HET VERSLAG VAN KIM NIJS
(Kim Nijs ging het slotweekeinde mee. Kim is secretaris en webmaster van het jongerenkoor Sint Lucas)

Dinsdag 16 augustus 2005
Alvast meeleven via de site
Ik krijg er steeds meer zin in, ook omdat het nu meer gaat leven in de media! Op www.fraters.nu volg ik de verhalen van Albert, Melanie, Frans en Mark. Hierdoor kom ik nog meer in de stemming. Aan de ene kant vind ik het wel jammer dat ik niet de hele week meega, aan de andere kant is het ook wel goed zo. Maar wie weet bevalt dit komende weekend zo goed dat ik wel de hele week naar de komende Wereld Jongeren Dagen in Sydney ga ;-)
Maar eerst afwachten wat het weekend gaat brengen en nu nog genieten van de voorpret!

Woensdag 17 augustus 2005
Geraakt
Elke dag lees ik de persoonlijke reisverslagen van Albert, Melanie, Frans en Mark. Ik word erdoor geraakt. Ik vind het bijzonder dat ze allemaal lijken te vinden wat ze zoeken. En dat, terwijl wat ze zoeken, zo van elkaar verschilt! Het boeit mij dat er zoveel honderdduizenden jongeren rondlopen die allemaal zo verschillend zijn, op zulke diverse manieren geloven en zulke andere dingen verwachten van de WJD. En dat dat toch 1 groep, 1 gemeenschap, 1 kerk is. Ik vind het leuk om op tv te zien dat het zulke 'normale' jongeren zijn. Gelovige jongeren zijn niet allemaal heel braaf en saai (dat wist ik natuurlijk ook al van het jongerenkoor, maar je weet niet wat er allemaal rondloopt op zo'n evenement). Ze joelen en roepen, doen de wave en zingen "'t is stil aan de overkant..." Ik vind het geweldig!
Natuurlijk zijn er bij zo'n evenement ook kanttekeningen te plaatsen, zoals gisteren Netwerk liet zien. Het is jammer dat er geen echt thema verbonden is aan de WJD en dat er geen kritische gesprekken worden gehouden over homoseksualiteit, condoomgebruik en vrouwelijke priesters. Ik vind het daarom ook goed dat er jongeren rondlopen die op een positieve manier de katholieke jongeren proberen te overtuigen condooms te gebruiken. Ze doen dat op een zeer respectvolle wijze. Maar er lopen ook mensen rond die willen protesteren tegen dit gelovig evenement en zeggen dat het geloof dood is. Ik vond dat Netwerk hier teveel aandacht aan besteedde, zeker gezien de aantallen protesterende jongeren die erop af komen. Dit zijn er maar een stuk of 40, terwijl de gelovige jongeren met honderdduizenden aanwezig zijn. Hoezo, het geloof is dood?
Ik weet niet of ik me (ook al hier thuis) laat meeslepen door de welbekende WJD-roes, of dat ik er echt meer voor open sta. Ik weet wel dat ik het prettig vind om me op deze wijze met het geloof bezig te houden en ik weet ook dat ik niet alles als zoete koek slik. Wel geeft het me een impuls om meer te praten over het geloof, maar ik weet ook, dat als de school weer begint, ik waarschijnlijk niets zal vertellen over mijn bezoek aan de WJD...

Donderdag 18 augustus 2005
Verschillen in geloven
Als ik naar het WJD-journaal kijk valt het me op dat de jongeren uit verschillende werelddelen zo anders met geloven bezig zijn. De jongeren uit Afrika, Azie en Zuid-Amerika zijn heel open in hun geloof, heel puur ook. Het lijkt alsof ze stuk voor stuk een persoonlijke ervaring met God hebben gehad die heel veel indruk op hen heeft gemaakt. De jongeren uit Europa zijn kritisch. Zij zijn degenen die willen dat de kerk haar visie op seks en condoomgebruik veranderd. De Noord-Amerikaanse jongeren vind ik gehersenspoeld. Zij zeggen dat God bepaalt of je HIV krijgt en dat homoseksualiteit slecht is. Als er gevraagd wordt wat de kerk anders zou moeten doen, antwoorden ze dat ze de vraag niet snappen. En op de vraag of de Paus de kerk kan redden komt het antwoord: Christus heeft de kerk al gered door zijn kruisiging. Het lijkt wel alsof ze alleen maar zinnetjes hebben geleerd en als je inhoudelijk met ze in discussie gaat weten ze niet eens wat er achter zit en waarom ze het zeggen. Dat vind ik zo eng!

