[Vorig bericht: "Zin van ziek-zijn"] [Volgend bericht: "Begrafenis"]
05/02/2009: "Moet ik de Kerk nu ook maar verlaten?"
Een aartsbisschop doet een onverstandige, voor velen grievende uitspraak.
Een theoloog besluit vervolgens om de RK Kerk vaarwel te zeggen.
Ikzelf was niet gelukkig met datgene wat die aartsbisschop gezegd zou hebben.
Evenmin ben ik er gelukkig mee dat als gevolg hiervan iemand onze Kerk verlaat.
Persoonlijk denk ik: Het is mijn opdracht trouw te blijven aan die Kerk, ook als er binnen die Kerk
dingen gebeuren die echt niet kunnen. Voor mij is het wel makkelijker om trouw te blijven als die Kerk door iedereen wordt toegejuicht dan wanneer die Kerk door velen met onbegrip en zelfs boosheid wordt waargenomen.
Het werkt als een soort plaatsvervangende schaamte. Maar om het juist dàn vol te houden, dat vind ik zinvol.
Reacties: 4 reacties : bekijk reacties >>>
op zaterdag, 14/02/09 reageerde Caspar:
Dag Bernadet,
Veni Sancte Spiritus, Kom Heilige Geest. Daarmee eindig jij je bijdrage aan mijn weblog waarvoor ik je wil bedanken.
Kom, Heilige Geest, over de aanhangers van mgr. Lefèbvre,kom over alle Joodse mensen die zich gekrenkt en gegriefd voelen, kom over ons mensen zoals jij en ik die soms in verwarring raken bij alles wat er binnen en buiten de Kerk aan onwaardigheid geschiedt.
Misschien reik jij mij, juist met je aanroep tot de H. Geest wel een stukje de oplossing van de puzzel aan.
op vrijdag, 13/02/09 reageerde Bernadet Meijkamp:
Het is waarschijnlijk moeilijker om uit de kerk te stappen dan erin te blijven. Dat gaat je nl. je (kerkelijke) baan kosten of erger: het zal je hele bestaan op zijn kop zetten.Als religieus of kerkelijk werker betekent het dat je je levensinvulling moet opgeven. Dat is een zware prijs, vooral als je bedenkt dat je de kerk zou verlaten uit schaamte voor dat instituut waaraan je bent verbonden en waarmee je verbonden zou willen blijven, precies vanwege de boodschap van Jezus Chr.! Hulde dus aan de theoloog die deze stap zette.
Maar afgezien daarvan: het ergste is de schade en kwetsuur voor zoveel Joodse oorlogsslachtoffers en nabestaanden. Daar moet de kerk (wij dus) zich voor schamen. Dan moet het algemene wijken voor het individuele. Het is de puzzel hoe daarmee om te gaan. Het is meer dan heisa.Het is zoeken naar de Goede Geest en zoeken naar eenheid die ook buiten de r.k. kerk te vinden is.Daar hoeven m.i. niet persé Levèfrianen voor teruggehaald te worden.
Veni Sancte Spiritus.
Bernadet Meijkamp.
op donderdag, 12/02/09 reageerde caspar:
Hallo Arjan,
Je reactie maandag al gelezen en ik was er blij mee! Maar ik heb het even een paar dagen laten bezinken. Ik ben het er helemaal mee eens als het erover gaat dat het navolgen van Jezus Christus op de eerste plaats komt.
De Kerk wil daarbij een hulp, een steun, een extra inspiratiebron zijn. Maar als allerlei minder belangrijke zaken daarin de boventoon gaan voeren, tja, dan komt de essentie inderdaad makkelijk in het geding.
Jouw reactie riep bij mij een vraag op: zou ik persoonlijk die Kerk kunnen missen? Nee, zeg ik dan, los van de loyaliteitskwestie waarover ik het vorige week had.
Die Kerk helpt mij om Jezus Christus te kunnen navolgen en waar ze faalt of anderszins, probeer ik me maar te blijven richten op wat ik zelf belangrijk vind.
Hrtelijke groet,
Caspar
op zondag, 08/02/09 reageerde Arjan:
Dag fr. Caspar,
Is het uw opdracht om trouw te zijn aan die kerk, of aan Jezus Christus? Ik vrees dat veel van het gedrag dat nu zoveel heisa veroorzaakt komt omdat mensen zich zo druk maken over het instituut (en hun positie daarin) dat ze de draad kwijtraken met wie ze navolgen.
Met hartelijke groet,
Arjan
