maandag, 23 januari 06
Nog twee donderstenen
In ons tijdelijk schoolgebouw hebben we geen bel of zoemer. Dat is geen ramp. We houden de klok wel in de gaten en als het zo ongeveer tijd is dan houden we op en kunnen de leerlingen naar de kliniek, naar de hoofdlokatie of ze wachten op de taxi. Een beetje rommelig, dat wel, en iedere dag het zelfde spelletje:
- "Kunnen we niet alvast gaan?"
- "Nee, de les duurt nog drie minuten."
Tot vandaag! Ik zat in de aula een leerling les te geven. Mijn collega was een mondeling Engels aan het oefenen met een andere leerling. Een derde zat zelfstandig te werken in een kantoortje en twee leerlingen waren rustig aan het werk in de klas. De scheikundeles duurt twee lesuren en omdat de leerlinge er wat moe van werd stel ik voor om tussen de twee lessen even vijf minuutjes te pauzeren. In de klas schrik ik ervan dat het al drie uur geweest is. Ik ben dus al meer dan een uur bezig! Wat vliegt de tijd.
Ik ga even iemand bellen en als ik terugkom is het al kwart over drie en zie ik de leerlingen van de kliniek net weggaan. Met de overgebleven leerlingen en mijn collega wacht ik op de taxi's. Wanneer die er tot onze verbazing na 10 minuten nog niet zijn, ontdekken we het bedrog: de klok is een half uur vooruit gezet!!!
We zijn verbaasd dat we dáár ingetrapt zijn en eigenlijk moeten we er wel om lachen. We weten ook wel meteen welke leerlingen we hiervan moeten verdenken. Ik besluit meteen 'wraak' te nemen en bel de groepen. Uiteraard zijn ze daar niet. Ze nemen het er even van. Zomaar een half uur vrij van school én van de groep. De verassing is dat ze na dat half uurtje meteen terug mogen komen om nog een half uurtje les te doen.
Om half vier (echte tijd) staan ze lachend in de klas. Of ik het geen goede grap vond? Tja ik moet toegeven dat ik het een goede grap vond, maar dat ik toch echt 'wraak' wilde nemen. En zo zitten ze nog een half uur, lachend en nagenietend van hún grap, te werken.
Wanneer ze terug naar de kliniek zijn moet ik denken aan het gesprek over de leefregel dat ik vanmorgen in de communiteit had. Het ging over verbondenheid en broederschap óver verschillen heen. Ik heb mijn rol en positie als leraar, zij hun rol en positie als leerling en toch stonden we -juist ook vanmiddag- op gelijke voet. Ik kon plezier beleven aan hun grap, zij konden prima vooruit met mijn revenge. Fijn om zo te kunnen werken.
Frater Niek op 23.01.06 om 11:32 [link-->]
vrijdag, 20 januari 06
Portfolio
Al twee jaar 'dromen' Marino en -vooral- ik van een geschikt systeem om de leerlingen hun vorderingen op Internet bij te laten houden. Na een mislukte poging om zelf iets te schrijven hebben we nu een papieren registratie, maar dat gaat niet veel verder dan een agenda met cijferlijstje. Vorig jaar heb ik al eens gezocht op internet in de wereld van ELO's (Elektronische LeerOmgeving) en Portfolio's. Toen met weinig succes. Pakketten zijn vaak verschrikkelijk duur (want ontwikkeld voor scholen van 2000 en meer leerlingen). Pakketten die je per deelnemer kunt gebruiken zijn vaak niet zonder hoge kosten aan te passen aan wat wij in onze speciale situatie zouden willen.
Sinds een dikke week heb ik weer hoop! Na wat speurwerk kwam ik op het schitterende Open Source Portfolio. Ook weer ontwikkeld voor grote instituten, maar ogenschijnlijk eenvoudig aan te passen. Ik heb het programma gedownload en tot mijn verbazing had ik het op mijn pc in 30 minuten werkend! Dat was me met eerdere open source pakketten op dit terrein nog niet gelukt.
Nu eens kijken of het me lukt om een enigszins werkbare opzet te maken zodat Marino en ik eens wat kunnen experimenteren. Maar dat wordt eerst studeren! OSP is vooral in Java en XML geschreven. Twee technieken die ik nog niet beheers. Dus heb ik vandaag bij de Slegte een cursus Java en een boek over XML gekocht. Daar ga ik nu maar eens aan beginnen.
Frater Niek op 20.01.06 om 08:11 [link-->]
dinsdag, 17 januari 06
niveautje
Mijn wiskundelessen liggen een beetje achter op schema. Het blijkt dat de meeste leerlingen eigenlijk onvoldoende kennis, vaardigheden en inzicht in huis hebben om richting examen te gaan. Vandaag een les over grafieken. Eigenlijk vooral herhaling, maar voor sommigen echt niet te vatten. Dat je een grafiek van links naar rechts bekijkt lijkt logisch, maar niet voor mijn leerlingen.
"Hoezo is dat een dalende lijn, hij gaat toch omhoog?", vraagt er een.
In eerste instantie begrijp ik de vraag zelfs niet. Waar heeft ie het over? Pas als hij het aanwijst in de tekening snap ik zijn vergissing.
"Moet ik dan 14 delen door 8, of 8 door 14?", stelt iemand een vraag die in groep 8 thuis hoort. Ik kan tekenen wat ik wil, ik krijg het hem niet uitgelegd. Iedere som van dezelfde soort lijkt weer helemaal nieuw te zijn.
"Ik krijg er tranen van in mijn ogen," verzucht een jongen.
"Ik ook", flap ik eruit voordat ik er erg in heb. Ik schrik er zelf van. Ik ook altijd met mijn grote mond.
