maandag, 27 november 06
Beloofd is beloofd
Al toen ik heel klein was - zo is mij altijd verteld - zei ik: "ik heb het verloofd" waarmee ik dan bedoelde dat ik wilde nakomen wat ik beloofd had.
Ik probeer nog steeds zoveel mogelijk na te komen wat ik beloofd heb. Ook beloof ik niet te gemakkelijk omdat ik het niet prettig vind om eerst iets te beloven en het vervolgens niet na te komen.
Zo beloofde ik bij mijn vorige webtekst dat ik nog zou vermelden welke andere onderdelen ik had gepresenteerd toen ik in het verzorgingshuis mocht vertellen over de Fraters van Tilburg.
Na de quiz vertelde ik de geschiedenis van het Lied van de Zoete Lieve Vrouw van Den Bosch dat eertijds door een frater is gecomponeerd en dat iedere oudere kent. Bij deze mensen roept het beluisteren van zo'n lied herinneringen en ook vaak troostgevoelens op. We luisterden samen naar het lied.
Vervolgens vertelde ik over de spiritualiteit van barmhartigheid en broederschap, de spiritualiteit van waaruit wij fraters proberen te leven.
We bekeken een videofilmpje over onze fraters in Kenya en hoe die hun frater-zijn gestalte geven.
Dan nog wat verteld over onze activiteiten in de Nederlandse provincie van de fraters en geëindigd met een modern lied van Jongerenkoor Sint Lucas dat onder leiding staat van mijn medebroeder fr. Albert van der Woerd.
Het was een fijne avond, daar in het verzorgingstehuis. Tegen mijn kameraad zei ik dat ook zo, met de opmerking erbij dat ik hoopte dat deze 3 avonden het imago van de pastorale dienst in dit verzorgingstehuis ten goede mochten komen!
Frater Caspar op 27.11.06 om 11:03 [link-->]
donderdag, 23 november 06
Quiz
Een goede vriend van mij is Geestelijk Verzorger in een verpleeghuis plus twee verzorgingshuizen hier in de stad.
Hij had een drietal avonden georganiseerd waarop enkele religieuzen iets zouden komen vertellen over hun gemeenschap en over zichzelf.
De eerste avond was er een pater van de Scheutisten, de tweede de Abt van de Trappisten en de derde avond ikzelf als Frater van Tilburg.
Vooral deze oude mensen kennen de fraters nog heel goed van vroeger: de fraters in hun togen waren een vertrouwd beeld in school en parochie.
Toch wilde ik ook de actualiteit belichten want ook al zijn we met minder en worden we ouder, actief zijn we nog wel degelijk!
Als eerste had ik een aantal onderdelen op het programma voor deze avond, die bezocht werd door zo'n 35-40 bewoners.
Om het geheugen wat op te frissen maar ook om enkele historische gegevens over de congregatie over het voetlicht te kunnen plaatsen, had ik een soort quiz gemaakt, bestaande uit 15 vragen.
De eerste vraag luidde: 'Door wie is de congregatie van de Fraters van Tilburg gesticht?'
"Door mgr. Zwijsen," riep een oude dame ergens halverwege de ruimte.
"Heel goed van u," zei ik. "Dat hebt u snel en correct geantwoord!"
De oude dame glunderde.
Toen de avond afgelopen was vertelde mijn kameraad mij dat deze vrouw aan het dementeren is.
Dat juist zìj het goede antwoord had gegeven maakte mij nu nog blijer.
Ik was dankbaar voor deze ervaring. Wanneer je juist zò iemand éven in het midden kunt plaatsen, is dat toch voor mij het geschenk van de dag?
Wie wil weten waar ik het die avond verder nog over gehad heb, nodig ik uit mijn volgende bijdrage voor het weblog te lezen die hoogstwaarschijnlijk maandag verschijnen zal.
