Weblog fr. Caspar

kersttijd

Dit zijn heerlijke dagen. Buiten is het koud en binnen gezellig. Het is rustig in huis, we komen daardoor meer dan anders aan elkaar en aan onszelf toe. Extra tijd om een goede roman te lezen, gelegenheid voor familiebezoek.
Maar.............onderzoek ik bij mezelf: wat is er van de kerstboodschap bij mij blijven hangen?
Ik denk dit: God houdt zo ontzettend veel van zijn mensen dat we ons ten volste geliefd mogen weten. Om dat extra aan onste laten zien heeft God zijn Zoon in de gedaante van een mens - net als wij - naar de aarde gestuurd.
Ondanks mijn feilen en falen is het goed zoals ik ben en mag ik telkens opnieuw proberen te leven met innerlijke vrede én in vrede met degene(n) naast mij.

Frater Caspar op 30.12.05 om 05:30 [link-->]

Van Advent naar Kerstmis

Terwijl mensenmassa's zich naar de winkels en koopcentra begeven voor het doen van diverse kerstinkopen, zit ik op mijn kamer achter de computer.
Vanavond is het Kerstmis. Ben ik er klaar voor? Aan één kant wel: kerstkaarten op tijd geschreven, kerstviering voor vanavond was op tijd af en is gisterenavond ingeoefend, de taken voor Eerste Kerstdag in de communiteit zijn verdeeld en aan degene met wie ik een geschil had, heb ik geprobeerd te laten zien dat ik 'van goeden wille' ben. Wat dat laatste betreft: als ik in mijn hart immers een medemens niet kan vergeven, hoe kan ik Christus dan in mij geboren laten worden...........?

Van de week waren we bij onze fraters in Udenhout die uitgeprocedeerde asielzoekers onderdak bieden.
De fraters geven ook een klein periodiek uit, 'Vluchtheuvel' geheten, dat de wederwaardigheden van de gehuisveste vluchtelingen beschrijft.
Verschillenden moesten afgelopen week of deze week naar Ter Apel met alle spanningen van dien. Het raakt mij te zien, te lezen maar ook te horen hoe zwaar en moeilijk de situatie van deze vluchtelingen is.
Ik trek het mij aan, merk ik. Ik weet niet veel van de achtergronden van deze mensen, ik wil me niet inlaten met het vluchtelingenbeleid en natuurlijk: aan elke zaak zitten twee kanten. Maar dat deze mensen met Kerstmis de innerlijke vrede en rust niet kunnen vinden omdat ze zo opgejaagd worden, dat raakt mij.
Het lijkt het kerstverhaal wel: net zoals Jozef en Maria niet welkom waren in de herberg, zijn deze mensen.............
Het visioen van de grote profeet Jesaja dat ons in deze adventstijd veelvuldig voorgehouden wordt in de lezingen, is nog ver weg.
Blijf ik hangen in deze weinig vruchtbare mijmering? Nee! Dat nooit! Want als ik dàt doe heb ik van de kerstboodschap niet veel begrepen.




Frater Caspar op 24.12.05 om 11:53 [link-->]

Dinsdagavond had ik de beurt om de overweging te verzorgen bij onze wekelijkse dinsdagavondmeditatie.
Dit is een ingekorte weergave daarvan - naar aanleiding van de thematiek: 'Hoe zal ik U ontvangen?'.

De weken vòòr Kerstmis hebben in de liturgie de kleur van Advent: paars. Advent heeft in figuurlijke zin vooral echter de kleur van inkeer en stilte, van ontvankelijkheid en rust.
Voordat we uitbundig het kerstfeest vieren, is het goed om je in stilte te bezinnen op de komst van Christus.
‘Hoe zal ik U ontvangen?’ Dat is een gebed, gericht tot Christus: gesproken en vertrouwelijke omgang met Gods Zoon.
Met Kerstmis komen er misschien wel gasten bij je logeren of vrienden, kinderen of kleinkinderen. Je bent blij als ze komen en je ontvangt ze hartelijk. Als ze vertrokken zijn, kun je je eigen gang weer een beetje gaan. Het gewone leven gaat weer door.
Hoe gastvrij ben ik eigenlijk? Is er ruimte voor Christus? Dat zijn Adventsvragen. Niet zo gemakkelijk misschien. Wel heilzaam. Om biddend te zoeken naar een antwoord.
‘Christus, hoe zal ik U ontvangen?’ Is dat écht mijn gebed? Want als je iemand wilt ontvangen, moet er wél ruimte zijn. Wil ik Hem hartelijk ontvangen of wimpel ik Hem liever bij de voordeur af?

Frater Caspar op 16.12.05 om 02:20 [link-->]

Nog meer Advent

Deze week kreeg ik van iemand een kaartje toegestuurd met daarop de volgende tekst:

ADVENT 2005
Dat wij het niet laten afweten,
ons lusteloos weg laten zakken,
maar uitzien,
vol verwachting,
naar Zijn komst.

Die tekst heeft me de afgelopen dagen gedragen. Er was een teleurstelling die ik te verwerken kreeg en waar ik maar moeilijk overheen kwam. Het hield verband met een weekend rond barmhartigheid, hier in Elim. Er waren niet zoveel aanmeldingen én op één dag twee afzeggingen. Er bleef een klein groepje over.
Wel door laten gaan? Niet door laten gaan?
Dit soort incidenten raken mij behoorlijk. Ik kan dan meegesleept worden - als ik niet oppas - in een gevoel van 'A quoi bon?', 'Waartoe dient het eigenlijk?'
Dat is niet vruchtbaar, ik weet het.
Toen een medebroeder eergisteren tegen me zei dat ik het maar een beetje naast me neer moest leggen en proberen er een goed weekend van gaan maken, voelde ik dat me dat - samen met de tekst hierboven - oppepte.
Is trouwens een groep van 8 niet een prachtig aantal voor een onderwerp als dit?

Frater Caspar op 09.12.05 om 10:29 [link-->]

Nog meer Advent

Frater Caspar op 09.12.05 om 10:29 [link-->]

De realiteit aanvaarden

Maandagnamiddag. Afspraak met een Trappist. Een aantal keren per jaar ga ik naar hem toe voor ontmoeting, gesprek en biecht.
Ik heb een klein kaartje gemaakt waarop ik heb geschreven: "Hoe zal ik U ontvangen?" Het staat op mijn bureau. Ik schreef er vorige week kort iets over. Dat kaartje heb ik meegenomen en laat het de Trappist zien.
Als ik 'klaar' ben met mijn belijdenis, is het even stil. Dan zegt hij: "Caspar, je bent gewoon aan het mopperen!"
In eerste instantie schrik ik even. Da's direct! Vrijwel gelijktijdig realiseer ik me dat hij gelijk heeft.

Hij vervolgt: "Wat staat er op het kaartje? Lees het nog eens voor." Ik lees: "Hoe zal ik U ontvangen?"
"Ik zal je het antwoord op die vraag geven," zegt hij. "Door gewoon de realiteit te aanvaarden en daar van dag tot dag trouw in te zijn. Niet meer en niet minder. Juist in het alledaagse zul je Hem ontmoeten.
Dat alledaagse dat Hij voor jou heeft weggelegd. Met jouw mogelijkheden en beperkingen. Met wie je bent en met wat je kunt."

Eigenlijk ben ik nu door zijn reactie, al webloggend, opnieuw geraakt, voel ik.
Het is goed als iemand je van tijd tot tijd een spiegel voorhoudt en je weer op het goede spoor zet.


Frater Caspar op 02.12.05 om 09:22 [link-->]