[Vorig bericht: "Cultuur"] [Volgend bericht: "Even uitgesurft"]
31/07/2007: "Mooi en lelijk tegelijk"
Raadsel: Wat is het toppunt van lelijkheid?
Antwoord: Canberra
Nog een raadsel: In welke stad ga je nadenken over belangrijke dingen?
Antwoord: Canberra
Met een half uur vertraging vanwege de mist landen we in een koud Canberra (zeg overigens ken-bra, met de klemtoon op ken) Dit is een stad die gemaakt is om de eenheid van de Australische federatie te weerspiegelen. Echt een mission impossible volgens mij. Eenheid kun je niet bedenken achter je bureau. Dat groeit doordat je er continu aan werkt, dingen instelt, afschaft en verbetert. 
Dit is het parlemenstsgebouw. We krijgen er een heel boeiende rondleiding. Het barst van de symboliek. Allemaal mooi bedacht maar het doet me niets. In de verte doet het me denken aan de perfecte stad Richelieu, in Frankrijk. Maar omdat die stad in de 17de eeuw werd gebouwd hebben we nu genoeg afstand om er een beetje om te kunnen lachen. Ik hoop niet dat ik nu aussies tegen de schenen trap, het is ten slotte hun stad. Maar later op de dag krijg ik de indruk dat ze Canberra zelf toch ook niet helemaal serieus nemen. Want waar wordt de internationale top gehouden? In Sydney. Waar is de Australian open? In Melbourne...
Tegenover het parlement ligt het War-memorial. In de hele vormgeving wordt angstvallig geprobeerd elk religieus symbool te vermijden. Er staan vier grote kolommen die de vier elementen water, lucht, vuur en aarde verbeelden. Alle mogelijke deugden staan er in glas-en lood. Maar het doet mij het meeste denken aan socialistisch-realisme uit het voormalige oostblok. Maar dan. Een beeld:
Hier gebeurt iets!
Onbedoeld weet een bijbels symbool het hart van de zaak te treffen.
Het blijkt te gaan over een eigenzinnige illegale immigrant die de naam Simpson draagt maar eigenlijk Kirkpatrick heet. Hij vocht in de 1e WO in Gallipoli. Hier voltrok zich een van de grootste drama's uit de Australische geschiedenis. Een leger van Australiers en Nieuw-Zeelanders moest een slag voeren die niet te winnen was. Werden eigenlijk gebruikt door de Engelsen. Simpson haalde met een ezeltje doden en gewonden van het slagveld, met gevaar voor eigen leven. Totdat hij zelf gedood werd door een Turkse kogel. Zijn naam staat tussen 60.000 anderen in een 'wall of fame' gebeiteld. Nabestaanden steken klaprozen tussen de richels.
Het doet me wat om temidden van alle zinloosheid van vernietiging een zinvol gebaar te zien: Een ander op je ezeltje trekken. De gids grapte: aan zo'n held hebben we meer dan aan Steve Irwin! Dat vind ik wel weer erg leuk aan Australiers. Een gezonde dosis zelfspot.
Tot slot rijden we met de auto nog 400 km (een kippe-eindje!) terug naar Sydney. Onderweg kom ik nog het ultieme Aussie-beeld tegen. Adrian moet van mij toch echt even stoppen...