Weblog fr. Niek

Johannes de doper

Gisteren vierde de kerk het feest van de marteldood van Johannes de doper. Op het eerste gezicht een rare gelegenheid om feest te vieren, maar van heiligen vieren we altijd de sterfdag omdat het ook de dag is waarop zij door God in de hemel zijn opgenomen. Nu heb ik iets met Johannes de doper. Ik ben opgegroeid in de Johannes-de-doperparochie in Meerlo. Daar heb ik mijn eerste communie gedaan, ben ik gevormd, heb ik de kerk verlaten en weer teruggevonden. Het is voor mij de beginplek van mijn religieuze bewogenheid.
Toen ik ging studeren vertrok ik uit Meerlo en kwam ik in Goirle terecht. Hiernaast zie je het wapen van de gemeente Goirle en inderdaad Johannes de doper is de patroonheilige van Goirle. De parochie daar heette Sint Johannes onthoofding, vandaar dat de schaal met Johannes' hoofd op het wapen staat.

Gisteren was het verhaal van zijn onthoofding de evangelielezing van de dag. En daarin troffen mij de woorden van Herodes (die hem laat onthoofden!) over Johannes: "Als hij naar hem luisterde, raakte hij steeds in verlegenheid, en toch hoorde hij hem graag." (Mc. 6, 20). Dat is een kenmerk van een profeet. Wat hij zegt is zeker niet altijd aangenaam, maar toch hoor je hem graag omdat je je ook in zijn woorden herkent.
Ik denk dat ik datzelfde in mijn leven ook vaak doe. Als leerkracht -zeker in het speciaal onderwijs- moet ik regelmatig dingen zeggen die niet aangenaam zijn, maar de kunst is om dat zo te doen dat leerlingen en ouders het wel willen horen. Als jong(st)e frater in Nederland zeg ik soms dingen die de ouderen misschien niet aangenaam zijn, maar ik hoop dat ze er toch naar willen blijven luisteren. Als religieus in een seculiere wereld heb ik ook de taak om af en toe een ander geluid te laten horen.
Profeten in de bijbel worden meestal lastig gevonden door de mensen met wie ze omgaan. Soms kost het ze zelfs letterlijk de kop. Maar als religieus hoor ik ze toch graag en zie ik ze als mijn voorbeeld.
Frater Niek op 30.08.07 om 09:01 [link-->]

Als leraar voor de klas

Ik was eigenlijk al weer vergeten hoe het ook al weer was. Een klas van 11 leerlingen voor je neus die 2 uur wiskunde moeten krijgen. Vorig jaar had ik op het beste moment 4 leerlingen, nu dus 11. Die 11 hebben nu nog een heel verschillend niveau voor dit vak. Sommigen liggen meer dan een jaar achter, anderen bijna een jaar voor. Dat is de beginsituatie en nu gaan we ervoor om ze allemaal in een jaar tijd klaar te krijgen voor het eindexamen.

Daar stond ik dan deze morgen: beamer geïnstalleerd (we hebben er nog steeds geen vast in de eigen klas...), papieren klaargelegd, nog op het laatste nippertje mijn lesvoorbereiding uitgeprint. De leerlingen komen binnen, boeken op tafel, rekenmachines in de aanslag en starten maar.
Twee lesuren later realiseer ik me dat lesgeven op deze manier eigenlijk topsport is. De lesstof voor een hele week is er in een keer door. Het is instructie geven, een verhaal vertellen en tegelijk vragen stellen aan de klas. Sommige leerlingen moet je bij de les houden, anderen een beetje afremmen. Steeds is het zoeken naar wie wat al wel weet en wie wat nog niet. Het is ingaan op vragen, afwijken van je plan en weer proberen daarbij terug te komen.
In gedachten ga ik even terug. Hoe deed ik dat 10 jaar geleden in het 'reguliere' vmbo? Zo'n klas had ik 4 keer in de week een lesuur. Daarin besprak ik 20 minuten huiswerk. Vertelde ik 10 minuten wat ze eigenlijk ook in het boek konden lezen. Als ik erg m'n best wilde doen zat er een voorbeeld bij. Dan gingen ze weer aan het werk met het huiswerk voor de volgende les. Zo ging dat dag in dag uit, jaar na jaar.
Ach, slecht onderwijs zal het toen niet geweest zijn, maar ik weet wél wat ik het leukste vind: even echt leraar zijn.


