donderdag, 24 november 05
Advent
Vanmorgen met een Elimgroeplid de dinsdagavondmeditaties voor december voorbereid. Het thema is 'Uitzien naar het licht' met voor iedere avond een aparte thematiek.
De tweede avond is voor mijn rekening. Die zal heten: 'Hoe zal ik u ontvangen?'
"Christus, hoe zal ik U ontvangen?" Is dat eigenlijk wel écht mijn gebed en mijn verlangen om daarmee bezig te zijn?
Want als ik U wil ontvangen, moet er ruimte in mijn binnenkant zijn en moet ik de zaak op orde hebben.
Er is zo vaak onrust in mij, of spanning. Of ik word steeds door andere dingen in beslag genomen.
Dan is er eigenlijk niet zoveel ruimte voor Christus om mijn deur voor Hem open te zetten en Hem
hartelijk te ontvangen.
Dan 'baal' ik een beetje van mezelf, voel mezelf tekort schieten tegenover Hem. Zo werkt dat bij mij.
Maar is Hij er juist dàn niet heel speciaal voor mij en wordt 'Hem ontvangen' daarmee ook niet een stukje eenvoudiger...?
Als a/s Zondag de Advent begint, neem ik déze korte zin gedurende die vier weken mee...........
Hoe zal ik U ontvangen?
Frater Caspar op 24.11.05 om 09:32 [link-->]
zondag, 20 november 05
Barmhartigheid
Het is nu zondagavond. De zondag is een goede dag om terug te zien op de voorbije week. Ik heb deze week veel mogen ontvangen, veel mooie dingen gehoord. Ik denk aan onze provinciemiddag, gedurende welke dr. L. van Tongeren een voordracht hield over de eucharistie, verder aan de vrijdagavondmeditatie over 'bij mijn diepste verlangen komen', de dag van gisteren in Elim rond 'namen voor God'.
Maar het evangelie van vanmorgen heeft me het meeste aangereikt. Vandaag (Christus Koning) lazen we uit Matteüs, over de koning die de schapen en de bokken van elkaar scheidt en over: 'ik had honger, ik had dorst, ik was ziek.........etc.'
De preek hierover in de kerk was goed, niets op aan te merken. Maar als ik deze evangelietekst (Mt. 25,31-46) in zijn geheel nog eens lees, gaat het volgens mij maar over één ding: ben ik een barmhartig mens (geweest) gedurende mijn leven? Ik stel me zo voor dat ik dààr later op bevraagd zal worden.
Het is helemaal niet zo makkelijk voor mij om een barmhartig mens, een barmhartige broeder te zijn. Tòch voel ik me door deze tekst aangesproken. Hij maakt mij warm van binnen, hij nodigt mij althans uit om het weer opnieuw te gaan proberen: een barmhartige levenshouding aannemen.
Daartoe hoop ik dat Gods zegen in de week die komen gaat mét mij zal zijn.
Frater Caspar op 20.11.05 om 10:52 [link-->]
vrijdag, 11 november 05
Is dit het nou? - vervolg
LEES EERST DE TEKST ONDER 10 NOVEMBER, GETITELD 'IS DIT HET NOU?
Wanneer ik dinsdagnamiddag van het Exodushuis weer naar het Centraal Station wandel, overdenk ik al mijn indrukken nog eens. 's Morgens, toen de hele groep compleet was in de stilteruimte van de jeugdgevangenis, voelde ik sterk in me opkomen; "Is dit het nou...?" Allemaal oude mannen met een respectabele staat van dienst, trouw gebleven aan een eens gegeven woord, thans hun leven levend van dag tot dag, niet meer in staat zijnde om écht ergens gezamenlijk de schouders onder te zetten. In feite een afspiegeling van de situatie binnen onze eigen fratergemeenschap in Nederland.
Geen of maar heel weinig jongeren die nog voor dit leven kiezen. Wij zijn dan binnen CMM Nederland nog gezegend met vier jonge fraters in Nederland die toch in ieder geval nog kunnen dromen en ook de vitaliteit bezitten om die dromen samen te bepraten en uit te werken.
