[Vorig bericht: "Het nieuwe jaar begint"] [Volgend bericht: "Als leraar voor de klas"]
15/08/2007: "Even terugkijken"
Het is al weer meer dan een maand geleden dat ik op retraite geweest ben en nog steeds werkt het door. Een van die dingen is dat mijn dagritme wat veranderd is. Het vroege opstaan en op tijd naar bed gaan daar vond ik zeer weldadig. Thuis kan ik natuurlijk niet om half negen naar bed en nog minder kan ik hier om vier uur opstaan. Ik denk dat ik er met mijn werk erbij dan al gauw als een zombie rond zou lopen. Toch probeer ik sinds ik terug ben wel wat eerder op te staan en 's morgens, vóór het ochtendgebed, 20 tot 30 minuten bijbelmeditatie te houden. Ik merk dat het me helpt om ook door de dag heen bewuster te leven. Deze week is dat gemakkelijk omdat we geen gemeenschappelijk ochtendgebed hebben, maar ik heb me voorgenomen dat toch vol te gaan houden. Voor mij niet gemakkelijk, want ik ben een echt avondmens en vroeg eruit kan alleen maar als je toch enigszins op tijd naar bed gaat.
De meditatie is een heel concrete verandering. Maar ook innerlijk ben ik nog veel bezig met de retraite. Het boek van René Stockman dat ik er gelezen heb, heeft voor mij veel betekend. Het is voor mij een sterke bevestiging van de weg die ik gekozen heb. Als religieus, verbonden met God, vanuit een gemeenschap, werkend tussen, met en voor mensen in de wereld. Stockman verwoordt in zijn boek precies de eigenheid van de broederreligieus die mij vanaf het begin aangetrokken heeft.
Ik zal de komende tijd af en toe een stukje uit zijn boek hier overnemen. Over onze plaats in de wereld schrijft hij onder andere:
Religieuze broeders verrichten hun dienst in de wereld, samen met de leken. Ze vervullen letterlijk een binnenwereldlijke opdracht en doen dit via uitoefening van een beroep, een taak, het dragen van een specifieke verantwoorlijkheid. Door het feit dat ze geen priester zijn, kunnen ze zich ten volle in de wereld begeven en zijn ze niet gebonden aan de pastorale structuren van de Kerk die zich bij voorkeur naar de gelovigen richt. Het is zelfs goed dat ze zich niet opsluiten in de kerkelijke groepen, maar juist daar gaan waar God afwezig lijkt, waar de waardigheid van de mens het meest beschadigd wordt.