Frater Niek op 21.08.07 om 08:10 [link-->]

Even terugkijken

Het is al weer meer dan een maand geleden dat ik op retraite geweest ben en nog steeds werkt het door. Een van die dingen is dat mijn dagritme wat veranderd is. Het vroege opstaan en op tijd naar bed gaan daar vond ik zeer weldadig. Thuis kan ik natuurlijk niet om half negen naar bed en nog minder kan ik hier om vier uur opstaan. Ik denk dat ik er met mijn werk erbij dan al gauw als een zombie rond zou lopen. Toch probeer ik sinds ik terug ben wel wat eerder op te staan en 's morgens, vóór het ochtendgebed, 20 tot 30 minuten bijbelmeditatie te houden. Ik merk dat het me helpt om ook door de dag heen bewuster te leven. Deze week is dat gemakkelijk omdat we geen gemeenschappelijk ochtendgebed hebben, maar ik heb me voorgenomen dat toch vol te gaan houden. Voor mij niet gemakkelijk, want ik ben een echt avondmens en vroeg eruit kan alleen maar als je toch enigszins op tijd naar bed gaat.
De meditatie is een heel concrete verandering. Maar ook innerlijk ben ik nog veel bezig met de retraite. Het boek van René Stockman dat ik er gelezen heb, heeft voor mij veel betekend. Het is voor mij een sterke bevestiging van de weg die ik gekozen heb. Als religieus, verbonden met God, vanuit een gemeenschap, werkend tussen, met en voor mensen in de wereld. Stockman verwoordt in zijn boek precies de eigenheid van de broederreligieus die mij vanaf het begin aangetrokken heeft.
Ik zal de komende tijd af en toe een stukje uit zijn boek hier overnemen. Over onze plaats in de wereld schrijft hij onder andere:

Religieuze broeders verrichten hun dienst in de wereld, samen met de leken. Ze vervullen letterlijk een binnenwereldlijke opdracht en doen dit via uitoefening van een beroep, een taak, het dragen van een specifieke verantwoorlijkheid. Door het feit dat ze geen priester zijn, kunnen ze zich ten volle in de wereld begeven en zijn ze niet gebonden aan de pastorale structuren van de Kerk die zich bij voorkeur naar de gelovigen richt. Het is zelfs goed dat ze zich niet opsluiten in de kerkelijke groepen, maar juist daar gaan waar God afwezig lijkt, waar de waardigheid van de mens het meest beschadigd wordt.
Frater Niek op 15.08.07 om 08:40 [link-->]

Het nieuwe jaar begint

De kop is er af, het nieuwe jaar is weer van start. Met 14 leerlingen hebben we vandaag de eerste dag gemaakt. Ik had er 18 verwacht, maar enkelen lieten deze eerste dag nog verstek gaan. Ach, zo kun je niet vergeten dat je in het speciaal onderwijs werkt.
Zo'n eerste dag is sowieso al speciaal. We doen allerlei dingen die je op een reguliere school doet als er nog géén leerlingen zijn: roosters maken, boeken uit het magazijn halen en uitdelen, lijstjes maken, nog een beetje opruimen, meer lijstjes maken. Eigenlijk vervelen de leerlingen zich dood op zo'n eerste dag. Maar ja, de leerplicht hé...
En voor ons? Toch wel een echte werkdag. Maar ook leuk om de leerlingen weer terug te zien. Ze zijn vol goede moed en hebben goede plannen en voornemens voor dit jaar. Dat motiveert ons ook om er weer iets goeds van te maken.
En toen kwam tot onze verrassing de docent Engels het 6e uur ineens binnen om al met de les te beginnen. Daar had niemand op gerekend! Toch een leuke afwisseling op de sleur van zo'n dag.
Morgen gaan we er echt tegenaan. Nu wordt de laatste hand gelegd aan de lesvoorbereiding. Dus voor de leerlingen die dit lezen: maak je borst maar nat!
Frater Niek op 13.08.07 om 08:28 [link-->]