donderdag, 29 september 05
Beetje down
Als je denkt dat het leven van een frater altijd gelijkmatig is, gemakkelijk en over rozen gaat, moet ik je teleurstellen. Neem nou een dag als vandaag. Eerst is er een medebroeder die iets doet waar ik werkelijk helemaal niets van begrijp. Het houdt me erg bezig: zou ik er iets van zeggen, houd ik mijn kop of wacht ik gewoon nog even om het wat te kunnen laten zakken? Tegelijkertijd merk ik dat het constant overdenk. En dat terwijl ik ook wel weet dat dat in feite niet de moeite waard is.
Dan is er verdriet, pijn wegens een familiegeschiedenis die al jarenlang sluimert en die vandaag weer een confrontatie brengt. Ik voel me weerloos, kan er niks aan doen en kan er ook niet heengaan. Wat kunnen mensen het elkaar toch onnodig moeilijk maken............het is niet eerlijk.
's Middags is er een vergadering die ik moet bijwonen. Na afloop ervan raak ik in gesprek met een van de andere aanwezigen die ik bevraag op de opmerking die ze enkele weken geleden naar mij maakte:
"ik dacht meteen aan de Paus van Rome en aan De Kerk toen je je mening gaf."
Ik heb geen enkele behoefte om me te verdedigen maar ik vind het gewoon niet leuk als er zo'n soort opmerking gemaakt wordt. Het doet tekort aan paus, kerk en mijzelf en wellicht ook nog aan de persoon die de opmerking maakt. Het enige wat ik zeg is dat ik van harte bij die club hoor en dat dat voor mij consequenties mag hebben in mijn leven van alledag dat ik probeer zo goed mogelijk te leven.
Wat gebeurt er toch met mensen als ze ineens van dit soort registers gaan opentrekken en je vol overtuiging vertellen dat ze geen Rooms Katholiek maar Kritisch Katholiek zijn!?
Terug naar huis fietsend blijft het me bezighouden. Ik ben er nog wat down van.
'Ga maar bidden' zeggen ze dan weleens. 'Dat helpt'. Zò werkt het bij mij dus niet.
Maar ik ga, als ik weer thuis ben, wel naar de kapel. In de stille, zwak verlichte ruimte probeer ik bij mijn gevoel te komen: 'Waarom ben ik zo onrustig en neerslachtig? Wat gebeurt er nu eigenlijk allemaal met mij en binnen in mij? Ik weet het zelf ook niet, Heer, maar ik leg het hier maar neer. Naarmate ik langer zit word ik rustiger van binnen. Ik voel het. Ik neem mijn rozenkrans en merk dat het repeterend gebed me nòg een stukje rustiger maakt.
Wanneer het avondgebed, het officie begint, volgt na de psalmen de evangelielezing van de dag. Die bemoedigt me. Fijn dat er na die lezing nog even stilte is. Ik verlaat de kapel anders dan toen ik er inging.
Vroeg in de avond bel ik een goede vriend op die vandaag is verplaatst naar een andere parochie. Hij woont vanavond voor het eerst in zijn nieuwe pastorie. Het is voor hem ook niet eenvoudig, dat hoor ik wel. Toch doet hij opgewekt. Voor zulke mensen heb ik respect en ze leren me dat iedereen zo nu en dan zijn minder makkelijke episodes heeft in het leven, vaak gepaard gaand met eenzaamheid.
Ook Christus heeft die ervaringen gehad en alles volbracht. Zijn perspectief mag ook het mijne zijn. Dat is voor mij toch ook wel heel bemoedigend.
Wanneer ik vanavond mijn weblog open en de reactie van een van de enneagramcursisten nog eens lees welke eergisteren is geplaatst, doet me dat echt goed. Bedankt, Wilma, voor je goede woorden!
Als ik de dag ga afsluiten en nog eens terugkijk, denk ik spontaan: het is goed zo.
Frater Caspar op 29.09.05 om 10:38 [link-->]
donderdag, 22 september 05
Bevrijding.
Al verschillende keren heb ik in mijn weblog aandacht besteed aan het enneagram. Maandagavond j.l.startten we opnieuw de 10 avonden durende 'Basiscursus Enneagram'.
Enneagram is nog steeds populair. In het bedrijfsleven wordt veelvuldig aan werknemers een cursus enneagram (al dan niet verplicht) aangeboden. Het zelfinzicht dat werknemers middels een enneagramcursus ontwikkelen moet ten goede komen aan het bedrijf en uiteindelijk resulteren in een hogere winst. Vervolgens wordt er ook door de trainers goed aan verdiend.
Geld lijkt dus de drijfveer. Op zich niets mis mee.
Maar.........wat is onze, wat is mijn drijfveer voor de enneagramcurus in Elim? Durf en kan ik mezelf daarop laten bevragen?
Ik kom dan uit bij het woord 'bevrijding'. Hoe werkt het vervolgens........?
