HomeTour de VinceVERSLAG DAG 6 Dagtocht naar Lourdes donderdag 26 augustus woensdag 25 augustus dinsdag 24 augustus maandag 23 augustus zondag 22 augustus zaterdag 21 augustus vrijdag 20 augustus donderdag 19 augustus woensdag 18 augustus dinsdag 17 augustus maandag 16 augustus zondag 15 augustus zaterdag 14 augustus Donderdag 19 augustus, zesde dag, Berceau St. Vincent de Paul - Dagtocht naar Lourdes Dagboek van Albert met aanvullingen van Caspar en Niek Albert In de bus naar ...Lourdes! M’n eerste confrontatie deze reis met de gelofte van gehoorzaamheid. Br. Leo had me nodig om daar het groepje Kenianen te gidsen. Ik had me iets anders voorgesteld van deze dag. Maar ja, het hoort ook bij gehoorzaamheid om er niet over te blijven zeuren. Ik zal mijn best doen.     Strip St. Vincent     Oog in oog     Mis in Lourdes We rijden door een streek waar ik heel mooie herinneringen aan heb. Een wandelvakantie in 1983. Mijn eerste ervaring met heel veel dingen, waaronder de schoonheid van de Pyreneeën. Ik herinner me ook dat we toen in Lourdes weer op de trein stapten naar Parijs. Gebiologeerd was ik vooral door de aankomst van een ziekentrein uit Italië. De serieuze zorgzaamheid waarmee zusters patiënten uit de trein hielpen. Zoiets had ik nog nooit gezien. Als iemand me toen had gezegd, dat ik rond de eeuwwisseling meerdere malen naar Lourdes zou gaan om groepen jonge vrijwilligers te begeleiden had ik dat waarschijnlijk niet geloofd. Maar ik heb het vermoeden dat ik mijn ervaringen met de Lourdesgroep Nederland vandaag goed gebruiken kan. Ik ken Lourdes nu van buiten, weet de leuke plekjes te vinden, en kan de geschiedenis van Bernadette eenvoudig uitleggen. Intussen klinken er in de bus vrolijke liedjes uit Manado, Noord-Celebes. Even later hoor ik ‘Te Lourdes op de bergen’ in Bahasa Indonesia. Ik herinner me dat je daar op een zeker moment heel goed ‘Zie ginds komt de stoomboot’ doorheen kan zingen. Ik probeer het eventjes. Niek kijkt achterom. In de bus lees ik een stripboek over het leven van Vincentius, dat ik gisteren in de souvernirwinkel heb gekocht. Hoewel mijn Frans niet sterk is (op school spiekte ik voor dit vak de boel bij elkaar) kan ik de tekst met behulp van de plaatjes goed volgen. Op één plaatje is een voor mijn gevoel belangrijke omslag in zijn leven weergegeven. Je ziet aan de ene kant dat Vincent door de familie de Gondi, waar hij een soort huispriester is, uitgenodigd wordt aan te zitten aan een rijk gevulde dis, en rechts daarvan zie je hem, samen met plattelandsmensen, bij een vervallen kerk. Er tussen in een plaatje van Vincent, die zich vragen stelt. Stoppen met het eten van genadebrood, maar zelfstandig en solidair werken aan het herstel van dingen van waarde die in verval zijn geraakt. Daar hangt het denk ik van af of je leven vruchtbaar wordt, of steriel blijft. Aangekomen in Lourdes vieren we eerst gezamenlijk de eucharistie in de kapel van St. Michel. Een mooie, sfeervolle en intieme ruimte. Ik ben een beetje te laat met mijn groep want ik dacht dat we in drie kwartier nog wel even door de grot heen konden. Toen we vlakbij waren stroomde er een grote groep Italianen voor ons. Waar ze het privilege vandaan halen weet ik niet, maar zo gaan die dingen in Lourdes. Maar we kwamen er uiteindelijk.   ...Je voelt een niet te beschrijven lading...     