Vrijdag 19 augustus 2005
Inpakken
Het plan was om zo min mogelijk mee te nemen en zo lichtgewicht mogelijk in te pakken, aangezien we nog zo'n 10 kilometer moeten lopen van de bus naar het Marienfeld. Jammer genoeg wil dat niet zo lukken. In het begin denk je, er hoeft niet zoveel mee, maar het wordt steeds meer en meer. Slaapzak, luchtbedje, extra kleren, toiletartikelen, wat te eten en te drinken. Nou, die trekkersrugzak zat zo vol! Dus weer wat eruit, de rest er weer in. Nu past het maar net... En de rugzak is zwaar! Straks toch nog eens kijken of er niet nog wat uit kan (maar ja, ik wil natuurlijk ook geen kou lijden als ik natgeregend de hele nacht op het veld moet zitten...)
Alles is ingepakt en nu gaat het toch echt gebeuren... Morgen naar de Wereld Jongeren Dagen in Keulen!! Ik heb er heel veel zin in, hoewel ik ook wat angst heb. Ik heb gelezen over de verdrukkingen op stations en de mensenmassa's gezien op televisie. Dat vind ik toch wel eng. Ik hoop zoiets niet mee te hoeven maken. Ik ben ook heel benieuwd wat ik ga aantreffen in Keulen. Je zag op tv en op fraters.nu echt de ontwikkelingen van de aanwezigen en ik vraag me af of ik dan niet iets gemist heb. Ik hoop dat ik ook in de sfeer kan komen zonder de afgelopen week meegemaakt te hebben. Morgen zullen we het weten...

Zaterdag 20 augustus 2005
Cologne here we come!
Eerst naar Eindhoven vanwaar we met touringcars naar Keulen gingen. Er waren wat problemen met de instaplijsten, maar gelukkig konden Jeroen, Birgit, John en ik in dezelfde bus zitten. Janine, Paul en Cynthia zaten in een andere bus. Onze bus ging nog mensen ophalen in Roermond. Daar hebben we zo'n anderhalf uur moeten wachten op de lunchpakketten die nog mee moesten. Terwijl de rest al in Wuppertal zat om cathechese te volgen en de viering bij te wonen, reden wij weg uit Roermond. De organisatie van de reis was erg slecht. Het programma was op het laatste moment nog veranderd. We gingen dus eerst naar Wuppertal en niet meteen naar Marienfeld. In Wuppertal aangekomen gingen we naar de kerk waar de andere vangnetreizigers al aanwezig waren. We konden nog net het laatste kwartier van de viering meemaken, maar je komt dan zo binnenvallen dat je toch niet meer in de stemming kan komen. Hierna kregen we pizza, 3 voedselpakketten (ontbijt, lunch en avondeten) en de rugzak. Helaas was het niet dé pelgrimsrugzak, want er zat niks in. Geen boekje voor de vieringen, geen plattegrond, geen informatie. Nadat we al ons eten in onze rugzakken hadden gepropt (het was gelukkig best veel, dat was wel goed geregeld) gingen we lopend naar het station. 5 Minuten was ons verteld, een half uur kwam meer in de richting. Daar stapten we in de trein waarmee we rechtstreeks op station Horrem bij Marienfeld aan zouden komen. Nadat we Keulen waren gepasseerd kwam een aantal mensen erachter dat we toch niet in de goede trein zaten. Iedereen er weer uit. Er was geen duidelijke leiding, dus het ging redelijk chaotisch. 1 Meisje was die ochtend aangewezen als busleidster en zij nam de leiding op zich. Ze wist ook niet meer dan dat we in die trein moesten stappen en in Horrem uitstappen, maar ze probeerde de groep heel knap op te vangen. Terug naar Keulen met de trein en daar, na traag uitzoeken, de trein in naar Horrem. Na een uur lopen komen we op Marienfeld aan. Dankzij veelvuldig telefonisch contact met Albert weten we ongeveer waar we moeten zijn en hij komt ons ophalen bij de gate. We zijn er en zijn samen met Mark, Melanie, Frans, Ward en Albert! Waar de rest van onze ‘georganiseerde’ reis is? We hebben geen idee en het doet er ook niet toe.
Nadat we onze spullen geïnstalleerd hebben, zoeken we een plekje op het veld waar we de vesperviering met de Paus goed kunnen volgen. De viering begint. Wat is het mooi! Zoveel jongeren bij elkaar en die muziek en de sfeer. Ik word er door ontroerd. Na een half uurtje laten we viering voor wat het is, want we kunnen niet meer staan en hebben honger. Langzaam wordt het donker, overal is sfeervolle verlichting (er hangen zelfs lichtslangen over de Dixies) en er zijn heel veel kaarsjes aan. We praten wat met onze groep en Albert Arens en Willien voegen zich ook bij ons. Om een uur of 1 gaan we slapen. Albert doet nog een rondje over het veld met z’n camera!

