[Vorig bericht: "Dag, zusters..."] [Volgend bericht: "JKL op KJD"]
28/10/2006: "Brandde ons hart niet..."
Deze brandende hartjes bleven gisteren in de kapel staan na het laatste avondgebed. Ze staan voor datgene wat er deze dagen van binnen in beweging is gekomen. Er na nog een broodmaatijd en naar huis. Behalve dan de 'Noorderlingen'. Want die bleven nog een nachtje om niet 's avonds nog laat te hoeven reizen.
Van deze kloosterkaravaan heb ik in ieder geval zelf veel geleerd. Normaal gesproken werk ik binnen de koren met jongeren die ik goed ken. Binnen die relatie is het heel eenvoudig om af te stemmen wat wel kan en wat niet. Nu ervoer ik dat het ingewikkelder was om tot eenheid te komen. En daar streven we wel naar. Het is niet zomaar een weekje 'kloosteren'. Het gaat echt om ontmoeting met de leefwereld van religieuzen.
Veel stof heb ik om over na te denken. De ontmoeting tussen de wereld van jongeren en die van religieuzen is en blijft spannend en onvoorspelbaar. Dat houdt me ook scherp.
De leerlingen die op weg waren naar Emmaus deden hun belangrijkste ontdekking pas ná het gesprek, onderweg met Jezus. Dat er in hun hart iets aangeraakt was. Dat er een vuurtje was gaan branden. Het behoort tot de mysteris van het bestaan dat we niet zomaar in elkaars harten kunnen kijken om te weten wat er dan is geraakt. En dat is ook goed. Maar ik blijf wel nieuwsgierig...