Sabbatical year
Vanaf vandaag is fr. Albert op sabbatsverlof in onze regio Californië.
Weblogredactie op dinsdag, 30.12.08 om 01:41
Weblog fr. Albert
 |
 |
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
 |
 |
Wat zijn fraters? Fraters van Tilburg Uit de tijd? Gelofte van gehoorzaamheid Gelofte van armoede Gelofte van zuiverheid |
 |
 |
 |
 |
 |
vrijdag, 10 augustus 07
Thanks mate!
Gisteren eindigde de retraite op het canisius-college. Een avontuur op zich. Een huis dat je niet kent, een begeleider die je niet kent en gesprekken voeren over je binnenwereld in een vreemde taal. Het ging allemaal prima. Hoewel ik zo langzamerhand wel weer begin te verlangen naar mijn stekkie in 'de schoonste staaad van ut laaand' krijg ik toch ook het gevoel dat ik het hier best langere tijd naar mijn zin zou hebben.
Aan alle vreemde dingen raak je gewend. Zelfs aan de kookaburra die elke morgen om 6 uur begint zijn territorium af te bakenen met zijn hysterische geschreeuw:
dag kookaburra!
Dat is nog eens wat anders dan de merels in de Elimtuin!
En dan is het tijd voor afscheid. Het stemt me altijd een beetje weemoedig. Ik hou niet van afscheid nemen. Maar sommige dingen helpen wel. Zoals een echte ontmoeting.
Gisteren introduceerde Adrian me nog op een meeting van WYD-coordinatoren. Het waren allemaal afgevaardigden van religieuze ordes en congregaties. Gastheer was het Magis-team van de Jezuieten. Er werd niet alleen vergaderd maar ook 'geshared'. Dat kennen we wel van thuis!
Heel herkenbaar was het om elkaars verhalen te horen 'lifetaking and lifegiving' over wat we zoal meemaken terwijl we proberen WYD 2008 voor onze groepen tot een onvergetelijke ervaring te maken.
Jenni vertelt van een oefensessie in Cambodja met een van haar groepen, ter voorbereiding op het programma van volgend jaar. Het ging totaal niet zoals ze had verwacht. Ze dacht: It's not going to work!!!!! En dat was ook zo. Maar kreeg van een van de deelnemers een christusbeeld, waarop Jezus een onderbeen miste. Landmijnen. In het noorden van Cambodje is 1 op de 9 mensen verminkt door zo'n ding. Erfenis van de burgeroorlog. De killing fields...
Het was alsof ze haar wilden zeggen: kijk eerst eens wie wij zijn. Wie Christus is voor ons. Voordat je komt met jouw Jezus. Ik was erg onder de indruk. Na afloop vroeg ik of ik er een foto van mocht maken. Toen ik daar mee bezig kwam ze naar me toe en gaf mij het beeldje. Zei: It's for you, brother. Ik antwoordde: 'Thank you, sister'. Ze was zichtbaar geraakt, maar hernam zich snel: 'We do it the ozzie-way and say: thanks mate!'
Over een uur of drie brengt Adrian me naar het vliegtuig. Ik weet nu wat ik bij het afscheid moet zeggen...
Frater Albert op vrijdag, 10.08.07 om 01:35 [Lees verder >>>]
donderdag, 02 augustus 07
Even uitgesurft
Vandaag ben ik begonnen aan mijn retraite, als laatste van de vier.
Heb er ook wel behoefte aan om alles eens op een rijtje te zetten. En me te laten dragen door Zijn geloof in mij.
Ik ben op dit moment de enige retraitant in dit grote huis. Maar dat vind ik nu niet zo vervelend. Heb genoeg mensen gezien de afgelopen dagen. In een aparte vleugel van het huis verblijven 13 jonge jezuieten die hun tertiaat doen, hun laatste vormingsjaar. Een jezuiet uit Duitsland zette voor mij het eerste fatsoenlijke kop filterkoffie dat ik hier in Australië heb gezien en gaf me 6 GB aan mp3's met christelijke rock-muziek. Heb ik wat om naar te luisteren.
Dat betekent wel dat hier eventjes de luiken dicht gaan. Tot en met volgende week woensdag even geen spannende avonturen van deze frater in skippy-land.
Fijn dat jullie de afgelopen dagen wat met me hebben meegereisd.
Frater Albert op donderdag, 02.08.07 om 01:57
dinsdag, 31 juli 07
Mooi en lelijk tegelijk
Raadsel: Wat is het toppunt van lelijkheid?
Antwoord: Canberra
Nog een raadsel: In welke stad ga je nadenken over belangrijke dingen?
Antwoord: Canberra
Met een half uur vertraging vanwege de mist landen we in een koud Canberra (zeg overigens ken-bra, met de klemtoon op ken) Dit is een stad die gemaakt is om de eenheid van de Australische federatie te weerspiegelen. Echt een mission impossible volgens mij. Eenheid kun je niet bedenken achter je bureau. Dat groeit doordat je er continu aan werkt, dingen instelt, afschaft en verbetert. 
