donderdag, 26 februari 09
Katholieke ramadan
Een vriend van me mailde me een dezer dagen een berichtje met daarin onder andere de volgende zin:
'Vandaag vroeg ik me af wie nog zou weten wat vasten is, of dat je moet zeggen dat je een soort katholieke ramadan hebt.....Klinkt grappig, maar ook wel triest...'
De veertigdagentijd of vastentijd die gisteren is aangebroken herinnert me er weer eens aan hoezeer de volkskerk aan het verdwijnen is c.q. verdwenen is.
Op zich is dat niet erg want daar komt wel weer iets anders, iets nieuws voor in de plaats.
Zo las ik vorig jaar rond deze tijd in de krant dat er heel wat mensen zijn die bewust minder eten of drinken of kopen in deze periode.
Ik vind het inderdaad wel jammer dat onze samenleving, die zozeer op het christendom en christelijke waarden/normen is gegrondvest, zover verwijderd is van 'wat van ons is' terwijl een fenomeen als 'het vasten in de moslimtraditie' wèl algemeen bekend lijkt te zijn.
Het is heel goed om op de hoogte te zijn van en respect te hebben voor andere religies, maar laat ons ook onze eigen traditie niet te gemakkelijk veronachtzamen.
Beste Lezer/Lezeres. Ik wens je een goede en inspirerende veertigdagentijd toe!
Frater Caspar op 26.02.09 om 08:28 [link-->]
vrijdag, 20 februari 09
In memoriam Ton Voogd
Gisterenavond ben ik naar een avondwake geweest in Goirle.
Daarin werd het leven en sterven van een man herdacht die precies even oud was als ik.
Tijdens de jaren dat ik in het verpleeghuis in Goirle werkte (1987-1990), heb ik hem daar verpleegd.
Hij was ongevalspatient vanaf zijn kleutertijd.
Normaal gesproken zou dit leven er heel anders uit gezien hebben.
De aanrijding was een streep door zijn leven.
Wat me van hem is bijgebleven is dat hij altijd vriendelijk was en heel gelijkmatig.
In zijn dagboek schreef hij de belevenissen van elke dag.
In de kerk dacht ik enkele malen: wat is de zin en de betekenis van Ton - zo heette hij - voor mij
geweest en wat heb ik van hem en zijn familie kunnen en mogen leren?
Als ik een paar dingen opnoem: gelijkmatigheid, echte zorg, trouw, vriendelijkheid en aanvaarding.
Zo 'sterft' de ene mens om de andere 'leven' te kunnen aanreiken.
Of is dit een te boude uitspraak?
Frater Caspar op 20.02.09 om 07:18 [link-->]
donderdag, 12 februari 09
Begrafenis
Vandaag hebben we een medebroeder in Belgie begraven.
Eigenlijk hadden Paul, Niek en ik onze 50- bijeenkomst, maar die hebben we verplaatst zodat we naar de uitvaart konden. We hebben elkaar dus toch nog even getroffen, maar in een andere zetting.
Er waren heel veel Nederlandse fraters op de begrafenis. En dat is waar ik nou zo trots op ben als het over onze club gaat: de broederschap, het SAMENkomen, de gemeenschap proberen te laten voorgaan op je eigen 'dingetjes.'
In een tijd als de onze, waarin het individuele boven het gemeenschappelijke geplaatst wordt, zijn we misschien wel een beetje tegendraads, misschien zelfs wel een beetje gek.........
Maar deed Jezus, ons voorbeeld, niet hetzelfde.....?
Frater Caspar op 12.02.09 om 07:12 [link-->]
donderdag, 05 februari 09
Moet ik de Kerk nu ook maar verlaten?
Een aartsbisschop doet een onverstandige, voor velen grievende uitspraak.
Een theoloog besluit vervolgens om de RK Kerk vaarwel te zeggen.
Ikzelf was niet gelukkig met datgene wat die aartsbisschop gezegd zou hebben.
Evenmin ben ik er gelukkig mee dat als gevolg hiervan iemand onze Kerk verlaat.
Persoonlijk denk ik: Het is mijn opdracht trouw te blijven aan die Kerk, ook als er binnen die Kerk
dingen gebeuren die echt niet kunnen. Voor mij is het wel makkelijker om trouw te blijven als die Kerk door iedereen wordt toegejuicht dan wanneer die Kerk door velen met onbegrip en zelfs boosheid wordt waargenomen.
Het werkt als een soort plaatsvervangende schaamte. Maar om het juist dàn vol te houden, dat vind ik zinvol.
Frater Caspar op 05.02.09 om 12:08 [link-->]