's Middags in het voormalige fraterhuis kwamen beelden naar boven van de communiteit die zolang in dit huis een 'thuis' vond. Ruim twintig jaar geleden logeerde ik er eens. Ik vond er een hecht gemeenschapsleven en opgewekte medebroeders die zich op diverse momenten van de dag verzamelden in kapel, refter of recreatiezaal. De kapel, die ik ook daarna nog verschillende keren bezocht, was altijd prachtig versierd en ik voelde mij daar 'thuis' en 'op mijn gemak'. Deze ruimte nodigde mij uit tot stilte en bezinning.
Het deed pijn die kapel nu leeg en niet meer functioneel aan te treffen. Somber, zonder kleur of licht, niemand die thans nog een boodschap aan deze sacrale ruimte leek te hebben. Wat ons, wat mij zo dierbaar was en is, werd nu door nieuwe bewoners niet meer als zodanig beleefd.
En toen we door de kloosterlijke gangen liepen dacht ik aan de personen die achter de deuren elk hun eigen kamertje hadden. Elk kamertje kende een stuk levensgeschiedenis van een frater........
Zo mijmerde ik maar door, ook nog over degenen die thans het huis bevolken: Boeven, maar wél met het verlangen een nieuwe start te maken, met het verlangen een goed mens te worden en daar wat voor over te hebben. Eigenlijk voelde ik me een beetje trots dat Exodus nu in ons voormalig fraterhuis is neergestreken. Trots ook dat juist deze populatie hier nu onderdak heeft.
En na de 'confrontaties' van deze reflectiedag - die mij echt wel heeft aangezet tot reflecteren! - voel ik dat ik het nog steeds de moeite waard vind om frater te zijn. Trouw blijven aan de eerste levenkeus, een leven leiden dat gericht is op Christus en zijn Blijde Boodschap voor iedereen, geïnspireerd worden door een spiritualiteit van barmhartigheid, een broederschap vormen en beleven in de hoop zo present te mogen zijn in een geseculariseerde - en individualistische samenleving.
Wanneer ik het perron oploop staat de trein te wachten. Ik vind ook nog een zitplaats!
Frater Caspar op 11.11.05 om 11:25 [link-->]
donderdag, 10 november 05
Is dit het nou?
Dinsdagmorgen 8 november 09.54 uur. Plaats: Centraal Stations 's Hertogenbosch vanwaar ik word opgehaald door een broeder die lid is van de 'Werkgroep Missionaire Bewustwording' van de gemeenschappelijke Broedercongregaties Nederland. Deze werkgroep organiseert al sedert jaren zogenaamde 'reflectiedagen' zoals vandaag. Als bestuurslid van de Nederlandse Provincie van de Fraters CMM neem ik aan deze dag deel.
Op deze reflectiedag zullen we met zo'n 25 broeders, paters en fraters een bezoek brengen aan de jeugdgevangenis in Vught. Daarna zullen we in de Bossche binnenstad een warme maaltijd gebruiken in minima-café 'D'n Mengelmoes' om tenslotte een bezoek te brengen aan het Exodushuis aan de Sonniusstraat te 's Hertogenbosch. Stichting Exodus is een organisatie die ex-gedetineerden of zij die dat bijna zijn helpt om weer op een goede manier te kunnen terugkeren in de samenleving. Een prachtig werk, een zinvol initiatief. Het Exodushuis in Den Bosch is nog maar pas verhuisd naar de Sonniusstraat. Zij zitten nu in het voormalig fraterhuis van ons dat een jaar geleden is gesloten.
We ontmoeten elkaar in de stilteruimte van de jeugdgevangenis. Zo'n 25 oude mannelijke religieuzen waaronder ik als 44-jarige - toch ook al niet meer zo 'piep' - veruit de jongste ben. Na de inleiding met vragen en een rondleiding rijden we per auto naar het restaurant voor de minima. De maaltijd smaakt goed en we worden door degenen die de leiding hebben van deze dag aangemoedigd om naast de menuprijs nog wat extra's te geven voor de goede zaak.
