[Vorig bericht: "Even uitgesurft"] [Volgend bericht: "Sabbatical year"]
10/08/2007: "Thanks mate!"
Gisteren eindigde de retraite op het canisius-college. Een avontuur op zich. Een huis dat je niet kent, een begeleider die je niet kent en gesprekken voeren over je binnenwereld in een vreemde taal. Het ging allemaal prima. Hoewel ik zo langzamerhand wel weer begin te verlangen naar mijn stekkie in 'de schoonste staaad van ut laaand' krijg ik toch ook het gevoel dat ik het hier best langere tijd naar mijn zin zou hebben.
Aan alle vreemde dingen raak je gewend. Zelfs aan de kookaburra die elke morgen om 6 uur begint zijn territorium af te bakenen met zijn hysterische geschreeuw:
dag kookaburra!
Dat is nog eens wat anders dan de merels in de Elimtuin!
En dan is het tijd voor afscheid. Het stemt me altijd een beetje weemoedig. Ik hou niet van afscheid nemen. Maar sommige dingen helpen wel. Zoals een echte ontmoeting.
Gisteren introduceerde Adrian me nog op een meeting van WYD-coordinatoren. Het waren allemaal afgevaardigden van religieuze ordes en congregaties. Gastheer was het Magis-team van de Jezuieten. Er werd niet alleen vergaderd maar ook 'geshared'. Dat kennen we wel van thuis!
Heel herkenbaar was het om elkaars verhalen te horen 'lifetaking and lifegiving' over wat we zoal meemaken terwijl we proberen WYD 2008 voor onze groepen tot een onvergetelijke ervaring te maken.
Jenni vertelt van een oefensessie in Cambodja met een van haar groepen, ter voorbereiding op het programma van volgend jaar. Het ging totaal niet zoals ze had verwacht. Ze dacht: It's not going to work!!!!! En dat was ook zo. Maar kreeg van een van de deelnemers een christusbeeld, waarop Jezus een onderbeen miste. Landmijnen. In het noorden van Cambodje is 1 op de 9 mensen verminkt door zo'n ding. Erfenis van de burgeroorlog. De killing fields...
Het was alsof ze haar wilden zeggen: kijk eerst eens wie wij zijn. Wie Christus is voor ons. Voordat je komt met jouw Jezus. Ik was erg onder de indruk. Na afloop vroeg ik of ik er een foto van mocht maken. Toen ik daar mee bezig kwam ze naar me toe en gaf mij het beeldje. Zei: It's for you, brother. Ik antwoordde: 'Thank you, sister'. Ze was zichtbaar geraakt, maar hernam zich snel: 'We do it the ozzie-way and say: thanks mate!'
Over een uur of drie brengt Adrian me naar het vliegtuig. Ik weet nu wat ik bij het afscheid moet zeggen...
#1: Posted by sandra 08/10/2007 08:03:12 PM
Dag Albert,
dankjewel voor al je verhalen, ik kan er wel weer een jaartje tegen;)
tot snel,
Sandra
#2: Posted by Amy 08/10/2007 11:25:09 PM
well, geuss you are in the air right now, somewhere above japan?? (just a wild geuss)
Have a save and pleasant flight! And i wish to see you in de nearby future! ;)
#3: Posted by Frans 08/11/2007 07:36:50 PM
Je verhalen heb ik eze maand nauwgezet gevolgd. Je laatste verhaal van de Jezus zonder onderbeen, de Jezus van Cambodja, heeft me geraakt. Het zal me lang bijblijven. Misschien dat ik het zelf nog eens kan gebruiken.
Overigens, welkom thuis.
Frans
#4: Posted by Anne van Delft 09/06/2007 08:31:11 AM
Dag Albert! Ik wilde je uitnodigen voor een vertelling op 16 september in Vlaardingen (zie www.hooimijt.com) en nu zie ik wat je voor moois bent gaan doen! een heel hartelijke groet! Anne van Delft