[Vorig bericht: "Een goed begin"] [Volgend bericht: "Fietsdag"]
24/10/2006: "Natasja aan het woord"
Vandaag een reflectie van Natasja. Het leven in een klooster, met alles er op en er aan doet haar behoorlijk wat.
Zijn in een Klooster
Dag twee van de Kloosterkaravaan zit er voor mij alweer bijna op. Twee dagen van bezinning door de nieuwe indrukken van het Kloosterleven en zijn aanhang. Als volkomen Kloosterleek had ik natuurlijk wel mijn verwachtingen gesteld van het reilen en zeilen in zo een zeventiende eeuws klooster. En dat wat je vanuit jezelf doet lijken, zal uiteindelijk nooit zo blijken. Sommige van mijn verwachtingspatronen komen overeen met de werkelijkheid zoals hij hier is, maar, zoals je het jezelf doet lijken, zo zal het zelden zo blijken.
De rust die van een klooster uitstraalt is ongelofelijk. Het broederlijke, het ‘’simpele’’ en de vrede zijn aloverheersend. En de indrukken die je opdoet zijn ook echt indrukken zonder dat je wordt lastiggevallen door de prikkels van een storende –zie niets over het hoofd maatschappij-. Het is dan ook een gegeven feit voor mij als klantje van de kloosterkaravaan dat de indrukken van mijn gevoelsleven mijlenver achter het kloosterbestaan aanrennen.
Eindelijk lijk ik te kunnen begrijpen waarom mensen zo makkelijk langs zichzelf rennen en waarom iedereen altijd druk druk druk is. Mijn gedachten zijn hier in rust, vrede en activiteit rond God, niet te onderbreken door het ritme van het menselijke moeten.
Gedachten lijken eindelijk te kunnen denken dat gevoel best eens gevoeld mag worden. En owh, begrijp me niet verkeerd beste lezers, ALLES wat ik hier voel is als positief te ervaren, het gaat dan ook puur om het gevoel dat je gewoon bewust kan voelen en heel bewust mag zijn.
Zijn in jezelf, zijn met jezelf en vooral zijn met een kloosterkaravaan waar je nog meer kan worden door er gewoon te zijn.
Natasja Schreuder