Lourdeswater     Ook in de bekende verpakking     Toch nog Vincent   Het maakt grote indruk op mijn medebroeders hoe mensen hun familiefoto’s langs de rotswand wrijven, en de plaats kussen waar ieder jaar zo’n zes miljoen mensen komen bidden. Ook mij blijft dat wat doen. Je voelt een niet te beschrijven lading op die plaats, hoewel ik die persoonlijk niet in verband kan brengen met wat daar honderdvijftig jaar geleden al dan niet gebeurd is. Tijd om wat te gaan eten. We belanden in een Italiaans restaurantje, en nemen uitgebreid de tijd. Als toetje wilde Richard graag iets van cake, en ik beval hem de zelfgemaakte tiramisu aan. Misschien genoot ik er wel meer van dan hij. Na de maaltijd een bezoek aan het geboortehuis van Bernadette en de ondergrondse basiliek. Dan steken we een kaarsje op en doen wat Maria tegen Bernadette zei: 'Ga drinken en was je in dat water'. We begeven ons in de menigte voor de kranen en hebben het eigenlijk heel genoeglijk samen. Tijdens de sacramentsprocessie ontwaar ik nog een glimp van Vincent de Paul, zijn afbeelding in de Pius X. Dan is het weer tijd om te verzamelen bij de bus. We zijn weer laat, want we gaan nog even goed bronwater innemen bij de kranen. In gezelschap van mijn Afrikaanse medebroeders kijk ik toch een beetje anders naar het Lourdesspektakel dan gewoonlijk. Het is voor hen het volstrekte tegenbeeld van wat ze thuis te horen en te zien krijgen over Europa: een soort heidens, Sodom en Gomorra, enkel goed voor het leveren van euro’s. Nu zien ze mensen die net zo geloven als zij. Je gewoonweg een beetje overgeven aan wat hier geboden wordt, is eigenlijk een vorm van oer-godsdienst, het overstijgt of gaat vooraf aan (net zo je het wil zien) de ratio waarmee we grip op het bestaan willen hebben. Dit is een ander soort be-grip. Het is een soort van er-zijn dat je op weinig andere manieren kunt ervaren. Eén moment ben ik écht ontroerd: wanneer een Italiaans tienermeisje een karretje met een tandeloze, bijna stervende man naar de grot rijdt. Ik dacht konden maar meer jongeren in Nederland een keertje meemaken wat dat kan betekenen. Caspar: In 1975 was ik voor de eerste én de laatste keer in Lourdes. 29 Jaar later ga ik er vandaag weer eens kijken... en bidden. Ik vergelijk, bemerk ik regelmatig, maar maak ook een beetje de balans op van mijn leven: Wat is er tot nu toe van geworden. Ik vergelijk hoe ik symbolen, rituelen, liturgie toen beleefde en hoe ik ze nu beleef. Tevens probeer ik terug te halen hoe de zieken, gehandicapten en vrijwilligers tóen op mij inwerkten en hoe ze dat nu doen. Het magisch denken van geloven-in-wondertjes heeft plaatsgemaakt voor een meer volwassen geloof waarbij eerbied voor alles wat zich in en rond de heiligdommen afspeelt zich laat gevoelen. Ik voel me dankbaar dat ik vandaag hier weer mag zijn, samen met mijn medebroeders, maar ook verwijlend bij de Heer, bij Maria en bij mezelf. Zeker weten dat mijn bedevaart naar Lourdes anno 2004 me gesterkt heeft voor de verdere levensweg.. Niek: Ik heb het overleefd! Lourdes. En hoewel ik er erg tegenopzag, is het me behoorlijk meegevallen. De Mariaverering is ergerlijk en de commercie eromheen nog meer, maar toch vind ik er voldoende verwijzingen naar waar het om zou moeten gaan. Te beginnen met de eucharistieviering voor onze eigen groep en eindigend met het lof en de zegening van de zieken in de grote ondergrondse basiliek. Daar tussenin heb ik een flinke poos gebeden in de sacramentskapel. Ik leg er mijn moeite met heiligenverering neer voor God en ik voel me gesterkt. Ik dank hem voor het goede dat hier aan mensen gebeurt en ik bid er voor de bekering van dit oord. Tot mijn verbazing vind ik in de viering om vijf uur -het lof en de ziekenzegening- geen enkele verwijzing naar Maria. Het evangelie, Jezus en God, het sacrament, daar gaat het over in deze viering. Zou mijn gebed nu al verhoord zijn?