Frater Caspar op 23.11.06 om 07:36 [link-->]
donderdag, 16 november 06
In de rolstoel en toch tevreden
Op woensdagmiddag probeer ik altijd mijn oude medebroeders op het Woonzorgcentrum te bezoeken.
Gisterenmiddag besloot ik naar de gesloten afdeling te gaan waar één van hen verpleegd wordt. Hij is dementerend en als gevolg daarvan niet meer in staat om te lopen. Daarom zit hij in een rolstoel. Gelukkig zit hij daar nu weer in, want daarvòòr heeft hij maandenlang bedverpleging gehad omdat hij niet in de rolstoel kon zitten.
Toen ik op de afdeling kwam zat hij aan een tafel met een aantal andere bewoners. Hij herkende mij.
We praatten over zaken die hij zich nog kan herinneren. Soms lachte hij. Hij kwam ontspannen en tevreden over. Ik gaf hem zijn koffie met koekje.
Daarna was er in de huiskamer een gebedsdienst die ik met hem bijwoonde.
Tevreden ging ik naar huis, omdat hij de indruk maakte dat hij het goed stelde, ondanks deze fase van zijn leven waarin hij nu is beland.
Wanneer ik zie dat een medebroeder het goed stelt, ben ik zelf ook content. En wanneer ik aan hun levensgeluk een klein stukje mag bijdragen, geeft mij dat zelf ook ruimte en een gevoel van dankbaarheid en vreugde.
Dank aan de verzorgenden en verplegenden van de afdeling die zo goed voor deze en alle andere medebroeders zorgen!
Frater Caspar op 16.11.06 om 09:46 [link-->]
vrijdag, 10 november 06
Eetcafé
Gisteren was het weer 'Eetcafé' in het fraterhuis 'De Vuurhaard' in Udenhout.
Mijn medebroeders aldaar vangen uitgeprocedeerde vluchtelingen op. De meesten blijven enkele maanden en moeten dan weer doorstromen. Er is sprake van tijdelijke opvang.
Iedere eerste en derde donderdagavond van de maand organiseert men in 'De Vuurhaard' een eetcafé.
De vluchtelingen bereiden samen een multiculturele maaltijd en doen daarvoor zelf ook de boodschappen, dekken de tafels, bedienen en onderhouden de gasten. Want iedereen kan intekenen voor zo'n maaltijd. Dit Eetcafé is een groot succes.
Enkele malen per jaar ga ik er ook als gast heen, liefst samen met vrienden, bekenden of familie.
Elke keer is het heerlijk wat je te eten krijgt en neem ik mijn petje weer af voor de vluchtelingen en voor mijn medebroeders aldaar, die zich voor de volle honderd procent inzetten opdat de gasten het helemaal naar de zin hebben.
Voor de vluchtelingen is het een enorme bevestiging, dit evenement. Ze krijgen complimenten, de gasten zijn belangstellend naar hen toe zodat ze hun verhaal eens kwijt kunnen en ze kunnen even hun zinnen verzetten door het voorbereidende - en uitvoerende werk!
Daarom: Magi, Vigen, Michaël, Suada, hassan, Rialda, Aladin, Dino, Simon, Kees, Ger en Ad: bedankt.
Het was weer bijzonder geslaagd. Lang leve De Vuurhaard!
Frater Caspar op 10.11.06 om 10:01 [link-->]
dinsdag, 07 november 06
KJD
Even mijn indrukken, opgedaan tijdens de Katholieke Jongeren Dag, wat laten bezinken.
We zijn nu twee dagen verder.
Hoogtepunten waren voor mij de ontmoetingen en gesprekjes met verschillende jongeren die ik bij onze CMM-stand mocht hebben. Hele gewone, aardige, open, belangstellende jonge mensen.
Wanneer ik informeerde waar ze vandaan kwamen of wie ze waren, ontspon zich vaak een gesprek van waaruit we dan op de Wereld Jongeren Dagen kwamen en hoe CMM zich daarop voorbereidt.
