[Vorig bericht: "Dankbaar"] [Volgend bericht: "Retraite"]
18/09/2008: "Terug uitRome"
Sinds zondag ben ik weer terug uit Rome.
Samen met twee kameraden hebben wij daar een schitterende midweek gehad.
Ik was nog nooit in Rome geweest en een van mijn reisgenoten ook niet.
We hebben heel veel gezien en gedaan en zeker in het begin voelde ik me overvoerd.
Het meeste van alles werd ik geraakt door de moderne religieuze kunst uit de eerste helft van de vorige eeuw. Zoals alles daar in het Vaticaans museum bij elkaar hing: het maakte diepe indruk op me.
Vooral trof me een schilderij van een vrouw die een aalmoes gaf aan een bedelaar.
De blik in de ogen van die vrouw was zò 'gelijkwaardig,' zo eerbiedig naar de bedelaar toe.
Ik voelde tranen achter mijn ogen. Gek, dat je zò geraakt kunt worden door iets, terwijl dat voor een ander helemaal niet zo hoeft te zijn.
Gelijkwaardigheid hoort bij barmhartigheid. Als je écht barmhartig wilt zijn, dan ga je uit van de gelijkwaardigheid van elke mens. Juist in het mèns-zijn komt die gelijkwaardigheid tot uiting.
We zijn daar als fraters van barmhartigheid zo in opgevoed en nu ik het verbeeld zie, blijkt hoeveel mij dit blijkbaar voor mij betekent.
Verder hadden we alledrie het gevoel toen we in de St. Pieter waren, dat we echt bij een wereldkerk horen. De mis die we in de St. Pieter bijwoonden droeg daar zeker toe bij.
DANKBAARHEID is het gevoel dat nu, terug in Nederland, overheerst.
Reacties: 5 reacties : bekijk reacties >>>
op zondag, 28/09/08 reageerde Colette:
Beste Caspar,
Ja, inderdaad vond ik dàt juist zo moeilijk.
Dank je wel dat je mijn vraag begrijpt.
Ook bedankt dat je geen protocol geeft voor hoe een volgende keer in een dergelijke situatie te handelen. Daar was ik, eerlijk gezegd, wel op uit. Toen ik echter nadacht over je antwoord drong tot me door dat barmhartigheid zich juist niet in protocollen laat vangen. Degenen van wie ik zelf de meeste barmhartigheid heb ontvangen, waren - zo ervoer ik dat tenminste - veel meer bezig met het luisteren naar de stem van hun hart dan met het volgen van allerlei regeltjes.
Het is zeker geen toeval dat we over barmhartigheid spreken en niet over barmverstandigheid? Bij barmverstandigheid moet je in elke gelijk lijkende situatie gelijk handelen. Bij barmhartigheid is er ruimte voor intuïtie en (hopelijk) bijsturing door de Heilige Geest. Bij deze drie bedelaars voelde ik sterk dat ik aan een soort geestelijke zelfvernietiging zou bijdragen als ik ze iets zou geven. Misschien ervaar ik morgen, in een identieke situatie, dat ik zonder verder na te denken mijn portemonnee om moet keren. Dat is inconsequent, maar ineens ben ik daar niet zo bang meer voor. Ik herinner wat een vrouw me vertelde die in de maatschappelijke hulpverlening werkt: dat ze soms, doordat ze de regels nauwgezet volgt, dingen doet die tegen haar geweten ingaan. Dat is veel erger dan inconsequent zijn.
Vriendelijke groet en goede retraite!
op donderdag, 25/09/08 reageerde Caspar:
Dag Colette,
Donderdagavond is een beetje de vaste avond voor mijn website.
Voordat ik daarin iets nieuws ga schrijven, nog even een korte reactie n.a.v. jouw laatste berichtje.
Het is in feite een ethische vraag die je opwerpt in je laatste reactie. Dat betekent dat er nooit één goed antwoord te geven is, maar dat in principe alle antwoorden 'goed' zijn.
Lastig als een bedelende zichzelf nog zo extra in een underdogrol wentelt, door te knielen of door het slijk te gaan.
Dat is niet menswaardig. Bedelen op zich is al niet menswaardig en daarmee erg genoeg, maar als men dan ook nog eens dergelijke dingen gaat doen, wordt het nòg hachelijker. Misschien vond je dàt juis zo moeilijk?
Ik wens jou succes op de weg van barmhartigheid die ik zelf ook probeer te bewandelen. Met vallen en opstaan!
op dinsdag, 23/09/08 reageerde Colette:
Beste Caspar,
Je reactie is OK, volgens mij stap je niet over mijn gevoelens heen. Dat je gelijkwaardigheid zoekt in het geven, dat is precies waar het om draait, dat zoek ik ook.
De bedelaars maakten deel uit van een groep uit Roemenie gepeste zigeuners. Zij vinden natuurlijk niet zomaar middelen van bestaan in een ander land. Het bedelen lijkt me dus terecht. Waar ik niet tegen kan is dat ze zich zo door het slijk haalden om aan geld te komen. Dat ik in die omstandigheden niets gaf knaagt niet. Wat wel knaagt is dat het me niet gelukt is een gelijkwaardige manier te vinden om toch iets aan ze te geven. Hoe los jij dat op als de bedelaar en jij geen enkele taal delen? Wat gebaar je, wat voor gezicht trek je erbij? Ga je op je knieën voor de bedelaar - oei, mag je wel knielen voor iemand anders dan God? als de ander zelf voor jou knielt vast wel, toch? -, of ernaast op de grond liggen?
op maandag, 22/09/08 reageerde Caspar:
Beste Colette,
Ik vind het belangrijk vandaag nog op jouw bericht te reageren.
Ook ik heb me niet altijd gemakkelijk gevoeld toen we in Rome waren en regelmatig door een bedelende vrouw werden aangeklampt. In die zin herken ik de ongemakkelijke gevoelens die dergelijke situaties oproepen.
Wist je maar wanneer een bedelaar of bedelares écht niet rond kon komen òf eenvoudigweg deel uitmaakte van een netwerk dat op deze manier 'de kost verdient.' Zo verknoeien ook hier de 'slechten' het voor de 'goeden.'
Dit alles laat onverlet dat, wanneer ik iemand écht iets geef, ik dat probeer te doen vanuit een situatie van gelijkwaardigheid: wij zijn allebei mens; zowel de gever als de ontvanger. In het mens-zijn zit de gelijkwaardigheid.
Ik hoop niet dat ik met dit stukje teveel over je gevoelens ben heengestapt.
op maandag, 22/09/08 reageerde Colette:
Toen ik net dat van die gelijkwaardigheid in dat schilderij las, sprongen me ook de tranen in de ogen.
Dat kwam door wat ik op vakantie meemaakte, in Vevey, in Zwitsersland. Daar heb ik tot drie keer toe een bedela(a)r(es) niets gegeven. Een van de drie zat/lag kermend op de grond, de twee anderen knielden voor de voorbijgangers. Ik gaf ze niets, het voelde aan alsof ik prostitutie zou belonen.
Maar knagen doet dat wel.
