Weblog fr. Caspar

Kerst-terugblik

Het zit er weer op en het zit er ook weer nìet op: Eerste en Tweede Kerstdag zijn voorbij, maar het is nog steeds kersttijd. Met Driekoningen eindigt die kersttijd pas officieel.
Ik ben het ritme een beetje kwijt. De afgelopen drie dagen had ik echt een zondagsgevoel en nu kan ik er maar niet aan wennen dat het woensdag is. Het gewone leven is weer begonnen en tegelijkertijd ben ik in gedachten nog volop bezig met Kerstmis.

Op Kerstavond hadden we met de Werkgroep Gezinsviering de dienst om 17.30 uur. De kerk zat écht helemaal vol jonge ouders met kinderen. Er was rust en aandacht in de viering, eerbied ook. Dat zag je en dat voelde je. Ik denk dat dat mede kwam door de rust die de voorganger uitstraalde maar ook door het goede moment uit te kiezen waarop hij vroeg om rust en aandacht.

Eerste Kerstdag heb ik 's morgens temidden van mijn oude medebroeders gevierd in het woonzorgcentrum en 's middags / 's avonds in de communiteit.
Tweede Kerstdag heb ik bij mijn familie doorgebracht, hier in de buurt. Het riep herinneringen op aan 'vroeger', hoe we op Tweede Kerstdag met de hele familie bijeen waren. Traditiegetrouw gingen we dan altijd met een oom kerststalletjes bekijken in de (toen nog) talloze Tilburgse kerken.

Ik ga zometeen een eind lopen en nog eens overdenken wat deze kerstdagen me gebracht hebben.
Een gevoel van dankbaarheid overheerst. Mij is zoveel moois aangereikt in de liturgie, in de communiteit, bij de familie.
Het toe te mogen en kunnen laten dat ik ten diepste bemind word door het Christuskind, mijn verlossing door zijn geboorte: het beantwoordt aan mijn diepste verlangen. Dat geeft innerlijke vrede maar ook een stukje onrust..........het is bijna niet te geloven dat ons zo iets prachtigs gratis (in een tijd waarin werkelijk alles van een prijskaartje is voorzien) wordt aangereikt!


Frater Caspar op 27.12.06 om 10:35 [link-->]

Kerstkaarten schrijven

Elk jaar kost het me meer tijd dan ik had gedacht: kerstkaarten schrijven.
Er zijn drie categorieën waarnaar ik schrijf: de trouwe schrijvers die ieder jaar een kerstwens sturen en er daarom trouw elk jaar eentje terugkrijgen. Vervolgens degenen die een zwaar jaar achter de rug hebben of nòg in moeilijkheden zitten en die ik daarom extra wil bemoedigen door ze een kerstwens te sturen. De derde en laatste categorie zijn zij die veel voor mij betekenen en daarom een kerstwens krijgen.

Ik stuur altijd een kerstkaart met een religieuze afbeelding, waarbij mijn favoriete kaarten die met de drie koningen erop zijn.
Heel veel mensen sturen kerstkaarten waar geen religieuze afbeelding op staat. Vrijheid blijheid, maar dan vraag ik me weleens af: hoever is het kerstfeest naar de achtergrond geraakt of aan het raken? Wat houdt Kerstmis nog in? Wat betekent Kerstmis nog in een geseculariseerde samenleving die uiteindelijk toch nog doordesemd is van christelijke waarden en normen?
Wat betekent het kerstfeest voor ons, christenen? En durven we ervoor uit te komen dat we de geboorte van onze Verlosser vieren, van onze Heer Jezus Christus, van Hem die ieder van ons ten diepste bemint en ons bevestigt in ons mens-zijn?
Hoe kunnen we daarvan getuigen zonder te preken of niet waarachtig over te komen?
Dat houdt me wel bezig, moet ik zeggen. Zalig Kerstmis!
Frater Caspar op 21.12.06 om 10:00 [link-->]