Een ander hoogtepunt was het communiceren tijdens de mis. Dat gebeurde alvast in rust en in stilte.
Omdat het nogal lang duurde voor wij te communie konden gaan, heb ik een tijdje op het grote projectiescherm zitten kijken. Daarop werd getoond hoe eerbiedig er te communie gegaan werd. Dat zàg je gewoon: aan de ogen, aan de lichaamshouding en het naar voren lopen, aan de wijze waarop ze hun hand ophielden. Het was prachtig dat te mogen aanschouwen en ik merk dat het me nu nog een tikkeltje ontroert. Ik denk dat ik het zo mooi vond om te zien wat daar gebeurde omdat er met groot respect omgegaan werd met iets dat mij dierbaar is.
De derde 'piekervaring' was het slotwoord van Kardinaal Simonis. Dat was zeer bevestigend naar de jongeren toe. Dat was kort en krachtig, welgemeend ook, want dat voel je wel! Ja, dat heeft hij heel goed gedaan, naar mijn bescheiden mening.
Natuurlijk waren er ook wel dingen die ik wat minder vond maar wij Nederlanders 'vinden' zo snel iets.
Dankbaarheid over het goede dat ik daar in Nieuwegein heb ontvangen, overheerst bij me en eigenlijk wil ik dat zo houden.
's Avonds hebben we thuis in onze Elimzaal nog frites gegeten met de leden van het jongerenkoor.
Ze wilden zo graag onze reacties op het zingen en op de viering horen, want er was hen jammer genoeg heel veel ontgaan doordat ze achter het altaar stonden én omdat ze zichzelf niet konden horen zingen.
Hun zang was wel degelijk - zoals Albert het aanduidde in zijn weblog - een verbinding tussen de liturgische handelingen en de gelovigen.
Voor hen was het best spannend allemaal. Maar ze hebben uitstekend gezongen: duidelijk, uitnodigend en 'voor de volle mep'.
Frater Caspar op 07.11.06 om 02:45 [link-->]
donderdag, 02 november 06
Meditatie
Niet dat ik het nou allemaal zo goed weet, maar tijdens mijn retraite heb ik ook mijn meditatietechniek opnieuw onder de loep genomen. Ik ben bij het volgende uitgekomen.
Als ik zit probeer ik me bewust te worden van Gods aanwezigheid. God is in deze sacrale ruimte, in mij, buiten, in hen die ik ga ontmoeten. Met mijn ogen gesloten probeer ik tot rust te komen.
Vervolgens leg ik aan God voor waarover ik wil gaan mediteren. Het thema, woord of onderwerp heb ik de avond tevoren al uitgekozen bij mijn dagsluiting.
De derde stap bestaat eruit dat ik de H. Geest om verlichting vraag zodat die mij leidt en inspireert tijdens de meditatie.
Mijn meditatie begint. Ik probeer het onderwerp, woord of thema tot me te laten doordringen. Heel vaak word ik afgeleid, begin opnieuw, word opnieuw afgeleid etc. etc. etc.
Vanmorgen bij voorbeeld wilde ik mediteren over Allerzielen (vandaag, 2 november). Ik liet het woord op me inwerken, verzamelde er beelden bij, heel rustig.......toen zag ik dat er een kaars was uitgegaan, even later kwam er iemand binnen, dan hoorde ik geluiden, ook dacht ik aan een bespreking die ik vandaag zou hebben.
Blijkbaar kwam de inspiratie pas een paar uur later, in de mis, tijdens welke ik mij rustig, gedragen, geïnspireerd, getroost voelde en waarbij ik me volledig kon concentreren op het woord...........Allerzielen.
Na de meditatie zeg ik een kort dankgebed voor verkregen inzichten.
Als er iemand is die mij nog goede tips aan de hand kan doen, houd ik me graag aanbevolen!
Frater Caspar op 02.11.06 om 08:48 [link-->]
