donderdag, 29 maart 07
Nogmaals Helga Deen
Eigenlijk wil ik deze week nòg een keer stilstaan bij Helga Deen.
In mijn weblog van vorige week heb ik naar mijn mening veel te weinig aangegeven waarom zij mij zo boeit.
Allereerst raakt het mij wanneer Helga in de beschrijvingen van groot verdriet en immens leed
zo fier overeind blijft.
Verder is er het onrecht dat haar en daarmee zovele joden is aangedaan. Goede, integere, hardwerkende mensen die nooit een vlieg kwaad hebben gedaan worden van hun vrijheid beroofd en door medemensen getiraniseerd en vermoord.
Dat doet mij realiseren hoe dankbaar ik mag zijn dat ik zelf in vrijheid kan leven, kan gaan en staan waar ik wil (bij wijze van spreken) en niet bang hoef te zijn.
Maar er is meer dat mij pakt en dat is Helga's godsvertrouwen. Het draagt haar, het houdt haar vòòr de moed niet op te geven en die éne zonnestraal te zien temidden van een dag vol droefenis en lijden.
Iemand die zò jong was en toch al zò'n rijpe, volwassen geest bezat. En die haar godsgeloof in dienst kon stellen van haar bestaan: als een troost en als een houvast voor het leven.
Wanneer ik, zoals vandaag weer een stuk uit dat pas uitgegeven dagboek lees en daarbij ook de brieven tegenkom die haar verloofde aan haar stuurde en die ze nooit gehad heeft.............dan grijpt mij dat òòk aan, merk ik.
Op zeker moment moet ik het boekje terzijde leggen want dan heb ik gewoon helemaal genoeg aan al die tragiek, die onnodige tragiek.
Frater Caspar op 29.03.07 om 07:53 [link-->]
donderdag, 22 maart 07
Helga Deen
Ik heb onlangs een prachtig boekje in handen gekregen. Het is getiteld 'Dit is om nooit meer te vergeten' en het zijn dagboekaantekeningen van het joodse meisje Helga Deen (*1925).
Helga kwam in 1933 als vluchtelinge met haar familie uit Duitsland naar Tilburg. In 1943, 3 jaar na het uitbreken van de oorlog, werd de familie ondergebracht in Kamp Vught. Daar hield zij een dagboek bij en vanuit het kamp schreef zij brieven aan haar Tilburgse geliefde.
Dit materiaal is enkele jaren geleden 'boven water' gekomen en in boekvorm uitgegeven.
Het is een boekje met thema's als 'liefde', 'godsvertrouwen', 'angst' maar ook 'moed'.
Af en toe lees ik er enkele pagina's uit. Dat vervult me afwisselend met bewondering, afschuw, boosheid, onbegrip en sympathie.
Er zijn voor mij raakvlakken met de daboeken van Etty Hillesum, zij het dat die veel uitgebreider zijn.
Maar thema's uit Etty's dagboek vind ik ook in dat van Helga Deen terug. Wat een krachtige vrouwen moeten dat alletwee geweest zijn!
Helga is in 1943 in het kamp Sobibor vermoord.
De burgemeester van onze stad Tilburg heeft de intentie een straat of plein naar Helga Deen te gaan vernoemen en momenteel is er ook een kleine expositie over Helga Deen te bezichtigen.
Op internet is nog meer informatie over haar te vinden.
Als inwoner van Tilburg ben ik trots op Helga, ook al heb ik daar misschien het recht niet toe...........
Frater Caspar op 22.03.07 om 11:07 [link-->]
donderdag, 15 maart 07
Zieken verplegen
Een paar dagen geleden was ik in het ziekenhuis, een plaats waar ze me vaker kunnen vinden. Er was een ernstig zieke medebroeder die ik wilde bezoeken. Gelukkig lag hij alleen, te ziek als hij is om op een meerpersoonskamer te liggen.
Hij was niet of slecht geschoren, zijn mondhoeken waren onverzorgd en zijn nagels.........veel te lang.
Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en ik stopte de stekker van het scheerapparaat in het stopcontact. Ja, meteen een heel ander gezicht. Na ook nog zijn mondhoeken te hebben schoongemaakt, zijn haren te hebben gekamd en zijn nagels te hebben geknipt vond ik hem er al anders uitzien.
Op de gang, achter de afdelingsbalie waren verpleegkundigen druk in de weer achter computerschermen.
Ik las pas in 'Trouw' dat 60 procent van het werk van verpleegkundigen opgaat in administratief werk en 40 procent rechtstreeks aan de patiënt zelf besteed wordt.
Ik ben zelf in een ziekenhuis opgeleid van augustus '79 tot maart '83. Automatisch gingen mijn gedachten even terug naar die tijd, toen ik al die 'plegen' daar achter de computer zag zitten werken.
Volgens mij ben ik er te lang uit om zo te kunnen werken ofschoon er met een goede inwerkperiode toch veel te verwezenlijken moet zijn.
Eerlijk gezegd verlang ik nog weleens terug naar dat beroep en mijn registratie is nog niet verlopen. Of zou ik het me misschien te mooi voorstellen?
Verpleegkundigen die dit lezen nodig ik uit om te reageren!
Frater Caspar op 15.03.07 om 05:02 [link-->]
donderdag, 08 maart 07
Een jarige
Vandaag was een van mijn huisgenoten jarig. We vierden zijn verjaardag op gepaste wijze. Vanmiddag was zijn familie hier te gast en vanavond hadden we een fijne maaltijd met 3 gangen. In de veertigdagentijd hebben we door de week ��n gang minder maar deze dag was daar een uitzondering op. Het was buiten zonnig weer. En als medebroeders probeerden we de jarige zoveel mogelijk te omringen.
Het is belangrijk dat je er met elkaar iets van maakt. Wij hebben elkaar niet uitgekozen. Dat is de uitdaging maar ook de opgave. Ik vind dat tegelijkertijd wel iets van een profetisch teken hebben: dat je het op een goede manier met elkaar uithoudt terwijl je niet rechtstreeks voor elkaar gekozen hebt.
Denk nu vooral niet dat wij heiligen zijn.............
Frater Caspar op 08.03.07 om 11:15 [link-->]
donderdag, 01 maart 07
Een koning op een ezel
Gisterenavond genoten van een bijzondere gast in ons huis: Ds. Nico ter Linden. Hij kwam een avond in het Elimprogramma verzorgen rond zijn vorig jaar verschenen nieuwtestamentische (kinder)bijbel 'Een koning op een ezel.'
We hadden deze avond georganiseerd in samenwerking met Ethilon, het catechetisch centrum.
Er was veel belangstelling.
Ik vind het heel belangrijk dat de Schrift toegankelijk gemaakt wordt voor mensen. Voor kinderen, maar ook voor grote mensen. Wij proberen dat in Elim op verschillende manieren te doen, onder andere door er in ons programma-aanbod aandacht voor te hebben.
Doordat Nico ter Linden in het Voorwoord van 'Koning op een ezel' heel duidelijk de functie en het gebruik van beeldende taal, van een tweede taal uitlegt, maakt hij de Schriftverhalen al toegankelijker.
Schriftverhalen zijn beeldende verhalen. Verhalen waarin flarden van ons eigen levensverhaal terug te kennen zijn, maar ook verhalen die ons kunnen bemoedigen en troosten.
Frater Caspar op 01.03.07 om 09:29 [link-->]
