
	Vier fraters Niek Hanckmann Albert van der woerd Caspar Geertman Paul Damen


	Wat zijn fraters? Fraters van Tilburg Uit de tijd? Gelofte van gehoorzaamheid Gelofte van armoede Gelofte van zuiverheid


	Tien redenen om géén frater te worden Mijn reden om het wel te doen Terughoudendheid


	Ouderwets Actueel Bron Doordenken mt:25


	Mediteren kun je leren Start de webmeditatie Abonneren Archief


	Persoonlijk contact Adressen


	Snuffelen Alles op een rij Alle webmeditaties Reacties op deze site

Home

Tour de Vince

VERSLAG DAG 11 - Paris

donderdag 26 augustus
woensdag 25 augustus
dinsdag 24 augustus
maandag 23 augustus
zondag 22 augustus
zaterdag 21 augustus
vrijdag 20 augustus
donderdag 19 augustus
woensdag 18 augustus
dinsdag 17 augustus
maandag 16 augustus
zondag 15 augustus
zaterdag 14 augustus

Dinsdag 24 augustus, elfde dag, Paris
Dagboek van Albert met aanvullingen van Caspar en Niek

Albert

'Welcome tot the real world' zegt Morpheus in de eerste Matrix-film tegen Neo, en het gewone leventje van Mr. Anderson is voorbij.
Tot nu toe liep alles dus gesmeerd. Maar sinds gisterenavond is de data-verbinding met Nederland niet meer aan te spreken. Om toch het verslag van gisteren te kunnen posten ga ik deze morgen niet mee met de groep, maar ben ik op jacht naar een internet-verbinding. In plaats van mijn camera gaat de laptop onder de arm en probeer ik een WiFi-punt te vinden. Dan zie je Parijs ineens van een heel andere kant: maatschappijen voor draadloze communicatie die eigenlijk alleen maar telefoontjes willen verkopen en geen boodschap hebben aan toeristen die hun service nodig hebben. No mercy. Om een lang verhaal kort te maken: het kostte me de hele morgen om de gegevens weg te krijgen.
Op de terugweg overkwam me overigens nog iets vermakelijks! Ik kwam terecht in een metro-rijtuig met een groep toeristen uit Israël. Er kwam ook een muziekgroepje binnen met accordeon en klarinet. Die begonnen Hava Nagila te spelen. Toen ging het dak eraf! Het was compleet feest in de metro.

Vanmiddag was het thema: gesloten deuren. Eigenlijk was het de bedoeling om kerken te gaan bezoeken in het gebied waar vroeger de missie van Vincent was gevestigd. Maar geen enkele kerk was open. Het terrein van de Lazaristen was ooit enorm uitgebreid, maar nu is er bijna niets meer van over. Wat wel gebleven is, dat zijn de clochards. Het is werkelijk een afgeleefde boel, daar. Natuurlijk denk ik even aan Vincent en zijn werk van barmhartigheid. Maar ik vraag me ook af: wíllen deze mensen wel iets anders? De meesten van hen lijken me regelrechte criminelen.

Wat ik even heel bijzonder vond, dat was een grote grafiek van het hoofd van Vincent op een zijgevel. Maar je moet er wel oog voor hebben om het te zien. Ik vind het heel goed dat men ervoor gekozen heeft om iets van de omvang van het vroegere werk van Vincent te suggereren door zo'n groot portret.

Omdat we tijd over hebben, gaan we richting Montmartre om de Sacré Coeur te bezoeken.Voordat we aan de klim beginnen leidt Guillaume ons nog naar een cafeetje om koffie te drinken. Niek schrikt daar van een enorme Duitse herder die achter de smerige toonbank tevoorschijn komt. Martinus kijkt me aan met een grote grijns: Nice for saté.