Zondag 21 augustus 2005
Al die mensen die elkaar een hand geven...
Ik heb beter geslapen dan verwacht. ’s Nachts wel een paar keer wakker geweest, ook rond een uur of 5. Het begon al licht te worden. Iedereen was stil. Je zag een paar mensen rondlopen en een beetje rommelen in stilte. Dit was voor mij zo’n mooi moment. Iedereen was samen. Nadat we zijn opgestaan even naar de wc. Dat 'even' kon heel lang duren. De rijen waren lang! Venimus Adorare Dixie lijkt hier wel op z’n plaats! Vlak voor de viering begint komt Mark nog even langs (die heeft de rest van de tijd bij zijn groep van de boot doorgebracht). Hij blijkt onderkoeld te zijn geweest en heeft op de EHBO gezeten. Ze waren namelijk op de boot door iemand geadviseerd om geen slaapzak of matje mee te nemen, voor het geval het gaat regenen. En het was ’s nachts zo koud en zo vochtig…
De mis gaat bijna beginnen. Een aantal van ons zoekt een plekje zo ver mogelijk vooraan, wij kiezen voor een rustiger plek waar we het ook goed kunnen volgen. Ik vond het tegenvallen. Had veel meer saamhorigheid en verbondenheid verwacht, maar die was er niet. En ik kon de liedjes ook helemaal niet meezingen. Ik kon m’n geloof niet belijden. Het enige wat we mee mochten zingen was 'Credo in unum Deum'. En zelfs dat had zo’n ingewikkelde melodie en ritme dat het niet te volgen was. Ook het Onze Vader werd ineens gezongen in het Latijn. Het lukte niet om bij mezelf te blijven en het in het Nederlands te zeggen. Wat ik wel mooi vond was de Vredeswens. Alle mensen die elkaar een hand geven, de vele omhelzingen op het veld. Bij de communie was het even dringen. De priesters zochten een plek op de weg en iedereen ging er omheen staan. Uiteindelijk bleek het dringen helemaal niet nodig te zijn geweest, want er kwamen steeds meer priesters staan. Na de communie vonden de meeste mensen het wel genoeg geweest, ze gingen inpakken en vertrokken. Ik wou wel tot het einde toe blijven. Het einde van de mis verliep helaas zo rommelig dat ik helemaal niet meer snapten waar we nu waren en of het al afgelopen was. Maar ik ben tot het eind gebleven en daarna terug naar ons ‘kamp’ gegaan. Van hieruit zagen we iedereen vertrekken. De grote uittocht was begonnen, maar kwam al gauw tot stilstand. De wegen konden de grote groep mensen niet aan. Er werd omgeroepen dat het station waar onze speciale trein van vertrok, gesloten werd. Na gezocht te hebben naar alternatieven besloten we het er toch op te wagen. Rond 16.00u gingen we met z’n elven op pad. Halverwege vonden we de groep van het Bisdom Den Bosch die met dezelfde trein gaat. Daar hebben we ons bij aangesloten. We wurmen ons door de drukte en krijgen politiebegeleiding. Uiteindelijk komen we rond 19.00 u aan op het station. Gelukkig hebben we een zitplaats in de trein (en veel ruimte ook). Heerlijk, even bijkomen! We kunnen in Eindhoven uitstappen en dat doen we. Van daaruit reizen we verder naar Tilburg West. En daar staat papa! Hij komt ons zomaar ophalen. Nu hoeven we niet meer te lopen, geweldig! Om 1 uur liggen we in bed.

