zondag, 26 februari 06
Een klas erbij
Al meer dan een jaar staat er naast deze blog een quote: "Zie ik ga iets nieuws beginnen". Daarmee doelde ik voor een belangrijk deel op vernieuwing in de school waar ik werk. Dat is sinds deze week een stuk lastiger geworden.
Afgelopen woensdag werd het echt duidelijk. Volgend jaar moeten we met dezellfde leerkrachten drie klassen lesgeven in plaats van twee. Het hing wel al in de lucht, maar ik had gedacht dat het zo'n vaart niet zou lopen. Natuurlijk waren we met 3,5 leerkracht op twee klassen ruim bedeeld, maar ik heb dat altijd een logische zaak gevonden gezien de didactische zwaarte van deze klassen. Een eindexamenprogramma op vmbo-t bieden in tien verschillende vakken vraagt heel wat. De schoolleiding denkt daar blijkbaar toch anders over. Het primaat van de cijfertjes weegt ook hier zwaar en dus werd ons vriendelijk verzocht eens na te denken over hoe we dat zouden doen: drie klassen met dezelfde leraren. "En... vooral denken aan de kansen die dat biedt!"
We hebben die middag flink gepuzzeld, schema's en roosters gemaakt, uren geteld en uiteindelijk hebben we natuurlijk een oplossing. Het betekent wel snijden in de instructie-uren. Daar hadden we net de laatste twee jaren hard aan gewerkt en we waren er trots op. Nu moeten de leerlingen weer meer zelfstandig in de leermethodes werken. Ook de individuele begeleidingstijd per leerling zal minder worden. Dat betekent weer dat de drempel om nog examen te kunnen doen weer hoger komt te liggen.
Als ik vandaag een stevige wandeling aan het maken ben, overdenk ik het allemaal nog eens. Ik merk dat ik er verdrietig én kwaad van wordt. Het ergert me om te merken hoe gemakkelijk dat wat je hebt opgebouwd ook weer afgebroken wordt (minstens ten dele). Het ergert me dat tegenlijk ook nog verwachtingen worden uitgesproken over mogelijke nieuwe taken: er zou weer havo bovenbouw moeten komen. En ik vrees dat er van de invoering van competentiegericht leren weinig terecht zal komen als we het met minder tijd per vak en per leerling moeten doen.
"Zie ik ga iets nieuws beginnen, het is al begonnen, merk je het niet?", zo citeerde ik een klein jaar geleden Jesaja toen ik dit blog begon. Nu weet ik het niet zo zeker meer. Iets nieuws beginnen?
Frater Niek op 26.02.06 om 08:58 [link-->]
woensdag, 22 februari 06
Voetvolley
Er zijn van die momenten dat ik denk dat ik alles kan, nou ja, op zijn minst een beetje kan. Én er zijn van die moment dat ik er hard mee geconfronteerd wordt dat dat niet zo is. Een gymles voetvolleybal is er daar een van. Het idee is simpel. Een volleybalnet op halve hoogte, een bal, twee partijen en dan volleyen. Maar wel zonder je handen te gebruiken.
En daar sta ik dan, ten overstaan van twee klassen leerlingen te stuntelen. Om te wennen trap ik eerst maar eens onder de bal door en eroverheen. Als ik een poosje bezig ben, dan lukt het me wel om de bal te raken. Alleen de richting... de bal vliegt alle kanten op, tot vermaak van mijn leerlingen. Wanneer ik aan het net sta probeer ik een kopbal. Dat lukt tot mijn eigen verbazing. Ik realiseer me dat dat volgens mij mijn eerste kopbal is die ik ooit gemaakt heb (ballen die ik per ongeluk tegen mijn kop gekregen heb niet meegerekend). De tweede kopbal is meer met mijn neus dan met mijn kop, maar gaat wel over het net. Het levert me weer een lachend publiek van leerlingen terwijl ik mijn zere neus sta te wrijven.
En dan serveren. De eerste bal mis ik. De tweede vliegt naar achteren in plaats van naar voren. Bij een volgende beurt gaan de ballen respectievelijk naar links en naar rechts. Ik zak bijna door de grond wanneer een leerling serieus vraagt: "Niek, doe je nou alsof of kun je het echt niet?"
Ik zie de gymlessen van mijn middelbare schooltijd weer voor me, met gymleraren die je belachelijk maakten wanneer je het niet kon. En dan bedenk ik dat dit voor sommige van onze leerlingen - die echt niet allemaal sportsterren zijn - toch heerlijk moet zijn. Ze zijn allemaal beter dan de leraar!
Zo troost ik mezelf maar dat mijn gestuntel toch een functie heeft. Maar ondertussen hoop ik toch stiekum dat we voorlopig geen voetvolley meer spelen.
Frater Niek op 22.02.06 om 11:25 [link-->]
maandag, 13 februari 06
Tien kleine negertjes
Tja, normaal heb ik een klas van tien leerlingen. Deze ochtend begin ik met vijf. Eentje heeft een toelatingsexamen voor de grafische school. Een andere loopt op maandag stage. Een derde is ziek - zoals zo vaak op maandag, maar ze was vrijdag ook al ziek dus misschien deze keer toch...? Een vierde heeft een moeilijk weekend gehad en kan nog niet omschakelen naar een schooldag. De vijfde hoeft pas om half elf te beginnen omdat anders de start zo moeilijk is.
Van de vijf die er wel zijn is er een moe, de ander verschrikkelijk moe en een derde behoorlijk druk. De vierde is net nieuw en weet nog niet goed wat hij moet doen. De vijfde gaat aan het werk. Dat is één! Even zie ik het komische van deze situatie. Dit is dus een examenklas - ondenkbaar toch?
Om half elf komt de zesde leerling aan. Die gaat een boek lezen - werken lukt niet. Een van de eerste vijf moet terug naar de kliniek voor therapie. Toen waren er weer vijf. Wanneer om 12 uur de middagpauze begint gaat er eentje naar huis. Voor haar zit de schooldag erop. Toen waren er nog vier.
Na de pauze komt de leerling met het moeilijke weekend toch nog naar school. Daar staat tegenover dat een andere leerling na een half uur weer vertrekt omdat ze zich echt niet tot werken kan zetten: 'het is morgen valentijnsdag, weet je'. Per saldo dus nog steeds vier. Nog een half uur later gaat er nog een naar de groep omdat de fut echt al weer op is. Toen waren er nog drie. Die redden het tot het eind. Wanneer om kwart over drie de taxi's voorrijden vertrekken ook zij een voor een.
Het kan verkeren.
Frater Niek op 13.02.06 om 11:18 [link-->]
