zondag, 29 oktober 06
Marche-les-Dames 2
Maar wat gebeurt er nou allemaal met mij in zo'n retraiteweek?
Het kost me praktisch elk jaar moeite om op gang te komen.
Je kunt de dingen van thuis niet loslaten, zaken waarover je zorgen hebt of mensen die het niet goedmaken of gewoon dingen in je eigen leven waarvan je vindt dat je niet goed bezig bent (geweest).
Wegstoppen lukt bij mij niet: juist in de stilte komt het naar boven.
Ik maak altijd een 'dagorde' die zich richt op die van de gemeenschap waar ik te gast ben zodat ik altijd kan deelnemen aan de gemeenschappelijke oefeningen.
Twee keer per dag ruim ik tijd in voor stille meditatie, aan de hand van een lezing, artikel of anderszins dat ik voor die dag heb uitgekozen.
Verder is er tijd voor lezen, wandelen rusten en privégebed.
Het onrustig zijn kan soms heel lastig zijn. Wegstoppen lukt bij mij niet, schreef ik zojuist al. Dan probeer ik er maar bij te blijven of na te gaan waar de onrust vandaan komt.
Vaak zie ik het dan later als iets wat er blijkbaar gewoon moet zijn. Dat is acceptatie.
Maar het gebeurt ook wel dat ik meteen als ik ga mediteren zo gegrepen wordt door een zin of tekst dat ik er een uur mee bezig kan zijn. In stilte.
Gaandeweg de week word je wel rustiger en ook barmhartiger voor jezelf.
Van iedere dag maak ik aantekeningen. Aan het eind van mijn retraite - ook dit jaar weer gedaan - vat ik die samen in een aantal korte 'punten'. Elk punt heb ik op een kaartje geschreven. Voor elke dag heb ik een kaartje met één punt erop.
Ook mijn meditatietechniek heb ik wat aangepast. Zo ook mijn dagsluiting.
Daarover volgende keer wat meer.
Frater Caspar op 29.10.06 om 03:21 [link-->]
woensdag, 25 oktober 06
Marche-Les-Dames
Inmiddels weer teruggekeerd op de basis na een retraite van 8 dagen.
De ervaring in Marche-Les-Dames (bij Namen) was heel bijzonder.
In de oude abdij die je hier ziet afgebeeld, leeft een charismatische groep van 5 leden. Zij maken deel uit van een beweging (Madona House) die over de hele wereld vestigingen heeft, zogenaamde maisons de l'amitié. Deze groep is naar Marche-Les-Dames gekomen op verzoek van de bisschop van Namen, mgr. Léonard.
Ik heb altijd al een thema vastgesteld voordat ik op retraite ga en ook de teksten of onderwerpen die ik dan tot mij wil nemen, zijn vantevoren bepaald. Zo heb ik me nogmaals uitgebreid bezonnen op het thema van de congregationele bijeenkomst 'Geloften in termen van barmhartigheid en broederschap' waaraan ik deze zomer in Brazilië deelnam.
Wat me opviel aan deze leefgroep was de sterk ontwikkelde eucharistische spiritualiteit. Dat is veelal eigen aan charismatische groepen, maar om dit aan den lijve te ervaren is een ander verhaal.
Dagelijkse eucharistie staat sowieso bovenaan. Ook is er dagelijks aanbidding van het Allerheiligste.
Dat betekent dat een geconsacreerde hostie in een monstrans op het altaar geplaatst wordt òf dat de deur van het tabernakel wordt opengezet waardoor men deze kan zien.
Het oude klooster was op sommige plaatsen onderkomen. Er is geen geld om het te onderhouden. Het gastenverblijf was echter keurig ingericht en oogde absoluut niet verwaarloosd.
Op mijn eigen kamer kon ik de stilte goed bewaren en ook de maaltijden waren in stilte. Zo kom je tot een sfeer van reflectie, ingetogenheid en gebed.
Juist omdat ik hier zo'n sterke eucharistische spiritualiteit ervoer, heeft onze eigen spiritualiteit - die van barmhartigheid en broederschap - me tijdens de retraite heel veel inspiratie gegeven.
Natuurlijk was dat ook te danken aan de goede materialen die ik bij me had van de bijeenkomst in Brazilië.
Nu is de uitdaging om uit alle aantekeningen, gemaakt tijdens de retraite, enkele punten vast te houden als leidraad voor de komende periode.
Eenmaal terug in het dagelijkse leven valt dat niet altijd mee.
Frater Caspar op 25.10.06 om 10:37 [link-->]
donderdag, 19 oktober 06
Retraite
Uit de Constituties van de Fraters:
'Ieder jaar houden wij een retraite.
In rust en bezinning
vernieuwen wij onze overgave aan Christus
en de inzet voor ons werk.'
Mijn retraite houd ik dit jaar in Namen, België.
Ik vind een jaarlijkse retraite essentieel in mijn leven.
Terugblikken en vooruitkijken.
Wat is er het afgelopen jaar van terechtgekomen?
Waar wil ik het komende jaar speciaal aandacht aan schenken inzake geestelijke en/of persoonlijke groei?