Gerelma

Bij onze medebroeders in 'De Vuurhaard' te Udenhout, die uitgeprocedeerde vluchtelingen opvangen en tijdelijk onderdak bieden, woonde tot voor een aantal maanden geleden een jonge vrouw, Gerelma genaamd.
Zij was klein en tenger, had een magere gestalte en zei aanvankelijk weinig. Maar zij was in 'De Vuurhaard' weer mens geworden, weer tot leven gekomen.
Over haar achtergrond wist ik weinig, mijn medebroeders aldaar niet veel meer.
Toen zij enkele maanden geleden uit 'De Vuurhaard' vertrok, had zij veel vriendinnen en vrienden gemaakt. Gewoon omdat ze was zoals ze was: aardig, zacht van karakter, gedienstig, vriendelijk en rustig.
Gisteren in de eucharistieviering werd voor haar gevraagd om speciaal gebed: ze was door de politie uit het nieuwe opvanghuis meegenomen en naar de cel vervoerd.
Daar zit ze nu. Ik voel mij verdrietig als ik dit zit te typen. Zij verdient geen cel, zij verdient met rust gelaten te worden en in vrede te kunnen leven. Ik ben bang dat zij weer helemaal gedeprimeerd raakt, nog magerder wordt van al dit gedoe en misschien wel ziek wordt, lichamelijk of geestelijk.
O Heer, wil bij haar zijn. Bescherm haar en ontferm U over haar.
En........wat zou ìk kunnen doen?
Frater Caspar op 14.12.06 om 09:47 [link-->]

Kom tot ons, de wereld wacht

Kom tot ons, de wereld wacht
Heiland, kom in onze nacht,
licht dat in de nacht begint,
kind van God, Maria's kind.

Dit is het eerste couplet van een lied dat we tijdens de Advent regelmatig in onze diensten zingen.
Ik vind het een mooi lied, niet alleen vanwege de melodie, maar ook vanwege de tekst.
Advent is voor mij een periode van verlangen, van uitzien naar de geboorte van de Heer, de Verlosser, van Degene die mij ten diepste bemint.

Het verlangen drukt zich uit in een smeekbede: Kom, tot ons.
De wereld wacht.........dat betekent voor mij: er klaar voor zijn om Hem te kunnen ontvangen.
Ben ik er klaar voor? Onverdeeld? Van harte?
Juist om je op dit soort vragen te kunnen concentreren, denk ik, is de Advent er voor ons.

Frater Caspar op 11.12.06 om 11:22 [link-->]

Pompstation

Al die beelden op televisie en de berichtgeving in de dagbladen over fundamentalistische moslims, moslimextremisten, strijd tussen sji'ieten en soennieten maken mij soms boos. Het effect is dat ik - als ik niet oppas - 'de moslims' over één kam ga scheren. 'Ze' zijn dit of 'ze' doen allemaal zò' enz.
En daar heb ik eigenlijk helemaal geen zin in.

Enige dagen geleden moest ik met de auto naar het pompstation omdat ik de bandenspanning wilde controleren.
Toen ik de juiste spanning had ingesteld en de lucht in de band wilde laten lopen, gebeurde er niets.
Nog eens geprobeerd en weer geen resultaat.

Naast mij stond een jongeman - een islamiet - zijn auto te wassen. Hij zag dat het niet werkte en vroeg of hij me kon helpen, zijn auto daarbij in de steek latend. Samen stelden we de spanning nogmaals in, hij drukte voor mij nog op een andere knop en hield de slang vast.
Zeer behulpzaam allemaal. Het lukte nu. Ik wilde de alle banden controleren en hij hielp met het karweitje tot ik klaar was. Hij gaf me ook nog een handige tip.

Het was een hele plezierige ervaring, iemand die je zomaar gewoon helpt, niet overdreven maar wel met aandacht en vriendelijkheid. Gewoon aardig. Gewoon zoals mensen - wat voor achtergrond ze ook hebben - in mijn mensvisie voor elkaar bedoeld zijn.
Ik droom van zo'n wereld en probeer met vallen en opstaan ook zo te handelen als die jongeman.
Daarmee zal de wereld er anders uit gaan zien, althans, dat denk ik.

Frater Caspar op 03.12.06 om 02:49 [link-->]