De eerste geslaagde leerling
In heel Nederland krijgen vandaag de examenkandidaten de uitslag. Een spannende dag voor velen. Niet voor onze leerlingen. Bij het staatsexamen blijft de uitslag nog geheim tot ná het mondeling examen eind juni. En toch hebben we vandaag al onze eerste geslaagde leerling.
Een leerling die in het afgelopen jaar enkele maanden bij ons is geweest en daarna teruggegaan is naar zijn eigen school heeft zijn examens vmbo-g met succes gedaan. Opgelucht en blij komt hij om half vier onze klas binnenvallen: Geslaagd!
Hij komt ons niet alleen het goede nieuws vertellen, maar hij komt ook om ons te bedanken. Precies weet hij ons te vertellen wat hij op de Zwengel geleerd heeft: "Jullie hebben mij leren plannen, me geleerd hoe ik wat rustiger kan zijn en ik heb hier geleerd dat ik best wel wat kan. Voorheen dacht ik altijd dat ik het niet zou kunnen".
Gisteren bij de opening van de vernieuwde school sprak ik met een bestuurslid over onze leerlingen. Dat het soms moeilijk werk is omdat je -ogenschijnlijk- zo weinig terugkrijgt van deze jongeren. Ik heb moeten leren met heel kleine resultaten tevreden te zijn. Maar deze jongen geeft heel veel terug. Wat is het een opkikker als een leerling zó kan verwoorden wat jij voor hem betekend hebt.
De eerste leerling is geslaagd en in mijn hart hangt de vlag uit.
Frater Niek op 15.06.06 om 08:56 [link-->]
Timor Leste
Bijna dagelijks is er telefonisch contact tussen het hoofdbestuur en onze jonge medebroeders in Dili, Oost Timor. Frater Jan schrijft die gesprekken uit en stuurt ze rond. Ik lees hoe ze zich staande houden in die verschrikkelijke toestand en leef met ze mee. Maar vooral merk ik dat ik trots ben op deze medebroeders. Hoe zij als Indonesiërs, na de onafhankelijkheid in 1998 teruggegaan zijn naar Dili om er de school weer op te bouwen. Hoe ze zich ook nu weer inzetten voor de mensen daar, ongeacht hun achtergrond of geloof. Vanuit een diep geloof zetten ze zich in, soms tegen beter weten in en daarmee zijn het voor mij echte helden.
Enkele stukjes uit de telefoongesprekken wil ik hier met jullie delen:
Op 26 mei:
Het is nu een chaos. We zijn hier met zijn drieën: Evaristo, Dominikus en Wanto. We zijn nu voor de vluchtelingen aan het zorgen. Er zijn 3500 vluchtelingen in de school. Wij maken het goed maar we hebben vandaag naar Yogya gebeld want de president heeft er bij de Indonesische burgers die hier verblijven er op aangedrongen dat ze een veilige plek zoeken zodat wanneer er een evacuatie komt, ze weggebracht kunnen worden. We hebben er hier met elkaar over gesproken en we hebben besloten dat alleen Flori, de dame die voor ons kookt, zal vertrekken. Wij blijven met drie man op het huis passen. Daarnaast hebben we ook onze verantwoordelijkheid voor de vluchtelingen.
Op 29 mei:
Gisteren wilde ik het huis verlaten. Ik heb mijn twee medebroeders gebeld die toen voor vluchtelingen aan het zorgen waren. Ik zou pas het huis verlaten als zij terug zouden zijn. Maar voordat ze arriveerden, waren jongelui hier in de buurt, gewapend met kapmessen, stenen aan het gooien en waren ze ook begonnen met brand te stichten. Ik heb ze toen benaderd en met ze gesproken. Sommigen wilden best luisteren maar anderen deden net of ze niets hoorden. Nadat ik uitgesproken was zeiden ze ‘ja frater, we zullen luisteren’. Ze waren waarschijnlijk wat brutaal geworden omdat de Australische militairen in de wijk zijn. Ik heb ze gezegd dat wanneer ze nu fouten gaan maken, dat dan de situatie uit de hand gaat lopen en dat ze zelfs neergeschoten zouden kunnen worden. “Wie wil er nu doodgeschoten worden?” Toen hebben ze zich langzaam teruggetrokken.
