[Vorig bericht: "Meditatie"] [Volgend bericht: "Barmhartigheid"]
13/10/2005: "Ontmoeting"
Dinsdagmiddag de 11e oktober was het, op een stralende namiddag. Eergisteren dus.
Ik was op de fiets en reed langs het verpleeghuis waar ik eind jaren '80 als A-verpleegkundige een aantal jaren had gewerkt.
Wegens het mooie weer zaten er een aantal bewoners met hun rolstoelen buiten, voor en opzij van het hoofdgebouw. Eén ervan herkende ik en ik passeerde hem vrijwel rakelings. Hij is nu een man van achter in de dertig, schat ik. Ik stapte van mijn fiets. Ook hij herkende mij onmiddellijk.
Na de formele clichévraag aan elkaar te hebben gesteld vroeg ik hem - hij is helemaal verlamd maar kan nog wel spreken - hoelang zijn vriendin, die eveneens zwaar gehandicapt was en die ik ook had verpleegd, nu overleden was. Dat bleek inmiddels vier jaar te zijn.
Hij had vrede met haar sterven, zei hij. Ze wilde niet meer. "Ze kon ook niet meer," vulde ik voorzichtig aan. Dat beaamde hij en vervolgde: "Maar dat mijn zus die kerngezond was enkele jaren geleden plotseling is overleden, dat heb ik nog steeds niet op een rijtje."
En het gesprek ging verder....over de kracht die het geloof hem gaf, over de kerk waar hij iedere twee weken heen ging, over het graf van zijn zusje, over zijn ouders, over 'zeker weten dat er leven na de dood is', over Lourdes waar hij pas was geweest en wat hem zo bemoedigd had, over mensen die niet begrepen dat hij nog kon geloven of dat hij überhaupt nog geloofde.
Ik luisterde, lichtelijk ontroerd dat hij mij dit allemaal toevertrouwde terwijl ik hem toch een paar jaar niet meer had gesproken, we nog maar net aan de praat waren en we bij wijze van spreken midden op straat stonden.
"Net als jij geloof ik ook en ben ik er zeker van dat we het allemaal niet alleen hoeven doen" zei ik vervolgens. "Dat weet ik, want jij bent frater", was zijn reactie.
"Wat bijzonder dat je mij dit allemaal vertelt," merkte ik na een korte stilte op. "Bedankt voor het vertrouwen dat je me nu geeft." "Tegen jou kàn ik het vertellen," was het antwoord.
Deze man, die zich zelden of nooit uitte in de tijd dat ik op zijn afdeling werkte, had me daar ineens zoveel van zijn 'binnenkant' laten zien..........pffff. Een levensbeschouwelijk gesprek van grote klasse.
Nu ik dit schrijf ontroert het me weer, net zoals eergisteren toen ik alles wat hij vertelde in ontvangst mocht nemen. Ik zie weer zijn gezicht voor me, meer dan vijftien jaar geleden, toen hij verdriet had en huilde maar zijn emoties niet kon uiten.
Een van de laatste dingen die hij tegen me zei was dat hij een beetje geleerd had om de dingen die hem dwars zaten of die hem bewogen, te uiten. Ik heb hem daarmee gecomplimenteerd.
We namen afscheid en ik vervolgde mijn weg.
Onderweg vroeg ik me af of hij me dit allemaal zou hebben verteld als ik geen frater geweest was........
De ontmoeting met hem heeft me nadien doorlopend beziggehouden. Zo gehandicapt en tegelijkertijd zo'n diepgang. En dan het vertrouwen............
Eén vraag houdt me echter bezig: Wat is nu barmhartig: nog een keer naar hem toegaan en terugkomen op ons gesprek, of doorgeven aan de pastoraal werkende dat het goed is deze man extra te bezoeken of er helemaal niets meer mee doen en het als een incident beschouwen: ik moet me niet mengen in de pastorale zorg?
Ik zal er nog eens over nadenken.