In Elim willen we leven we vanuit de christelijke, vanuit de katholieke spiritualiteit. Een kernmetafoor binnen die spiritualiteit is bevrijding. Jezus van Nazareth ging weldoende rond en verloste mensen van de kwalen en gebreken in hun leven. Als ze door hem aangeraakt of genezen waren, konden ze bevrijd, rechtop, hun weg door het leven vervolgen. Een stukje mooier dan ze voorheen waren.
Als ik Hem wil volgen, heb ik klip en klaar dezelfde opdracht. Niet dat dat zo makkelijk is, maar ik voel wel bij mezelf dat, als het me lukt om iemand op de een of andere manier goed te doen, mij dat vervult met vreugde en met dankbaarheid. Het smaakt naar méér omdat de wereld er een stukje bewoonbaarder door wordt.
Onze doelstelling bij het geven van de enneagramcursus in Elim is 'mensen helpen zichzelf beter te leren kennen opdat ze mogen worden wie ze uiteindelijk bedoeld zijn: vrije mensen voor Gods aangezicht.'
Wie zichzelf met zijn positieve en minder positieve kanten glimlachend durft te bezien, die is bezig een vrij mens te worden. Wie vervolgens ook nog met een glimlach naar de positieve en minder positieve kanten van zijn medemens kan kijken, die dòet goed maar die ìs ook goedgedaan.
Hij wordt een mooi en gaaf mens, vervuld van liefde voor zijn naaste en voor zichzelf.
Het lied waarmee we de avond openden was het volgende:
Delf mijn gezicht op, maak mij mooi.
Wie mij ontmaskert zal mij vinden.
Ik heb gezichten, meer dan twee,
ogen die tasten in den blinde,
harten aan angst voor angst ten prooi.
Delf mijn gezicht op, maak mij mooi.
Delf mijn gezicht op, maak mij mooi.
Wie wordt ontmaskerd, wordt gevonden
en zal zichzelf opnieuw verstaan
en leven bloot en onomwonden,
aan niets en niemand meer ten prooi.
Delf mijn gezicht op, maak mij mooi.
Die eerste zin, daar word ik warm van. Het is een zin die een verlangen, een bede weergeeft. Het verlangen is gericht tot God, maar ook tot wie jouw medemens is.
Mag ik proberen jou mooi te maken? Dan ga ook ìk een stukje weldoende rond. Net als Hij dat deed.
Frater Caspar op 22.09.05 om 04:18 [link-->]
maandag, 12 september 05
vooruitblik
In deze nieuwe week komen er heel veel verschillende dingen bij elkaar. Ons leven als frater is veelzijdig vind ik zelf, als ik alle afspraken en verplichtingen eens bekijk.
Allereerst leggen we deze week de laatste hand aan de voorbereidingen voor de Basiscursus Enneagram die volgende week weer start. Het aantal aanmeldingen is wat minder deze keer. Is de markt misschien verzadigd aan het raken of komt het door het royale aanbod aan Enneagramcursussen elders in de stad?
In De Tilburgse Koerier van vorige week stonden maar liefst 3 advertenties over Enneagramcursussen die hier in de stad gegeven worden.
Of zouden de recente uitzendingen van de KRO over het Enneagram het geheel nadelig beïnvloed hebben? Toevallig hoorden we van de basisschool achter ons huis dat daar bijna alle leerkrachten de Enneagramtest gedaan hadden. Ik dus met flyers erop af. Uiteindelijk heeft het niets opgeleverd. Als reden werd gegeven dat mensen het erg leuk vonden om de test te doen, maar er geen behoefte aan hadden zich er verder in te verdiepen. Jammer!
Verder moet ik woensdag naar een congres over Zorg, georganiseerd door de KNR. Ik ga daarheen als bestuurslid van de Nederlandse Fratersprovincie.
Op donderdagmiddag hebben we een extra bijeenkomst gepland met de Ethische Commissie van Conventus, de Stichting waaronder het woonzorgcentrum van de Fraters valt. We houden deze bijeenkomst in de abdij van Koningshoeven, hier in Tilburg. Eén van de leden is namelijk Trappist en woont daar.
Samen met Cees Brinkhuizen van CB Media komen we op vrijdagmorgen met de 4 fraters van 50min bij elkaar om te praten over de voortgang van het weblog. Gaan we door op de ingeslagen weg of moeten we het anders aanpakken? Hoe komt het dat er maar weinig reacties binnenkomen en wat kunnen we nog verbeteren aan stijl, presentatie en opmaak? Het zal de bezoeker van de vier weblogs wel opgevallen zijn dat de weblogkwaliteiten van ons vieren wel wat uiteen liggen. 's Avonds ben ik uitgenodigd bij een oud-medebroeder en zijn gezin. Zij wonen hier verderop in de straat en eens in de zoveel tijd vragen ze me om eens langs te komen om een hapje mee te eten.
We sluiten de week zondagmiddag af met een receptie voor onze jubilerende medebroeders die op 29 augustus hun 50-, 60- of 65 jarig kloosterfeest vierden. Het zijn momenten waarop de CMM-familie bijeen is. Ik vind het belangrijk daarbij aanwezig te zijn.
Frater Caspar op 12.09.05 om 10:24 [link-->]
