[Vorig bericht: "Begrafenis"] [Volgend bericht: "Katholieke ramadan"]
20/02/2009: "In memoriam Ton Voogd"
Gisterenavond ben ik naar een avondwake geweest in Goirle.
Daarin werd het leven en sterven van een man herdacht die precies even oud was als ik.
Tijdens de jaren dat ik in het verpleeghuis in Goirle werkte (1987-1990), heb ik hem daar verpleegd.
Hij was ongevalspatient vanaf zijn kleutertijd.
Normaal gesproken zou dit leven er heel anders uit gezien hebben.
De aanrijding was een streep door zijn leven.
Wat me van hem is bijgebleven is dat hij altijd vriendelijk was en heel gelijkmatig.
In zijn dagboek schreef hij de belevenissen van elke dag.
In de kerk dacht ik enkele malen: wat is de zin en de betekenis van Ton - zo heette hij - voor mij
geweest en wat heb ik van hem en zijn familie kunnen en mogen leren?
Als ik een paar dingen opnoem: gelijkmatigheid, echte zorg, trouw, vriendelijkheid en aanvaarding.
Zo 'sterft' de ene mens om de andere 'leven' te kunnen aanreiken.
Of is dit een te boude uitspraak?
Reacties: 2 reacties : bekijk reacties >>>
op maandag, 23/02/09 reageerde Caspar:
Beste Henk, dank voor de moeite om te reageren. Het dagboek van Ton was heel kinderlijk, herinner ik mij.
Met hele grote blokletters geschreven.
Maar hij was er trouw in, om dat woord maar te gebruiken.
Verder houdt mij bezig of 'leven en sterven voor elkaar' iets is wat ook bij niet-gelovigen leeft. Ik associeer zoiets namelijk meteen met het leven en het voorbeeld van Jezus Christus. Zij doen dat niet.
En volgens mij hoeft het ook niet per se.
Hoe zie jij dat?
op zondag, 22/02/09 reageerde Christianne van de Wal:
Beste Caspar,
nee, dat is geen te boude uitspraak die je doet aan het einde van je weblogstukje over het verlies van Ton Voogd. Al vele malen heb ik ervaren en gehoord dat de gestorven mens van (grote) betekenis is en blijft voor anderen. Ooit las ik dat elk mens, al leeft hij maar één uur, al is hij zwaar gehandicapt, een doel heeft in het leven met betrekking tot de andere mens. Van ieder krijg je iets mee waarmee je verder kunt in je eigen leven. De dood is niet het einde. Het dagboek van Ton Voogd zal ook volop bemoediging geven om door te gaan, net zoals het boek van de schoonzus van Henri Nouwen, Maria San Giorgi, dat doet. Zij leed aan kanker en zij beschrijft haar ziekte en angst op een wel zo'n treffende manier dat je er door geraakt wordt en je je meer bewust bent van het leven. Dat is ook zo'n beetje met het overlijden van Ton het geval??
