[Vorig bericht: "Beetje down"] [Volgend bericht: "Ontmoeting"]
06/10/2005: "Meditatie"
Van de week werd ik zomaar door iemand aangesproken over mediteren. "Jij mediteert zeker regelmatig?"
was de startvraag. Ik zei dat ik het in ieder geval dagelijks probeerde, maar met wisselend succes.
"Zou je mij daar iets van kunnen leren? Ik voel dat ik het graag zou willen en dat het een verrijking kan zijn voor mijn leven. Maar ik weet niet hoe te beginnen."
Hoe begin ik zelf? Ik moet het van de morgen hebben, 's avonds ben ik te vol of te druk of te moe. 's Morgens ben ik nog fris en leeg.
Ik zit altijd op zo'n meditatiebankje, met mijn benen er opgevouwen onder. Daar zit ik heerlijk op. Ik heb soms wel wat last van spanning in mijn schouders. Die probeer ik dan extra te ontspannen.
Dan, met de handen losjes in de schoot en de ogen dicht probeer ik gewoon stil te zitten. Mijn inzet is dan verder niets. Vanzelf komt er dan wel een ingeving die me rustiger maakt of juist niet. Bij die ingeving probeer ik te blijven. Als ik geluk heb volgen er dan nog andere 'ingevingen' of daal ik dieper af naar die éne ingeving. Maar ook heel vaak komt er niets spontaan naar binnen. Dan zit ik daar maar, rustig afwachtend en toch niet alleen........
De laatste paar minuten gebruik ik voor het lezen van een stukje (evangelie)tekst.
Er zijn methodes, ook christelijke, om mediteren te leren en er is tijd voor nodig om het te leren. Nu, 22 jaar frater zijnde, moet ik zeggen dat ik het mediteren echt heb moeten leren en er nog steeds heel veel over te leren heb.
We hebben hier in huis ook gemeenschappelijke meditaties: elke dinsdagavond van 19.00-20.00 uur een geleide meditatie en iedere vrijdagavond van de even weken een schriftmeditatie in Ignatiaanse stijl met een nabespreking. Het is toch anders of je in een groep of alleen mediteert.
Meditatie vereist wat mijzelf betreft een stukje discipline. Eerder opstaan, jezelf concentreren, geduld beoefenen. Maar ik las ooit ergens: "Als je er maar vaak genoeg steeds opnieuw aan begint, zal God het tot een goed einde brengen. "
De professie van 'onze' Paul heeft me deze week nog wel beziggehouden. Hij geniet er zelf nog zo van na en met trots laat hij het foto-album zien aan iedereen die ernaar vraagt.
Wat mij raakte in de viering en wat deze week ook bij mij is gebleven, is dat Paul tijdens de dienst even geëmotioneerd werd toen hij uitsprak waarom hij Eeuwige Professie wilde doen. Dat deed mij écht wat.
Ik geloof wel dat Paul zich op zijn plaats voelt. Dat is weldadig om te mogen zien en voelen.