Maandag 22 augustus 2005
Thuis
Vanochtend kijken we op tv, teletekst en internet hoe de uittocht is verlopen. We hadden gisteren namelijk gehoord dat er om 23.00 u nog steeds mensen op Marienfeld zaten en dat Italianen tien bussen hadden gesloopt. De Duitse media houden het er nog steeds op dat alles volgens plan is verlopen en dat iedereen om 21.00 u van het veld af was. De Nederlandse pers is wat eerlijker en vermeldt dat het chaotisch is gegaan en er tot laat nog mensen vastzaten op het veld. Op het forum van WJD lees ik dat een meisje pas om 2 uur ’s nachts een bus had vanaf het Marienfeld en dat er veel mensen zijn flauwgevallen en er paniek was. Ook Mark heeft nog 20 kilometer moeten lopen voordat ze bij een bus kwamen die hun terug naar de boot bracht. Vandaag komt hij thuis, ik ben benieuwd hoe het met hem gaat.
Ik ben trots op mezelf. Ik had niet verwacht dat ik het vol zou houden, zolang reizen, zolang die zware rugzak op m’n rug. Maar het is gelukt!

Wat vond ik eigenlijk van de WJD? Ik vind het lastig, weet het niet zo goed. Het was heel anders dan ik had verwacht. De organisatie was zo slecht, maar daar gaat het nu niet om. Het was een hele ervaring, ik heb tijdens deze twee dagen meer meegemaakt dan in sommige vakanties van twee weken. Ik had het ook zeker niet willen missen. Maar ik miste de saamhorigheid waar iedereen het zo over heeft. Ik heb me ervoor opengesteld, maar er kwam niks binnen. Ze zeggen dat hoe ver weg je ook staat van de Paus, je je toch met hem verbonden voelt doordat iedereen daar mee bezig is. Maar niet iedereen was er mee bezig. En dan is het toch ver weg.
Ik heb niet het gevoel dat ik nu dichter bij God ben gekomen of Jezus beter heb leren kennen. Ik heb wel mezelf beter leren kennen, maar dat kwam meer door het reizen op zich, dan door de WJD zelf. Maar ik heb wel hele mooie momenten meegemaakt die niet te beschrijven zijn. Het gevoel van zoveel jongeren op zo’n groot veld. Het is overweldigend en prachtig. Ik ben blij dat ik ben gegaan, maar weet niet of ik in 2008 naar Sydney ga.

De site van de organisatie van de Nederlandse deelname
www.wjd.nl

De site Katholiek Nederland biedt dagelijks web-tv vanuit Keulen
www.katholieknederland.nl

De Jezuïetenorde en de Fraters van Tilburg werken samen in een begeleidingsprogramma voor de Wereldjongerendagen. Wereldwijd heet dit programma 'Magis'.
www.magis2005.de

Op deze site van vier jonge fraters van de Fraters van Tilburg schrijft frater Albert in zijn weblog ook over de WJD.
weblog frater Albert