De jongen kijkt me verbaasd aan. We kunnen er gelukkig allebei nog om lachen. Tja, deze leerlingen kunnen er ook niet veel aan doen dat ze zo weinig goede vooropleiding hebben. Maar ondertussen moet ik ze wel klaarstomen voor het examen.
Als ik dan de artikelen lees over de rekenende pabo-studenten, zoals dat van Martine Zuidweg in de NRC, dan vrees ik dat het er de komende jaren niet beter op wordt. Ik moet maar eens goed gaan nadenken over nieuwe en creatieve didactiek.
Frater Niek op 17.01.06 om 07:13 [link-->]
woensdag, 11 januari 06
Braaf?
Ik loop door de nieuwbouw om pc's te tellen in verband met een nieuw Microsoft-contact. Door het grote raam zie ik Lian buiten lopen met zo'n typisch ik-zoek-een-leerling pasje. "Het is weer zover", denk ik. Lian houdt tijdelijk kantoor in een van de lokalen in de nieuwbouw en ook daar loop ik even binnen om te kijken of er toevallig een pc neergezet is die ik nog niet geteld had. Een leerling uit een van de SO-klassen zit rustig aan een tafeltje voor het raam te werken.
"Hoi, Niek!"
Ik groet terug: "Hoi".
"Lian loopt buiten mij te zoeken, maar ik zit al lang hier!", zegt de dondersteen met glunderende ogen. Verder ziet het er heel braaf uit. Zo aan het tafeltje met een boekje open voor zich. Hij zat echt te werken. Even twijfel ik of ik zal mopperen dat het toch niet aardig is om Lian zo te laten zoeken, maar ik doe het niet. Ik besluit hem maar bij mijn werk te betrekken.
"Heeft Lian hier een computer staan?", vraag ik.
"Nee maar er stond wel een TV, maar die is weer weg"
Deze jongen kent de kamer van Lian door en door. Dat zegt ook wel iets.
Wanneer ik verder loop vraag ik nog: "Moet ik Lian zeggen dat je hier zit, als ik haar tegenkom?"
"Ja, dat is goed", is het antwoord.
Ik ben blij dat ik nog niet gemopperd had.
Frater Niek op 11.01.06 om 08:59 [link-->]
dinsdag, 10 januari 06
Gelukkige Sinterklaas... en de beste wensen!
Sinterklaas viel laat dit jaar. Eigenlijk hadden we op 2 december Sinterklaas moeten vieren. Maar om verschillende redenen is het er toen niet van gekomen. Dus hadden we bedacht dat we het geld voor het sinterklaasfeest konden gebruiken voor een 'nieuwjaarsgourmet'. Zo hadden we vandaag een gezellige dag met de klas. De leerlingen hebben vanochtend zelf de boodschappenlijst samengesteld en (toch maar onder onze leiding) de taken wat verdeeld. Een toch een beetje tot mijn verbazing hadden we om kwart voor twee een gezellig en overvloedig gedekte tafel klaarstaan.
Ik beleef er veel plezier aan om de leerlingen zo, ieder naar zijn of haar vermogen, bezig te zien om er een geslaagde middag van te maken. Sommigen doen boodschappen (veel voor weinig geld!), anderen halen servies en bestek op de hoofdlokatie, weer een ander schrijft graag het boodschappenlijstje op het bord, maar moet je verder niet teveel lastig vallen en weer anderen helpen met snijden van groentes en klaarmaken van het vlees of dekken de tafel. O, zeker, Marino en ik hebben er ook flink aan gewerkt, maar ik heb het toch echt als iets van ons en de leerlingen samen beleefd.
Dat we pas na drie uur klaar waren en wíj dus met z'n tweeën de afwas en de schoonmaak moesten doen, dat neem ik dan toch graag voor lief!
Frater Niek op 10.01.06 om 11:56 [link-->]
maandag, 09 januari 06
De Ricinusbrug
Tussen Kerst en Nieuwjaar was het er ineens. Een voetgangersbruggetje over de sloot tussen ons terrein en dat van Voorburg. De tijdelijke lokatie waar ik nu zit ligt op een steenworp van ons huis, maar wel gescheiden door een sloot. Ik had al eens gekscherend gezegd dat ik een brug zou maken, dat scheelt me 10 minuten lopen. En nu was hij er ineens: een heuse brug, gemaakt van een stel stevige balken met leuningen van steigerplanken.
Dus toen ik vanmorgen voor het eerst na de vakantie weer naar school ging, liep ik vrolijk over de nieuwe brug. En tegelijk moest ik even aan het verhaal van Jona denken.
Jona zat, in de brandende zon, vol wroeging te kijken hoe de stad Ninive gespaard bleef. Hij had een prachtig vernietigend schouwspel verwacht! Om hem te beschutten tegen de zon groeide er in één dag tijd een Ricinusboom die voor heerlijke schaduw zorgde. Maar de volgende ochtend nog liet God de boom verdorren en zat Jona weer in de volle zon. Jona kwaad natuurlijk! Maar ja als Jona zich al druk maakte over zo'n boom, zou God zich dan niet mogen bekommeren over een stad vol mensen?
Zoals Jona zijn boom kreeg, zo voelde ik me met míjn bruggetje. Dat had ik beter niet kunnen denken. Om vijf uur stond ik aan de sloot, met 'thuis' aan de andere kant. In de steile oever nog een paaltje dat de plek aangaf. Een kwartier later was ik thuis. Mijn Ricinusbrug. Het moet niet gekker worden.
Frater Niek op 09.01.06 om 11:25 [link-->]
