donderdag, 25 oktober 07
Na het kapittel
In Pauls laatste bijdrage van zijn weblog spreekt hij erover dat hij met vertrouwen het kapittel ingaat.
Vanmiddag, 3 dagen later, zijn we er weer 'uitgekomen.'
Hoe kijk ik erop terug?
Ik kan daar vanuit verschillende ooghoeken op reageren, maar wat ik hier wil neerschrijven is dat het meemaken van dit driedaagse kapittel mij weer verder bevestigd heeft in mijn levenskeus, in mijn roeping. De weg van barmhartigheid en broederschap is de mijne, het pad van het fraterleven is het mijne.
Tijdens de sessie rond onze spiritualiteit heb ik ergens gezegd dat verschillende kapittelleden veel langer in de congregatie zijn dan ik en zij dus veel verder gevormd en gevorderd zijn dan ik, maar dat het leven als barmhartige broeder me steeds meer bezighoudt, vervult en tot dankbaarheid stemt.
Ik eindig dus - het is al laat - met te zeggen dat ik met vertrouwen het kapittel uitgekomen ben.
Mijn andere medebroeders hopelijk ook!
Frater Caspar op 25.10.07 om 11:04 [link-->]
donderdag, 18 oktober 07
Een moslim met lef
Nog maar kort geleden stond het in de Tilburgse krant: een 24-jarige, in Tilburg woonachtige moslim was op het politiebureau in de bloemetjes gezet vanwege zijn kordate optreden bij een overval.
Een om hulp roepende vrouw die slachtoffer was geworden van een tasjesroof werd door deze moslim opgemerkt.
Hij ging snel achter de dader aan, sprak die aan op diens gedrag en eiste de tas terug.
Aldus geschiedde en de moslim ging vervolgens de tas terugbrengen bij de gedupeerde vrouw.
Later gaf de man aan gehandeld te hebben uit religieuze motieven.
Goed zo krant, dat jullie dit soort dingen in de publiciteit brengen!
Is het belangrijkste (woord) in de 3 grote theïstische levensvisies (jodendom, christendom en islam) niet barmhartigheid?
'Ga dan en doe gij evenzo!' (Lucas 10, 37b)
Frater Caspar op 18.10.07 om 09:32 [link-->]
donderdag, 11 oktober 07
Iconen schilderen
Wat ik nooit gedacht had, is toch gebeurd: ik ben op een vierdaagse cursus 'Iconen schilderen' terechtgekomen, daartoe herhaaldelijk aangemoedigd door een Zuster van Liefde van Tilburg.
Eindelijk, nadat ik vond dat ik het niet meer kon afhouden, heb ik me opgegeven.
Mijn schroom nam overigens al wat af toen ik enkele weken voor aanvang in de gaten kreeg dat de afbeelding die later wordt geschilderd, eerst op het plankje wordt overgetrokken.
Er gebeurt wel het nodige met me tijdens die schilderdagen. Dat komt al doordat we aan het begin van iedere sessie samen het Gebed van de Icoonschildebidden en vervolgens om de beurt in stilte een lichtje aansteken voor een bijzondere intentie.
Het wordt stil in me als ik aan het werken ben, je voelt je één met de andere 7 deelnemers en het is een mooie ervaring te ontdekken dat ik dit dus òòk kan.
Maar er gebeurt nog meer. De icoon die ik naschilder is er een van de Moeder Gods met Jezuskind op de armen. Dat maakt dat ik ga nadenken over Maria's leven, maar ook over dat van mijn eigen moeder en mijn band met haar, terwijl ik toch echt niet zo'n moederskindje ben.
De zuster die de cursus leidt is zeer bevestigend en stimulerend. Morgen de laatste dag. Die sluiten we af met een viering in de kapel van de zusters. We krijgen onze icoon dan mee naar huis.
Die ga ik dan een mooi plaatsje geven.
Frater Caspar op 11.10.07 om 07:59 [link-->]
donderdag, 04 oktober 07
12 Vormelingen
Vanavond hadden we een twaalftal vormelingen uit een parochie buiten Tilburg te gast.
We hielden onder andere een korte geleide meditatie in onze kapel.
Ook vroegen we de kinderen om, naar aanleiding van het verhaal in de Schrift over Elim, hun eigen oase en hun eigen woestijn te tekenen.
Wonderlijk hoe goed met name de meditatie ging! Een van de kinderen zei: "Eerst wilde ik lachen maar op een gegeven moment werd ik helemaal rustig van binnen en dat was fijn en ik hoefde vanzelf niet meer te lachen."
Ik vind het belangrijk dat kinderen, jongeren instrumenten aangereikt krijgen om met zichzelf en met God in contact te komen. In mijn visie is dat de verantwoordelijkheid van volwassenen: ouders, opvoeders en anderszins. Het is vervolgens aan de jeugd om later zélf te bepalen wat zij ermee doen.
Eigenlijk vertrouw ik er op kinderlijke wijze gewoon op dat die vormelingen een goede ervaring hebben gehad hier in Elim en dat ze dat op de een of andere manier zal bijblijven.
Ook vertelde ik de groep nog dat mijn vader en moeder mij destijds - in 1973 - ook hadden laten vormen en dat ik hen daar nu nog steeds dankbaar voor ben. (En wel omdat het iets van hun vertrouwen in God en in de H. Geest liet zien en dat vind ik mooi.)
Frater Caspar op 04.10.07 om 09:49 [link-->]
