donderdag, 27 november 08
CO 2-uitstoot
Ik merk dat ik me er druk om maak: de uitstoot van koolmonoxyde in de lucht is in het jaar 2007 weer toegenomen. Ondanks de goede voornemens van verschillende Europese landen, komt er nu van die goede voornemens ineens veel minder terecht. Oorzaak daarvan zou zijn: te duur.
Waarom ik me er druk om maak? Omdat ik me afvraag of we het milieu zo mogen belasten. En wat voor aarde - en heelal - willen we achterlaten voor degenen die na ons komen? Hoe belangrijk is de economische optiek uiteindelijk?
Het zijn zomaar een paar vragen die me bezig houden.
Frater Caspar op 27.11.08 om 09:15 [link-->]
donderdag, 20 november 08
wat zal ik kiezen?
Gisteren hadden we een nieuwe patiënt opgenomen.
Ik had met haar te doen. Gewoon een goed mens dat lichamelijk en geestelijk leed te dragen had.
Vanmorgen kwam de rijdende buffetwagen voor het ontbijt langs.
Ik zei: "Komt u zelf maar uitzoeken wat u graag wilt eten." Eten was thuis een probleem.
Ze kwam haar kamer uit en toen ze voor de buffetwagen stond was daar die blik in haar ogen..........
een blik van verrukking, van genot, van intense tevredenheid. Dat hààr dit gegund was. Dat ze uit al die lekkere ontbijtdingen zèlf mocht kiezen.
Die blik, dat gelaat, het ontroerde mij, ook nu dit zit te schrijven ontroert het me opnieuw.
De keukenassistente had het gezicht van die mevrouw ook gezien.
"Op dergelijke momenten weten we weer waar we het voor doen," zeiden we tegen elkaar.
Frater Caspar op 20.11.08 om 09:15 [link-->]
donderdag, 13 november 08
Barmhartigheid in de zorg
Vandaag lees ik in het Brabants Dagblad over het feest rond het tienjarig bestaan van de landelijke Beweging van Barmhartigheid.
Mijn medebroeder fr. Wim Verschuren wordt geïnterviewd. Hij is de oprichter van de Beweging.
Ergens in het artikel zegt hij iets over mensen, werkzaam in de zorg: "Je hoort tegenwoordig steeds meer mensen in de zorg klagen dat het hart uit hun werk is verdwenen. Ze moeten alleen nog maar producten leveren. Maar ook als je een zieke snel moet wassen, maakt het een essentieel verschil of je dat echt met aandacht doet.(..........)....er echt voor iemand te zijn. Daar gaat het om."
Zelf (weer) werkzaam zijnde in de zorg, kan ik alleen maar instemmen met wat Wim zegt. Ondanks werkdruk en tekort aan personeel bij een steeds zwaarder wordende patiëntenpopulatie, kun je in de momenten van contact met de patiënt heel veel van jezelf kwijt.
Wat ik zelf wèl lastig vind is dat, als je met aandacht een patiënt probeert te helpen, je weet dat er nog zoveel meer moet gebeuren. Dat maakt mij soms onrustig of ongeduldig.
Misschien kan ik vandaag eens gaan oefenen om me daardoor niet onder druk te laten zetten!
Frater Caspar op 13.11.08 om 11:10 [link-->]
donderdag, 06 november 08
Ziekenhuis
Voor degenen die mij regelmatig volgen op mijn weblog maar die mij weinig of niet spreken, wil ik even vertellen dat ik sinds 1 november weer een vaste baan heb als A-verpleegkundige op de afdeling Geriatrie van het Tweestedenziekenhuis in Tilburg.
Ik werk 36 uur per week en zal (weer) alle diensten moeten gaan 'draaien', zoals de uitdrukking is in de ziekenhuiswereld. Na bijna 9 jaar 'regelmatig werk' zal dat weer even wennen zijn.........
Het is een mooi vak, dat verplegen van zieken. Wat ik er mooi aan vind is dat je veel vertrouwen krijgt en dat je een medemens mag bijstaan in diens ziek-zijn, lijden, zelfzorgtekort of hoe je het ook wilt noemen.
Ook het werken in een team vind ik prettig. Het idee van wisselende diensten geeft voeding aan de gedachte dat je samen 24 uur per dag klaarstaat voor de patiënten.
Zo ben ik weer terug bij mijn allereerste beroep. Nu met het inwerken komt dat leerling-gevoel van bijna 30 jaar terug af en toe weer even naar boven. Dat roept veel goede herinneringen in mij op!
Blijkbaar destijds goed gekozen.
Frater Caspar op 06.11.08 om 08:38 [link-->]
