Een mooie pluim
Tja, misschien is dit een beetje een onbescheiden stukje, maar soms moet je toch even trots mogen zijn. Vanmiddag had ik op school een niet zo eenvoudige bespreking, een overleg tussen de groepsleiding, onderzoekers, therapeuten en school. Wanneer het met een jongere niet zo goed gaat als dat je graag zou willen is dat nooit eenvoudig en zo was het ook vandaag.
Deze keer was ook de verwijzer -degene die de jongere naar ons verwezen had- aanwezig bij het gesprek en aan het eind zei hij: "Ik ben blij om te horen dat jullie hier niet alleen betrokken zijn en je zorgen maken, maar vooral ook dat jullie met mededogen blijven kijken."
Dat woord, mededogen, trof me. Het is het kernwoord van mijn spiritualiteit, van de spiritualiteit van onze congregatie. Vaak zeggen we dat het woord mededogen, barmhartigheid maar weinig gebruikt wordt, maar dat niemand ónbarmhartig of meedogenloos genoemd wil worden. En tegelijk zeg je natuurlijk niet van jezelf dat je barmhartig bent. Maar als iemand anders het van je zegt...
Ik ging een klein beetje lichter naar huis en ik denk dat dat ook voor mijn collega's van de kliniek gold. Ik kan er in elk geval nog wel even op teren, al hoor ik er ook een opdracht in: kijk met mededogen.
Frater Niek op 22.01.08 om 09:29 [link-->]
De doos van Pandora
Twee dingen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben.
Een artikel vandaag in Trouw: “Alles samen delen is ouderwets” vertelt dat het huwelijk in gemeenschap van goederen zijn langste tijd gehad heeft. Notarissen in Nederland bepleiten dat het niet normaal is dat je partner deelt in jouw meevallers. Wat jij krijgt is van jou.
Eerder deze week een vergadering op school waarin min of meer meegedeeld (uitgelegd) werd hoe we in onze school functiewaardering kunnen invoeren, zodat mensen met andere functies ook een ander salaris kunnen krijgen.
Het verband tussen de twee is eenzelfde gedachte: ik ben anders dan jij, ik doe iets anders dan jij, dus heb ik andere rechten dan jij en dus krijg ik meer dan jij.
Het is een maatschappelijk perspectief waar bijna niet onderuit te komen is. Eenmaal de gedachte uitgesproken is, kun je bijna niet anders meer kijken. Dat heb ík toch verdiend. Doet hij nou echt meer? Doe ik wel genoeg? Doe ik niet te veel? En voor je er erg in hebt, ben je niet meer samen, maar ben je gericht op de onderlinge verschillen.
Het lijkt een nieuwe gedachte. Al eeuwenlang trouwen mensen in gemeenschap van goederen en was er geen sprake van mijn en dijn. Dat moet ineens veranderen. In het onderwijs waren er lange tijd verschillende functies binnen een school die gelijk betaald werden, zolang ze tenminste dezelfde opleidingsgraad hadden (en ik heb me altijd al afgevraagd of dat verschil te rechtvaardigen was, maar dat nu terzijde). En ook dat moet nu blijkbaar veranderen.
Toch ging ook lang geleden deze doos van Pandora regelmatig open, getuige het verhaal van de werkers van het elfde uur in Mattheus.
Ik ben benieuwd wat het idee van de notarissen zal doen met het aantal echtscheidingen in ons land. Ik ben benieuwd wat functiewaardering zal doen met het team in onze school. Het mag duidelijk zijn dat ik er niet gerust op ben.
Frater Niek op 10.01.08 om 01:26 [link-->]
