[Vorig bericht: "Lang geleden"] [Volgend bericht: "Feest!"]
05/09/2006: "De dagen tellen"
De grote dag van mijn professie komt nu snel dichterbij. Er wordt nog van alles geregeld en georganiseerd. Mijn collega's zijn hard aan het oefenen om een koor te vormen tijdens de viering. Mijn ouders - en vooral mijn moeder - zijn bezig met de voorbereidingen op de versiering van het auditorium. Wat heerlijk als je moeder bloemiste is! De koks van ons bezinningscentrum denken al na over de maaltijd. De mensen van het ZIN-team - een groep verstandelijk gehandicapte medewerkers van ZIN - vragen me steeds hoe het nu gaat en of ik het spannend vind.
Rondom me heen is iedereen betrokken bij dit feest en dat is precies zoals ik dat graag wilde. Mensen mogen meedoen aan mijn professie. Soms denk ik aan de verhalen van oudere fraters die met groepen van 10 of meer tegelijk professie deden. Tja, ik sta daar dan straks alleen en na mij duurt het minstens zes jaar voordat er weer een is (het wordt toch echt tijd dat er weer eens iemand intreedt!). Maar ik weet mij gesteund door alle mensen rondom mij. Dat is een geweldig warm gevoel.
In de communiteit houden we deze dagen een noveen ter voorbereiding op het feest. Dat is een oude katholieke traditie waarbij negen dagen achter elkaar eenzelfde gebed gehouden wordt. Iedere avond vertelt een van ons iets over zijn beleving, idee, gevoel bij de professie en de geloften. En iedere avond bidden we een gebed om roepingen. Dat gebed zal ik hier ook neerzetten. U kunt het dan met ons meebidden.
Goede God,
U bent het beste dat ons mensen kan overkomen:
barmhartigheid, genade, belangeloze liefde
Wij vragen U:
roep mensen die frater willen worden,
mensen die het beste in de ander wakker schudden.
Vervul hen van uw aanwezigheid
zodat hun harten uw woorden spreken
hun handen doen wat goed is.
Maak hen tot mensen van liefde
mensen van genade
mensen van barmhartigheid,
net als Jezus, uw zoon, onze broeder.
Amen.