Op 30 mei:
De fraters hebben vandaag hun tijdelijke geloften hernieuwd!
In onze buurt is het nog niet zo veilig. Daarstraks, toen we met de eucharistie wilden beginnen, werden vier lokalen van de school die achter ons huis ligt in brand gestoken. En op 500 meter van ons huis werd een huis in brand gezet door mensen die iets tegen die bewoners hebben. Een wraakactie dus.
Op 2 juni:
Vanaf gisteren en ook vandaag is het rustiger, maar we weten niet wat er morgen gaat gebeuren. Gewoonlijk is het een dag rustig en dan barst het de volgende dag weer los. Er wordt nogsteeds brand gesticht. Op bepaalde plaatsen blijft het vrij rustig maar op andere plaatsen wordt er alsmaar brand gesticht.
In het complex van onze parochiekerk zijn nu meer dan 3000 gezinnen. Ik weet niet hoeveel mensen in totaal, maar er zijn zo’n 3000 gezinnen. Er is een tekort aan eten, aan water en sanitaire voorzieningen.
Ons grootste probleem ligt op economisch vlak. Het geld is praktisch op. We hebben dit aan Yogya (Prov. Bestuur) laten weten.… Als er mensen komen om hulp dan moeten we zeggen dat het jammer genoeg niet gaat. Wel kunnen we ze met onze spieren helpen of begeleiden als ze willen evacueren. Maar iets anders gaat nu niet.
Op 6 juni:
De huizen achter ons huis zijn alle in vlammen opgegaan…
Dat is vanmiddag gebeurd. Er ligt een pad tussen ons huis en de huizen die in vlammen zijn opgegaan. Wij, Risto, Wanto en ik, hebben die mensen geholpen. De jeugd was niet vriendelijk naar ons toe. Vanavond is het griezelig hier. Alle buurlui en hun kinderen, die meestal rond ons huis de wacht hielden, zijn allen gevlucht. Misschien zijn ze naar een opvang voor vluchtelingen gegaan. Nu zijn we met drieën in huis plus een gezin, die uit veiligheid nu bij ons is ingetrokken. Er waren ook kinderen van de katholieke scholen bij die we kenden. Die gaan ’s avonds slapen in de vluchtelingenkampen en ’s morgens trekken ze er opuit om huizen van mensen in brand te steken en de spullen uit de huizen te slepen. Het is toch te gek. We proberen de mensen in die opvangcentra te helpen en dan komen ze eruit en gaan aan op deze manier aan de slag.
Vandaag:
Gisteren toen je belde was er een gezin. Het zijn onze buren. Ze voelden zich niet veilig en kwamen ’s avonds naar ons toe. Omdat het gisteren heel spannend was, hebben we ze daarstraks geëvacueerd naar de kerk. Het is een gezin met vier kleine kinderen. We hebben de zusters gebeld, en gevraagd om naar dat gezin om te zien. Als ze iets nodig hebben, moeten de zusters eerst maar helpen, dan zullen wij het morgen teruggeven. Die mensen hebben een andere godsdienst dan wij. Het zijn islamieten. Maar het zijn ook mensen, kinderen van God. Een tijdje geleden hebben we ze al voorgesteld om naar Indonesië te vertrekken. Maar ze zeiden “als de fraters blijven, dan blijven wij ook. Als de fraters er zijn, dan willen wij gewoon hier blijven.”
Dit zijn fraters van mijn leeftijd die daar in zulke moeilijke omstandigheden zich inzetten voor 'hun mensen'. Anselm, de oudste, is maar twee jaar ouder dan ik. Wanto is met zijn 24 jaar de jongste daar in huis. Vaak probeer ik me voor te stellen hoe ik dat zou doen in hun situatie en ik kan alleen maar hopen en bidden dat ik dan zo sterk zou zijn als zij.
Frater Niek op 08.06.06 om 09:23 [link-->]
