[Vorig bericht: "Kerstkaarten schrijven"] [Volgend bericht: "Driekoningen"]
27/12/2006: "Kerst-terugblik"
Het zit er weer op en het zit er ook weer nìet op: Eerste en Tweede Kerstdag zijn voorbij, maar het is nog steeds kersttijd. Met Driekoningen eindigt die kersttijd pas officieel.
Ik ben het ritme een beetje kwijt. De afgelopen drie dagen had ik echt een zondagsgevoel en nu kan ik er maar niet aan wennen dat het woensdag is. Het gewone leven is weer begonnen en tegelijkertijd ben ik in gedachten nog volop bezig met Kerstmis.
Op Kerstavond hadden we met de Werkgroep Gezinsviering de dienst om 17.30 uur. De kerk zat écht helemaal vol jonge ouders met kinderen. Er was rust en aandacht in de viering, eerbied ook. Dat zag je en dat voelde je. Ik denk dat dat mede kwam door de rust die de voorganger uitstraalde maar ook door het goede moment uit te kiezen waarop hij vroeg om rust en aandacht.
Eerste Kerstdag heb ik 's morgens temidden van mijn oude medebroeders gevierd in het woonzorgcentrum en 's middags / 's avonds in de communiteit.
Tweede Kerstdag heb ik bij mijn familie doorgebracht, hier in de buurt. Het riep herinneringen op aan 'vroeger', hoe we op Tweede Kerstdag met de hele familie bijeen waren. Traditiegetrouw gingen we dan altijd met een oom kerststalletjes bekijken in de (toen nog) talloze Tilburgse kerken.
Ik ga zometeen een eind lopen en nog eens overdenken wat deze kerstdagen me gebracht hebben.
Een gevoel van dankbaarheid overheerst. Mij is zoveel moois aangereikt in de liturgie, in de communiteit, bij de familie.
Het toe te mogen en kunnen laten dat ik ten diepste bemind word door het Christuskind, mijn verlossing door zijn geboorte: het beantwoordt aan mijn diepste verlangen. Dat geeft innerlijke vrede maar ook een stukje onrust..........het is bijna niet te geloven dat ons zo iets prachtigs gratis (in een tijd waarin werkelijk alles van een prijskaartje is voorzien) wordt aangereikt!