[Vorig bericht: "Mijn plantjes zijn weer thuis"] [Volgend bericht: "Vakantie"]
09/10/2006: "Een hard watje of een zachte kei"
Het blijft me steeds verbazen hoezeer Vincentius (onze patroonheilige) en Zwijsen (onze stichter) op een lijn stonden in hun gedachten. Al eerder schreef ik, vanuit Brazilië, over de 'gelofte van barmhartigheid' die ze beiden wilden.
Vanmorgen in het gesprek over de leefregel kwam ik opnieuw zo'n overeenkomst tegen. Vincentius spreekt tegen zijn zusters en paters over affectieve én effectieve liefde. Zwijsen had in zijn wapenschild de spreuk 'mansuete en fortiter', wat betekent 'zachtmoedig en sterk'.
Het blijft bijzonder hoe deze mannen in de 17e en 19e eeuw de grondslag hebben gelegd van míjn leven, nu, in de 21e eeuw. Want het is juist dit spanningsveld dat de barmhartigheid voor mij kleurt. Ik houd van de mensen die ik om mij heen zie. Mijn medebroeders, mijn leerlingen, mijn collega's, de gasten hier thuis in ZIN en al die andere mensen die ik op mijn weg ontmoet. Maar dat houden van is niet enkel zacht en lief. Het vraagt ook om duidelijkheid, streng zijn, ja soms zelfs om strijd.
Dat vind ik niet de makkelijkste kant van barmhartig zijn. Maar ja, een watje kan wel lief zijn, maar je kunt er niet op bouwen.
Reacties: 4 reacties : bekijk reacties >>>
op woensdag, 18/10/06 reageerde Anneloes:
Wat mooi; die spreuk in het wapenschild.
Ik heb hier ook veel over nagedacht, omdat mijn naam - Anneloes - vertaald "aardige strijdster" betekent. Ik vond dat altijd een tegenstelling, maar nu zie je maar hoe goed die twee samen gaan :-)
op donderdag, 12/10/06 reageerde Bert:
Beste Niek,
Ik kan van deze reactie alleen maar heel stil worden..enorm...prachtig.
Bert
op donderdag, 12/10/06 reageerde fr. Niek:
Hallo Bert,
Je reactie was me even ontgaan dus vandaar dat er twee dagen tussen zitten.
Laat ik nu eens voorop stellen dat iedereen veel dingen goed doet (gelukkig!). Tegelijk maakt ieder mens, of die nu jonger, ouder of even oud is als ik - en dus ook ikzelf - ook fouten. Soms is dat ondoordacht, ongewild, per ongeluk en eenmalig. Dan is het barmhartig om dat maar te verduren en verder te gaan. Maar we maken ook fouten uit ingesleten gewoontes, onvriendelijkheid, onverdraagzaamheid. Daarbij is het helemaal niet barmhartig om dat maar te verduren. Je ontneemt mensen dan de mogelijkheid om beter mens te worden. In die gevallen heb je als barmhartig mens ook de taak om de ander aan te spreken. Dat is misschien niet precies hetzelfde als 'streng zijn' ten opzichte van je leerlingen, maar het is er wel sterk aan verwant!
Vanwaar komt dat dan? Op de eerste plaats is het toch mijn eigen menselijke grens die bepaalt waar ik 'zachter' of 'harder' optreedt. Die menselijke grens voel ik in mijn lijf, maakt mij attent op wat er gebeurt. Door dagelijks gebed en schriftlezing worden die menselijke grenzen natuurlijk wel mee bepaald. In de loop van de jaren ben ik gevormd door woorden als barmhartigheid en broederschap, trouw en zuiverheid, eenvoud, dienstbaarheid... Ik merk dan ook dat juist wanneer mensen tegen deze waarden ingaan dat bij mij reactie uitlokt.
op dinsdag, 10/10/06 reageerde Bert:
Hallo Niek,
Vanuit mijn ervaring in het onderwijs (docent natuurkund) herken ik natuurlijk het 'streng zijn'. Hoe zie je het streng zijn ten opzichte van volwassen en speelt je eigen menselijke grens hier de grootste rol in of de grens vanuit je religieuze overtuiging bezien?
Hartelijke Groeten,
Bert