Op de terugweg spreekt Richard me aan. Hij heeft een plattegrond van de metro in zijn hand, en zegt trots: I'm getting the system! Even later zit iedereen met een ontspannen uitdrukking op zijn gezicht in de ondergrondse, richting ons verblijf.
Vlak voor de Rue de Violet loop ik nog een kapperszaak binnen. Ik zat er al dagen op te azen om mijn haar te laten knippen, maar vond er geen gelegenheid voor. Als ik met een keurig hoofd onze gang binnenloop kom ik David tegen. Hij kijkt goedkeurend en geeft me een hand.

Caspar
Ik voel dat ik wat moe begin te worden. Moe van de vele indrukken, de zorg voor en het regelen van de liturgische vieringen, het slenteren door Parijs en het voortdurend in een vreemde taal spreken. Ofschoon ik goed geslapen heb, sta ik niet helemaal fit op.
We brengen vanmorgen een bezoek aan de kerk van Vichy, waar M. Vincent als parochiepriester gewerkt heeft, hoewel hij vaak van huis was in opdracht van de familie De Gondy. In het kerkje vieren we de eucharistie. Naast het kerkje is een grotere, nieuwere kerk gebouwd die thans als parochiekerk dient. Veel van het interieur verwijst naar M. Vincent.
's Middags bezoeken we in Saint Lazare twee kerken: Saint Laurent en de Eglise Saint Vincent. Jammer, beide zitten op slot. Ik begrijp dat er veel gestolen wordt uit de Parijse kerken...

In deze wijk heel veel zwervers, vagebonden, ontheemden en daklozen. Ik denk an M. Vincent: wellicht zou hij meteen voor ze in actie gekomen zijn. Met enige gevoelens van ongemak denk ik bij mezelf: -Wat heb ik het toch goed...'
Tenslotte een bezoek - er is immers tijd over - aan de Sacré Coeur. Wat een mensen en wat een massale kerk! Na bezichtiging ervan ga ik even zitten en bid ik wat. Ik voel echter dat ik in deze 'mierenhoop' niet tot rust kom.
Een rustige avond zal me goed doen.

Niek
We gaan naar Clichy, de parochie waar Vincent zijn loopbaan in Parijs begon. Of eigenlijk net buiten Parijs. Van de zeventiende-eeuwse wijk is niets meer over, alleen het kerkje waar Vincent herder was, is er nog. De rest is een 20 ste -eeuwse buitenwijk van Parijs, inclusief de nieuwe parochiekerk. Het oude kerkje is sober. Achterin een groot, meer eenvoudig beeld van Vincent met twee weeskinderen onder zijn arm. De oorspronkelijke preekstoel en het doopvont zijn er nog. Twee dames op leeftijd regelen voor ons alles, zodat we hier de mis kunnen vieren. En dat terwijl we ons bezoek niet hadden aangekondigd.
Mijn gedachten dwalen af naar de tijd dat Vincent hier stond. Vanuit hier bediende hij vele missieposten buiten de stad. Vanuit deze plaats ging hij naar Folleville en Châtillon, waar hij zijn bekering vond. Wat zou hij hier gepreekt hebben? Hebben zijn parochianen de omslag in zijn leven gemerkt in 1617?
In de nieuwe kerk vinden we opnieuw het levensverhaal van Vincent. Maar het meest bevalt mij het moderne schilderij dat er van hem hangt. Vincent zit op een stoel. Hij is al aardig op leeftijd. Zijn handen zijn uitgestrekt in een houding tussen met open-armen ontvangen en met open-armen geven in. Zijn handen zijn buiten-proportioneel groot, alsof hij wil zeggen: 'Ik heb veel ontvangen en veel gegeven'. Tegelijk drukken zijn ogen uit dat het nog niet genoeg geweest is. Hij lijkt uit zijn stoel te willen komen om weer aan de slag te gaan.
En inderdaad: 's middags zien we de wijk St. Lazare. Het is (nog steeds) een wijk van armoede, zwervers en verval. Werk genoeg voor Vincent en de zijnen. Wij lopen er nu maar gauw doorheen en proberen ergens anders naar te kijken. Wat moeten we anders?