donderdag, 28 september 06
Wat ik ook doe......
Vanmorgen reikte mijn meditatietekst me zulke mooie beelden aan. Een God die liefheeft, een Jezus die bemint hoe, wie of wat je ook bent. Ik word nergens op afgerekend, ook al vind ik zelf dat ik het niet goed of niet goed genoeg gedaan heb.
Het is bijna niet te bevatten.
Dat oervertrouwen, dat geloof, is denk ik wat mij gaande houdt. Dàt stelt me in staat de dingen te doen die ik geacht word te doen, die men van mij verwacht, waarin men op mij rekent.
En ook al doe ik te weinig of ben ik traag en heb geen zin, of stel uit, of zucht en zucht...............Ik word ten diepste bemind en de volgende keer màg ik proberen het beter te doen.
Frater Caspar op 28.09.06 om 11:08 [link-->]
maandag, 25 september 06
Constituties
Vanavond heb ik onze tweewekelijkse Constitutielezing voorbereid.
Toen ik daarmee klaar was, heb ik een reactie geplaatst op mijn weblog.
Nu wil ik nog iets op mijn weblog zetten naar aanleiding van de tekst uit de Constituties die ik moest voorbereiden.
Er stond in de passage die ik moest voorbereiden voor morgen:
'Individueel en als groep willen wij zo goed mogelijk het appèl beantwoorden dat op ons wordt gedaan, ook als de arbeid zwaar is of het opgeven van het vertrouwde veel van ons vraagt.'
Ik moet eerlijk bekennen dat me dat lang niet altijd lukt. Dan ervaar ik mijn beperktheden en mijn zwakheden. Soms heb ik daar dan last van.
Daarnaast is het zo dat ik, wanneer ik ergens geen zin in heb maar me er tòch van harte voor ga inzetten, het vaak prima lukt. Automatisch ga ik me dan prima voelen.
Als ik dat gevoel probeer vast te houden, is het voor mij gemakkelijker bovenstaand citaat waar te maken.
Frater Caspar op 25.09.06 om 09:45 [link-->]
donderdag, 21 september 06
Ziekenbezoek
Uit de Constituties van de Fraters:
'De liefde die onder ons heerst, brengen wij speciaal tot uiting in een belangstellende zorg voor onze zieke, oude en minder valide medebroeders'.
Ik wilde een van hen vanmiddag gaan opzoeken in het ziekenhuis, maar hij blijkt alweer terug te zijn.
Nu kan ik hem vanmiddag thuis een bezoek brengen.
Een ander die nog wél in het ziekenhuis ligt, wil ik overmorgen bezoeken.
Zieke en oude medebroeders bezoeken is voor mij geen verdienste. Ik doe het graag en vind het niet moeilijk er tijd voor vrij te maken.
Soms voel ik me weleens aangesproken als ik lees over die gigantische tekorten in de zorg. 'Moet ik daar als verpleegkundige niet iets mee doen?', denk ik dan. Maar ik heb nu andere verplichtingen en er worden andere dingen van mij verwacht. Je kunt niet twee heren dienen.
Frater Caspar op 21.09.06 om 12:27 [link-->]
maandag, 18 september 06
De Honderdman bij Lucas
We hebben met z'n vieren afgesproken voortaan tweemaal per week iets op ons weblog te plaatsen.
Ik wil proberen om voortaan naast de donderdag, ook de maandag daarvoor te gebruiken.
Vanavond hoorden we in de eucharistieviering het verhaal van de honderdman uit het Lucasevangelie.
'Hij had een knecht aan wie hem veel gelegen was.' Met andere woorden: die knecht was hem dierbaar.
Daarom laat hij Jezus komen en, ofschoon zelf geen christen, vraagt Hem de knecht te genezen.
Maar hij is zo bescheiden, die honderdman. Hij zegt: "Heer, ik ben niet waardig dat u onder mijn dak komt, maar slechts een enkel woord van u is voldoende om mijn knecht te doen genezen."
Mensen die zò'n groot geloof hebben en daarbij zò bescheiden zijn........die hebben mij wat te zeggen.
Frater Caspar op 18.09.06 om 09:48 [link-->]
donderdag, 14 september 06
Maar wat voor taak dan?
In mijn weblog van vorige week schreef ik onder andere dat we, hoe klein we ook zijn, nog een taak hebben in de samenleving.
Maar wat voor taak dan? Het is niet zo eenvoudig dat hier op mijn weblog uit te drukken. Het kan zo gemakkelijk pretentieus overkomen. En ik voel tevens dat ik me daarmee kwetsbaar opstel. Toch wil ik het proberen.......
Persoonlijk vind ik dat wij doordat we frater zijn verwijzen naar God. In een samenleving die van God vervreemd is en steeds meer vervreemdt, voel ik me daarom een tegenover.
Wij laten zien dat we bij de Kerk willen horen, bij een Kerk die zich tot doel stelt om mensen nabij te zijn en die gemeenschapsvorming vanuit en rond het Evangelie voorstaat.
Doordat we regelmatig tijd vrijmaken voor gebed, bezinning en gemeenschapsleven kunnen we de jachtigheid van de samenleving voor onszelf - en hopelijk ook voor allen die ons ontmoeten en kennen -een beetje relativeren.
Frater Caspar op 14.09.06 om 09:18 [link-->]
donderdag, 07 september 06
Professie
Deze dagen zijn mijn gedachten veelvuldig bij Niek, die aanstaande zondag zijn professie doet.
In onze gebeden en tijdens onze gesprekken is hij bij ons.
Uiteraard is de hele communiteit aanstaande zondag aanwezig!
Het herinnert me aan mijn eigen professie, gedaan in maart 1990 in de kapel van het fraterhuis te Goirle.
Het klooster is allang niet meer van ons. De kapel heeft een andere bestemming gekregen.
Ik vond er een plaatje van met lege banken............op één ervan zat ik tijdens mijn professie, temidden van veel medebroeders, familie en vrienden.
We worden alsmaar kleiner, de samenleving seculariseert steeds verder en toch doet Niek zijn professie, heel bewust.
Ik ben blij en gelukkig met zijn keus, die wederom een bevestiging is van mijn eigen eerder gemaakte keuze.
We zijn ijdel en trots genoeg om te geloven dat we, hoe klein ook, nog steeds een taak in kerk en samenleving hebben.
Frater Caspar op 07.09.06 om 08:44 [link-->]
vrijdag, 01 september 06
Weer thuis.
Gisterenavond thuisgekomen van een fietsvakantie door Nederland.
Het heeft me goedgedaan, dat trappen door natuur en stad.
Onder andere een bezoek gebracht aan voormalig Kamp Westerbork, aan Groningen, aan Schiermonnikoog en aan familie die ik anders maar weinig zie.
In Groningen was een vrouw die stond te bedelen bij het museum waar ik uitkwam.
Ik ging dichter naar haar toe toen ze mij aansprak.
Waarschijnlijk een drugsverslaafde. Zij had geen tand meer in haar mond.
'Geld kan ik u niet geven', zei ik. 'Maar ik heb net enkele boodschappen gedaan en ik kan u een stuk koek geven.' 'Alles is goed', zei ze daarop.
Midden op straat brak ik een groot stuk van de zojuist gekochte ontbijtkoek aan haar. Die was zacht. Dat kon ze tenminste wegkrijgen.
Toen gingen we uit elkaar.
Wat mij het meest getroffen had, was het antwoord 'Alles is goed.'
Je zult maar drugsverslaafde zijn en je hand op moeten houden..................
Frater Caspar op 01.09.06 om 09:33 [link-->]