Rond de klok van 14.00 uur rijden we dan naar het Exodushuis. Bekend terrein voor me, niet vanuit mijn verleden als ex-gedetineerde maar omdat ik het voormalig fraterhuis behoorlijk goed ken.
De geplande rondleiding door het gebouw roept veel herinneringen en ook wel wat emoties op. Als we stilhouden om even in de voormalige kapel een kijkje te nemen, heb ik het gauw gezien en ga er snel uit.
Geen bloemen, geen kaarsen, het Allerheiligste verwijderd en een dun stoflaagje op de kerkbanken. In de kloosterlijke gangen wordt volop verbouwd en hersteld.
Om 16.15 uur staan we weer op de stoep en ik kies ervoor te voet naar het station te gaan in plaats van gebruik te maken van een lift. Zo kan ik rustig nog wat reflecteren op deze dag en al mijn indrukken een plaatsje geven. WORDT MORGEN VERVOLGD...........
Frater Caspar op 10.11.05 om 08:05 [link-->]
vrijdag, 04 november 05
Allerheiligen
Dinsdag 1 november was het Allerheiligen. Uit het Getijdenboek waaruit wij ons gemeenschapsgebed bidden, citeer ik het volgende: 'Wij eren op deze feestdag allen die voor eeuwig leven bij God, of zij nu heilig verklaard zijn of niet. Zij vormen de ontelbare menigte die Johannes zag rondom het Lam en voor de troon van God: welgevallig aan de Vader omwille van Christus' bloed, zijn zij bemiddelaars voor de biddende kerk op aarde, voorsprekers voor hun strijdende en lijdende broeders en zusters.'
Aan een goede vriend van mij mailde ik op 2 november, Allerzielen:
'Gisteren in het officie van Allerheiligen (wij gebruiken het Getijdenboek van de Kerk) werd er in de slotgebeden alleen maar gebeden voor kerkelijke heiligen.
Ik vind het erg jammer dat Allerheiligen, heiligen, heil op deze manier zo verengd wordt. Zo op de neo-scholastieke lijst geschoeid. Hoe het etymologisch precies zit met het woordje 'heilig' weet ik ook niet maar ik denk spontaan aan 'heil' en aan 'heel'. Er zijn zoveel mensen die mij tot heil zijn of die ik ervaar als mensen die heel zijn. Zij kunnen wat mij betreft zowel overleden als in leven zijn. Jij bent er één van. Dus als het aan mij ligt had jij gisteren ook een beetje feest. En ik heb toen ook speciaal voor je gebeden en aan je gedacht.'
Ik heb het er ook nog met iemand over gehad die priester is. Ik vertelde hem over Allerheiligen en wat ik daarbij voel, namelijk dat mensen die nu nog leven en die veel voor mij betekenen, er op die dag voor mij ook bij horen. Zijn antwoord daarop was dat alleen mensen die zijn overleden 'heel' zijn. Degenen die nog leven zijn nog geen 'hele' mensen. De heelheid treedt pas in met het afscheid van het aardse leven.
Ik ken medebroeders en heb medebroeders gekend die in hun leven zo gaaf, zo heel op mij overkwamen dat het gewoon bijzonder was om in hun nabijheid te mogen verkeren. En soms word ik getroffen door mensen die een stuk heelheid voor mij uitstralen.
Bovendien prijs ik me zeer gelukkig dat ik een aantal mensen om mij heen weet die mij voortdurend een stukje 'heil' brengen. Zij staan voor mij op een 'heil-ige' manier in het leven.
Al deze mensen, deze hele mensen en deze 'heilbrengers', hebben voor mij op Allerheiligen een speciale plaats in mijn hart en op die dag dank ik God speciaal voor hen en voor hun plaats in mijn leven. Dat doe ik op andere dagen van het jaar ook wel, maar op Allerheiligen heel speciaal.......
Zo beleef ìk Allerheiligen. Ben ik nou een afvallige?
Ik vind van niet want ik vier van harte met de Kerk Allerheiligen mee, alleen zie ik het zelf wat breder.....
Frater Caspar op 04.11.05 om 04:02 [link-->]