Dit is het parlemenstsgebouw. We krijgen er een heel boeiende rondleiding. Het barst van de symboliek. Allemaal mooi bedacht maar het doet me niets. In de verte doet het me denken aan de perfecte stad Richelieu, in Frankrijk. Maar omdat die stad in de 17de eeuw werd gebouwd hebben we nu genoeg afstand om er een beetje om te kunnen lachen. Ik hoop niet dat ik nu aussies tegen de schenen trap, het is ten slotte hun stad. Maar later op de dag krijg ik de indruk dat ze Canberra zelf toch ook niet helemaal serieus nemen. Want waar wordt de internationale top gehouden? In Sydney. Waar is de Australian open? In Melbourne...
Tegenover het parlement ligt het War-memorial. In de hele vormgeving wordt angstvallig geprobeerd elk religieus symbool te vermijden. Er staan vier grote kolommen die de vier elementen water, lucht, vuur en aarde verbeelden. Alle mogelijke deugden staan er in glas-en lood. Maar het doet mij het meeste denken aan socialistisch-realisme uit het voormalige oostblok. Maar dan. Een beeld:
Hier gebeurt iets!
Onbedoeld weet een bijbels symbool het hart van de zaak te treffen.
Het blijkt te gaan over een eigenzinnige illegale immigrant die de naam Simpson draagt maar eigenlijk Kirkpatrick heet. Hij vocht in de 1e WO in Gallipoli. Hier voltrok zich een van de grootste drama's uit de Australische geschiedenis. Een leger van Australiers en Nieuw-Zeelanders moest een slag voeren die niet te winnen was. Werden eigenlijk gebruikt door de Engelsen. Simpson haalde met een ezeltje doden en gewonden van het slagveld, met gevaar voor eigen leven. Totdat hij zelf gedood werd door een Turkse kogel. Zijn naam staat tussen 60.000 anderen in een 'wall of fame' gebeiteld. Nabestaanden steken klaprozen tussen de richels.
Het doet me wat om temidden van alle zinloosheid van vernietiging een zinvol gebaar te zien: Een ander op je ezeltje trekken. De gids grapte: aan zo'n held hebben we meer dan aan Steve Irwin! Dat vind ik wel weer erg leuk aan Australiers. Een gezonde dosis zelfspot.
Tot slot rijden we met de auto nog 400 km (een kippe-eindje!) terug naar Sydney. Onderweg kom ik nog het ultieme Aussie-beeld tegen. Adrian moet van mij toch echt even stoppen...
Frater Albert op dinsdag, 31.07.07 om 01:12
maandag, 30 juli 07
Cultuur
Ik krijg van Adrian een rondleiding door de LaSalleschool van Malvern. Hij was hier vorig jaar nog de Principal, dus kent bijna iedereen en elk hoekje van de school. Het is een school voor jongens. Ze zien er over het algemeen een beeje slungelig uit in hun schooluniformen, maar ik ervaar een hartelijkheid die ik in Nederland weinig heb meegemaakt. Onder het personeel, met de leerlingen en onder de leerlingen. Maar de regels zijn heel duidelijk en worden goed gehandhaafd. Ik vraag me af: waarom kan dat bij ons niet?
Een hele vleugel is ingeruimd voor het kunst-onderwijs. Voortreffelijke voorzieningen en kleine klasjes. Ik kom bij fotografie: een complete donkere kamer en prachtige camera's. Tekenen: het werk van de leerlingen vind ik erg tegenvallen. Brugklaswerk lijkt het wel, terwijl het 11de jaars zijn. Ik denk dat dit niet zo ingebakken is in de cultuur. Dan muziek: iedereen kan leren drummen en gitaarspelen. Ik maak een praatje met Cindy het hoofd van de muziekafdeling. Er is een bigband, een blaasorkest, symfonieorkest, een koor en verschillende ensembles. Ze voeren over twee weken The Wiz op in een naburig theater. Cindy is een singer-songwriter die de leerlingen ook opdrachten geeft om liedjes te schrijven. Ze werk ook vaak samen met het hoofd van de afdeling Godsdienst. Samen werken ze aan het verzorgen van de schoolmissen. Ze is iemand die goed begrijpt waar de kansen en de uitdagingen van het muziekonderwijs liggen. Daar wil ik wel mee op de foto.
's Middags een rondleiding door hartje Melbourne. Een open en overzichtelijke stad. Zeker vanaf de Railto-tower, die met 258 meter nog 80 meter hoger is dan de Euromast. Ik sta wel even vreemd te kijken als ik een paar glazenwassers voorbij zie komen. Ze zijn het kennelijk gewend en hebben geen hoogtevrees. Eentje staat zelfs rustig in zijn neus te peuteren.
