ziel. Van die vele duizenden die door de Dom trokken waren er enkelen die, geknield op de harde stenen, zich richtten op het altaar in de kerk. Zij trokken mij zonder woorden over de streep. Ik kwam thuis, midden in die draaikolk van mensen. Ik knielde ook. En had het gevoel: nooit ga ik meer bij Jou vandaan. Het is een ervaring die ik nog elke dag met een warm gevoel met me meedraag. Het komt voor mij het dichtst in de buurt van het schilderij van de Terugkeer van de Verloren Zoon van Rembrandt.'

'Blijvende ervaringen'
Zal straks blijken dat de WJD een euforisch moment waren, of gaat het dieper en beklijft het ook op de lange duur?
Frans: 'De ervaringen zijn groter en alomvattender is, dan ik durfde te vermoeden. Ik ben op een heel andere manier met Geloof in aanraking gekomen dan ik verwacht had. Geen programma kan op tegen deze ervaring. Ook al was het zwaar, ook al was het confronterend en vaak niet prettig; alle ellende en vreugde, alle haat en liefde, alles heeft er toe bijgedragen dat ik dit nooit meer kan en zal vergeten.'
Melanie: 'Wat er nu veranderd is in mij weet ik eigenlijk nog niet precies. Misschien moet er meer tijd overheen gaan? In ieder geval weet ik zeker dat deze ervaringen me altijd bij zullen blijven. Het was op zijn lichtst gezegd zeer indrukwekkend. Zo ongeveer alles wat ik gezien en meegemaakt heb was nieuw voor me. Ik heb veel geleerd. Deze reis heeft zeker bijgedragen aan mijn eigen ontwikkeling maar ook aan mijn houding ten opzichte van het geloof en mijn contact met God.'

Frater Albert: 'Ik heb mensen van binnen zien veranderen. Ik heb mensen het spoor van hun uiteindelijke bestemming zien ontdekken. Ze waren niet bang om voor kwezel te worden uitgemaakt. En als ik kijk naar ‘mijn’ Elimjongeren, dan zie ik stuk voor stuk voorbeelden van reizigers die met nogal wat lef een nieuwe weg inslaan. Ieder doet dat op zijn of haar eigen manier, ik ook. Misschien was het dát wel wat ik voelde in de Dom van Keulen, dat ik zelf steviger op die weg kwam. En dacht: hier wil ik nooit meer vanaf.'

'Ook nare ervaringen'
Maar er waren toch ook ergernissen en ontberingen?
Melanie: 'Het was mooi om te zien hoe andere mensen met het geloof omgaan, maar het was vreselijk om te ervaren dat ook deze mensen kunnen duwen, schelden, anderen verdrukken, voordringen. Ik wil graag Jezus' voorbeeld volgen en goed zijn voor mijn medemensen, hoe kan er dan zo'n kwaad in mensen zitten die eigenlijk hetzelfde willen?'
Frater Albert: 'De organisatie schoot vaak echt tekort. We liepen soms onaanvaardbare risico's. Het maakte me nieuwsgierig naar de oorzaken. Zou het kunnen dat Duitsers door wat er in WO2 is gebeurd niet meer echt leiding durven te geven? De controle over de mensenmassa's leek soms volkomen zoek te zijn, ondanks alle observatiecamera’s op helikopters, zeppelins en Predators. De agressie van voornamelijk Italianen werd niet aangepakt. Het leek wel of de organisatoren bang waren voor escalatie of voor negatieve beeldvorming. In ieder geval werden vredelievende pelgrims daar de dupe van. Oudere Duitsers met wie ik sprak begonnen steeds direct over de oorlog. Ze vertelden me dat de oorlog ze bang heeft gemaakt voor grote massa’s en waartoe ze kunnen worden opgezweept.'

'Te veel mensen'
Was het er nu en dan niet gewoon te druk?
Frater Albert: 'Ja, soms waren er te veel mensen om zelf nog echt deelnemer te kunnen zijn. In een stadion met 50.000 mensen lukt het nog net om gezamenlijk de liturgie te beleven, maar op een veld met een miljoen menen, na een koude nacht en tussen de overvolle toiletten, gaat het voor mij eigenlijk niet. Ik kon toen echt geen verbinding voelen met wat ik op de schermen zag en met communieuitreiking die op een gegeven moment op het veld plaatsvond.'

Heel persoonlijke ervaringen
Mark, jij had vooraf verteld van een heel persoonlijke verwachting voor deze dagen: je hoopte er je onlangs overleden moeder te kunnen 'ontmoeten'. Ben je haar op de een of andere manier tegengekomen?
Mark: 'Het antwoord is simpelweg "ja". Eerst meteen al bij ons vertrek naar Keulen, bij de uittocht uit Tilburg. De ballonnen die toen opstegen, zag ik als een duidelijk teken. Ik Keulen heb ik haar vooral ontmoet in de moederlijke zorg en liefde die ik kreeg toen ik onderkoeld geraakt was. Misschien heeft zij God een seintje kunnen geven wanneer het teveel werd voor mij. Ik voelde moederliefde in de manier waarop de andere mensen met mij omgingen. Bij het wachten op de trein, de troostende woorden op de momenten dat ik het moeilijk had en er ver doorheen zat, een arm om mijn schouder wanneer ik dit echt nodig had. Keulen was voor mij daarom geen zoektocht; het was juist een vindtocht. Ik ben mijn moeder wel kwijt in het reële leven, maar ik moet proberen te zien dat ze er nog wel is in gebaren van anderen.'
Frans, jij noemde je vooraf 'scepticus' ten opzichte van geloven. Is dat nu helemaal weg?
Frans: 'Albert vertelde aan tafel over een theoloog die geschreven had dat er naast christenen, ook mensen zijn die wel christen zijn, maar het nog niet weten. God heeft voor allebei een plek in Zijn liefde. Ik denk dat ik al die tijd tot die laatste groep heb behoord: ik was misschien slechts zoekende naar een manier om het te plaatsen. God heeft daar tot nu nooit als mogelijkheid tussen gestaan. Nu, na de WJD, staat God er nog als enige optie.'

Meer verslaggevers
Ook andere 'Elimmers' hebben hun ervaringen opgeschreven. Sommigen van hen maakten alleen het slotweekeinde mee.

Kim beleefde 'mooie momenten', maar heeft niet het gevoel nu dichter bij God te staan. 'Maar ik had het niet willen missen.'

John vond het 'erg gezellig', maar het had voor hem wat minder met geloof te maken.

Frater Paul vond het niet makkelijk om er tot bezinning en reflectie te komen, maar Keulen zette hem wel aan het denken over de bijzondere rol van de paus.

Birgit vat haar weekend op het Marienfeld samen met 'onvergetelijk, indrukwekkend en hectisch'.

>>> Lees ook
de ervaringen van deze verslaggevers

Brommen
Dat er bij alle inspirerende momenten ook momenten waren van stevige ergernis, wil frater Albert niet verhelen. Hij ergerde zich soms aan de muziek, aan de organisatie en aan de pers
>>> Ergernissen
van frater Albert