Extra gebed, lezing en meditatie. Geen afleiding.
Af en toe een wandeling. Rusten.
Stilte en op mezelf teruggeworpen worden.
Het is misschien voor sommigen een luxe, zo'n week retraite.
Toch is het geen vakantie omdat je ook bij tijd en wijle erg op jezelf teruggeworpen wordt.
Dat is soms niet eenvoudig
Maar......pijn is groei en groei is pijn.
Frater Caspar op 19.10.06 om 01:09 [link-->]
woensdag, 11 oktober 06
Wandelen over het water
Vanavond was Ds. Carel ter Linde te gast in de Elimgroep. Jarenlang was hij als predikant verbonden aan de Haagse Kloosterkerk.
Hij zegende huwelijken in van enkele leden van de Koninklijke Familie en leidde de uitvaartdiensten van de prinsen Bernard en Claus.
Nog maar betrekkelijk kort geleden schreef hij een boekje: 'Wandelen over het water.'
Het boek bevat tal van 'sleuteltjes' (zo noem ik dat maar) om mensen te helpen bij het toegang krijgen tot de Schrift en die Schrift zo dichter bij en in hun eigen leven te brengen.
We vinden het in Elim belangrijk dat de Schrift en Schriftverhalen aan mensen kenbaar gemaakt worden.
Omdat het een mensenleven zo kan verrijken en bestendigen, vinden wij.
Carel ter Linde gelooft in een vooral barmhartige God, een God, begaan met mensen.
Dat is ook de God waar wij in Elim in geloven.
Een God die mensen niet veroordeelt maar van hen houdt, tot in het diepst van Zijn hart en met hen is begaan.
Frater Caspar op 11.10.06 om 11:12 [link-->]
donderdag, 05 oktober 06
Wie leest er allemaal met mij mee?
Die vraag speelt toch regelmatig voor mij. Wanneer ik een tekst voor mijn weblog bedenk en later ga schrijven, probeer ik me voortdurend voor ogen te houden dat er straks door heel veel mensen gelezen wordt wat ik vastleg. Wat kan ik wél en wat weer niet opschrijven, hoe zeg ik het, laat ik genoeg van mezelf zien of juist teveel, komt wat ik zeggen wil wel over?
Daarnaast ben ik heel vaak benieuwd hoeveel mensen het lezen, wie het lezen en of ik ermee overgedragen krijg wat ik wìl overdragen.
Soms krijg ik reacties in het weblog, soms via de e-mail. Dat zijn reacties n.a.v. mijn tekstjes.
Maar gisterenavond bijvoorbeeld kreeg ik een algemene e-mail van een bekende die in zijn bericht zijdelings aangaf dat hij mij regelmatig volgt op het weblog.
Leuk.
Het heeft toch ook wel iets van 'jezelf kwetsbaar op durven stellen', dat bijhouden van een weblog.
We zijn er destijds mee gestart om de congregatie en onszelf meer bekendheid mee te geven. We geloven immers in wat de congregatie gedaan heeft, nog steeds doet en in wat wij zelf doen.
Daarbij past bescheidenheid. Maar ook een stukje lef!
Frater Caspar op 05.10.06 om 10:02 [link-->]
dinsdag, 03 oktober 06
Het voorbeeld van de oude medebroeders
De voorlaatste keer schreef ik iets in het weblog naar aanleiding van een tekst uit onze Constituties.
De laatste keer vanuit een meditatie over een God die liefheeft en over oervertouwen.
In beide reflecties kwam ik te spreken over 'het werk' en 'onze taak'.
Maar er is meer wat me inspireert in mijn werk of taak behalve schriftmeditaties en de Constituties. Dat zijn mijn oude medebroeders.
Het gaat dan over de grote trouw, over de verwevenheid van het gebed in het (huis)apostolaat en over de discipline.
Zij hebben allemaal, stuk voor stuk, een zeer respectabele staat van dienst achter de rug in onderwijs-, huishoudelijke- of bestuursfuncties. Ook nu zij oud zijn proberen zij de tijd niet te verdoen en dienstbaar te zijn.
Regelmatig als ik bij hen op de kamer kom, zie ik gebeden(boekjes), de rozenkrans, een geestelijk boek of een briefje met een bezinnende tekst op het bureau liggen.
Mij inspireert dat en soms raakt het me echt. Zò'n diep en toch zo eenvoudig geloof.......
Ook hun weg is lang niet altijd gemakkelijk geweest of over rozen gegaan. Toch wisten zij steeds opnieuw te beginnen of noest door te gaan, trouw blijvend in hun gebed.
In die zin merk ik dat ik ook steeds meer respect krijg voor medebroeders die hun gouden of diamanten kloosterfeest vieren. Toen ik nog maar enkele jaren in de congregatie was, stond ik daar allemaal niet zo bij stil. Maar nu ik zelf meer 'vanuit de diepte' leef komt zo'n kloosterjubileum heel anders bij me binnen.
Frater Caspar op 03.10.06 om 10:01 [link-->]