Tot slot gaan we nog een kijkje nemen in het Crown-casino. Zoiets heb ik nog nooit gezien: duizenden vierkante meters gokkasten, roulette, poker en blackjack-tafels. Niet te filmen. Daarom alleen het geluid ervan:
klik hier voor het geluid
Morgen vroeg op. Om 5.40 vertrekken we naar de luchthaven om naar Canberra te vliegen.
Frater Albert op maandag, 30.07.07 om 11:44
zondag, 29 juli 07
Melbourne
Een kleine 800 kilometer zuidelijker dan Sydney ligt Melbourne. Er schijnt al jarenlang een soort Ajax-Feijenoord rivaliteit te bestaan tussen deze twee steden. Maar je moet ze eigenlijk niet vergelijken. Dat doe je toch ook niet met Rotterdam en Amsterdam?
Vanmorgen vlogen Adrian en ik er naar toe, om twee dagen te logeren bij de broeders in de wijk Malvern. Je kan merken dat er in verband met een verbouwing tijdelijk twee communiteiten zijn samengevoegd. Niet iedereen heeft zijn plek. Dat voel je. Maar ook hier word ik allervriendelijkst en gastvrij ontvangen. En goeddeels bejaarde broeders die verdraaid goed op de hoogte zijn van wat er in de wereld gebeurt.
Ook nu weer een bijzonder comfortabele kamer. Alleen de internetverbinding werkt (weer) niet. Ik schrijf mijn blog dan ook even op een kamer van de broeders.
Melbourne is een sportstad. Het barst van de arena's en sportcentra. En overal lopen gespierde mannen en vrouwen te joggen. We nemen een kijkje in het nieuwe sportcentrum bij het Albert(jawel)park.
Adrian vraagt aan de kassiere of we even een kijkje mogen nemen in het zwembad. Dat mag. We lopen gewoon met onze straatschoenen langs de baden. Niemand die er iets van zegt. Op het eind zie ik het mooiste zwembad dat ik ooit heb gezien, met een skyline van heb ik jou daar. Ik kreeg wel zin om een paar baantjes te trekken, maar.... Je snapt het, we hebben niet veel tijd.
Morgen bekijken we de middelbare school van de broeders. Daar kijk ik naar uit.
Vanavond verder een beetje lanterfanteren en kaarten schrijven. Want dat is er nog nauwelijks van gekomen. Adrian is terug naar het sportcentrum. Hij heeft zich vanmiddag snel even ingeschreven om een paar basketbalwedstrijden te scheidsrechteren.
Frater Albert op zondag, 29.07.07 om 12:24
zaterdag, 28 juli 07
Een vrije dag
Dat betekent toch ook een dag niet bloggen?
Frater Albert op zaterdag, 28.07.07 om 12:38
vrijdag, 27 juli 07
Verwarrend
Het was een dag met ervaringen die bij elkaar verwarrend zijn.
Vanmiddag vertrokken uit Queenstown, maar eerst nog in de ochtend een paar dingen zien voor we op het vliegtuig stappen.
Vlak bij Queenstown ligt Arrowtown, een plaatse met historie. Eind 19de eeuw waren er goudzoekers die onder erbarmelijke omstandigheden goud uit de rivier haalden. Ik zag huisjes van Chinese gastarbeiders die meer op een hondenhok leken. De rivier ligt er nu vredig bij. Geen spoor meer van wildwest-taferelen.
Maar dan:
klik hier en luister
Maar het ergste komt nog: 15 minuten later zit ik ook in zo'n boot. Echt een 'must' volgens de VVV. Met een gangetje van 80 kilometer per uur scheuren we met een jetboat door de canyon, rakelings langs de rotsen. Ik weet nu wat ze bedoelen met 'windchill-factor'. Dat is hetzelfde wat Koot en Bie ooit het 'klapperquotient' noemden. (Erwin Kroll noemt het 'gevoelstemperatuur') Geeft wel een kick ja. maar heb ergens het gevoel: dit hoort toch eigenlijk niet?
Tot slot van de ochtend bezoeken we nog een huisje dat onderdeel was van een convent dat Mary McKillop (Australie's enige zaligverklaarde) eigenhandig gesticht heeft. M'n hart gaat er sneller van kloppen. Dat is missie: orde scheppen in de rimboe. En niet erdoorheen scheuren.
Ik maak een foto van het belletje dat de zusters tijdens de recreatie gebruikten om zich toch elk kwartier even te her-ijken.
Mooi.
Morgen een vrije dag. Dan naar Melbourne...
Frater Albert op vrijdag, 27.07.07 om 01:51
|
Home Weblog fr. Albert Archief |
|
Mijn Quote Je bent toch méér waard dan een zwerm mussen? Mt. 10 |
|
Mijn favorieten: WJD 2008 Over de wereldjongerendagen. Bijna elke dag is er wel een nieuwtje Code Music Webcommunity van de jongerenkoren in Nederland Jongerenkoor Sint Lucas Mijn eigen jongerenkoor |
| december 2008 | ||||||
| S | M | T | W | T | F | S |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | |||