Weblog fr. Caspar

vreugde en pijn

Zaterdag was een hele dubbele dag voor mij. 's Morgens werd een van mijn medebroeders begraven. Hij had een ziekbed van maar enkele weken gehad ofschoon hij van tevoren al langere tijd 'niet goed' was.
Ik heb ook nog een tweetal nachten bij hem gewaakt. Die gewoonte hebben wij in de congregatie: wanneer een medebroeder stervende is of wanneer hij er zelf uitdrukkelijk in de laatste fase om vraagt, laten wij hem niet alleen. Wakend en biddend blijven we hem dan nabij.
De begrafenis en ook de teraardebestelling verliepen mooi en rustig. Er waren heel veel mensen gekomen. Ik was niet echt bedroefd want hij was uit zijn lijden verlost en klaar voor de 'grote stap'. Maar ik had wel een onbestemd gevoel van 'waarom is hij er nu niet meer, nooit meer?'
De hele entourage en de sfeer van zo'n begrafenis doen ook wel wat met mij: het maakt stil en ingetogen en voert je naar personen van wie je eerder afscheid nam.
Toen ik 's middags thuiskwam waren de laatste voorbereidingen voor het Gouden Kloosterfeest van mijn medebroeder en huisgenoot fr. Wouterus van den Hout in volle gang en om 15.30 u begonnen we met een feestelijke eucharistieviering. Het is een prachtig feest geworden maar die omschakeling vond ik toch wel wat lastig, deed wat met mij. Natuurlijk blijf je fier overeind en lukt dat ook best, maar inwendig was er bij mij een kleine innerlijke strijd: moet ik nou ineens vrolijk doen en lachen terwijl ik net mijn medebroeder heb begraven?
Ik heb dit gevoel de volgende dag na het morgengebed toen we aan tafel zaten, gewoon naar mijn medebroeders uitgesproken. Ze konden het ontvangen en er zich iets bij voorstellen, zo zeiden zij.
Dat is al fijn, als je op deze manier respons krijgt.
Op mijn weblog stonden verder een tweetal reacties naar aanleiding van de moord op frère Roger. Het is fijn te merken dat die reacties aansluiten bij hoe ik tegen dit trieste gebeuren en tegen de persoon van deze overledene aankeek, aansloten. Daarom dank aan de twee personen die de moeite hebben genomen op mijn commentaar te reageren.

Frater Caspar op 31.08.05 om 02:01 [link-->]

frère Roger

De laffe moord op de 90-jarige frère Roger Schutz van de communauté de Taizé houdt me erg bezig.
Ik heb, in de 22 jaar dat ik nu frater ben, 3 keer in Taizé mogen zijn. Dat was telkens in groepsverband.
Er waren daar dingen die me raakten en dingen die me stoorden. Wat me de laatste keer heel erg boeide en wat ook daarna nog indruk op me bleef maken was de verering rond het kruis op vrijdagavond. Daar, rondom dat grote kruis waar mensen neerknielden en zaten, daar vielen in de levens van mensen de stukjes op hun plaats.
Ook van frère Roger kan men goed en minder goed gaan opsommen, maar het is misschien zinvoller om te kijken naar hetgeen waarvan ìk vind dat hij ermee heeft bijgedragen aan de vestiging van Gods Rijk op aarde.
Dat is allereerst zijn concrete inzet voor de uitbreiding van de oecumene. Doordat hij nu wordt opgevolgd door een katholiek, laat de gemeenschap duidelijk zien dat men de oecumene niet alleen met de mond belijdt, maar ook metterdaad beoefent.
Frère Roger heeft zijn bijdrage geleverd aan vrede en verzoening en dat niet alleen binnen de eigen gemeenschap van Taizé of binnen de landsgrenzen. Nee, veel en veel verder zelfs!
Dan zijn er nog de talloze en talloze jongeren uit de hele wereld die naar Taizé zijn gegaan en die daar bemoedigd zijn of, zoals ik gisteren in een groot landelijk dagblad las, hun geloof weer 'hebben teruggevonden'. Dat laatste is wellicht een verdienste van de hele gemeenschap van Taizé, maar de houding van frère Roger die in persoonlijke gesprekken altijd mildheid, begrip en verzoening tentoonspreidde, heeft velen, zeer velen bemoedigd of weer op weg geholpen.
Als laatste wil ik noemen de gastvrijheid als christelijke deugd die hij en zijn gemeenschap betoond hebben aan al die jonge mensen. Daar heb ik groot ontzag voor.
Ik was verheugd te lezen gisteren dat er in Keulen tijdens de WJD ook een centrumpje is ingericht waar men de overleden 'Vader van Taizé kan gedenken, waar gerouwd kan worden en waar velen een kaarsje opsteken te zijner gedachtenis.
Moge hij over de dood heen alle jongeren die deelnemen aan de WJD tot voorspraak zijn, dat is mijn bede.










Frater Caspar op 19.08.05 om 11:50 [link-->]

Weer van start

Het vakantiegevoel zindert nog een beetje na, voel ik. En ofschoon er al een aantal zaken opnieuw lopen c.q. weer begonnen zijn is zowel thuis als om me heen het staartje van de vakantie nog voelbaar en zichtbaar.
Terwijl mijn medebroeder Paul volop bezig is met de voorbereidingen voor zijn Eeuwige Professie en mijn medebroeder Albert in Keulen de wereldjongerendagen meemaakt, geniet ik nog na van mijn fietsvakantie en alles wat ik daarin heb mogen beleven. Gisteren heb ik aan alle gastadressen een persoonlijk kaartje gestuurd: 8 in totaal. Daarmee heb ik het geheel voor mezelf goed afgesloten. Het dagboek dat ik van deze fietsvakantie bijhield, bewaar ik zorgvuldig bij enkele andere persoonlijke spulletjes.
Het feest van onze huisgenoot en medebroeder Wout nadert. Ik heb al nagedacht over een lied o.i.d maar tot op heden heeft het me aan inspiratie ontbroken.
Wat ik dezer dagen wél gedaan heb, is de afronding van enkele nieuwe werkvormen voor onze basiscursus Enneagram. Ik had een tweetal spellen rond het Enneagram bestudeerd en een aanzet gemaakt voor enkele spelvormen om in de cursus te gebruiken. Daar ben ik nu vandaag mee klaargekomen en ik ben tevreden met het resultaat. De volgende stap is nu dat we met zijn tweeën gaan kijken welke we gaan kiezen en voor welke van de 10 avonden we die gaan invoegen.
Ik vond die twee spellen niet zo ijzersterk en ook niet zo innovatief. Moet je mij horen! Ik ben ook nog niet zo lang bezig met de materie, maar van deze spellen had ik toch meer verwacht. De bestudering van de handleiding was al een hele klus (kan natuurlijk ook wat van mij zeggen!) en de materialen waren ook wat aan de magere kant, vond ik.

Frater Caspar op 16.08.05 om 09:11 [link-->]

Terugblik vakantie

De foto die je hier ziet is genomen op donderdagmorgen 28 juli vòòr de Elimzaal. Ik sta op het punt op vakantie te gaan: een fietsvakantie door Nederland en België.
Inmiddels ben ik net twee dagen terug van een fietstocht naar Middelburg, Zeeuws-Vlaanderen, Belgische kust, West-Vlaanderen (waar ik enkele dagen ben gebleven), Kortrijk, Gent, Lier en Herentals.
Via Turnhout ben ik teruggefietst naar Tilburg.
In totaal heb ik 975 km afgelegd. De route had ik zelf samengesteld en vervolgens via 'Vrienden op de fiets' mijn eigen overnachtingen vastgelegd.
Iedere avond slaap je bij een ander gastgezin dat zijn huis voor jou wil openstellen, met jou wil delen. Of, zoals een echtpaar in Kortrijk het aan het begin van hun gastenboek verwoordde: "We wonen erg graag in dit huis en genieten er dagelijks van. Maar omdat het eigenlijk een beetje te groot is voor ons beiden willen we er anderen graag van laten meegenieten. Daarom hebben we ons een paar jaar geleden laten inschrijven als gastgezin bij 'Vrienden op de fiets'."
Ja, ik vind dit echt een heel mooie vorm van gastvrijheid verlenen die alles te maken heeft met de christelijke deugd van gastvrijheid bieden aan 'vreemdelingen'.
En ofschoon ik graag met één of meer mensen op vakantie mag gaan, koos ik ervoor om dit jaar alleen vakantie te houden. Een kleine 15 jaar geleden ben ik eens een maand alleen naar Londen geweest ter voorbereiding op mijn uitzending naar Kenya. Ook toen moest ik me alleen zien te vermaken en heb ik het uitstekend gesteld. Wederom is gebleken dat ik prima alleen kan zijn.
Op de fiets zie ik dingen die ik in de auto niet zie en ook is de fiets voor mij een uitstekend middel om al trappend wat na te denken of te mijmeren.
Ik voelde me ontspannen toen ik eergisteren weer thuiskwam en ik hoop dat de rust en de kracht die ik heb opgedaan me in het nieuwe werkjaar tot steun mogen zijn om me weer goed van mijn taak te kunnen kwijten.
Frater Caspar op 10.08.05 om 08:56 [link-->]

Frater Caspar op 10.08.05 om 08:05 [link-->]