woensdag, 27 september 06
Leven in "Nazi-Nederland"
Op de een of andere manier krijgt ze het steeds opnieuw weer voor elkaar. Keer op keer zit ik met kromme tenen en mijn nagels in het bankstel als ik een artikel over haar nieuwste uitspraken lees. Ik heb het over Rita, onze nog steeds niet afgetreden minister voor vreemdelingenzaken en integratie. Gisteren hoorde ik haar weer eens over de kinderen in vreemdelingenbewaring -"het is echt de keuze van de ouders hoor..."- en vandaag het idee van de prestatiebeloning voor politiekorpsen die meer dan gemiddeld vreemdelingen controleren en oppakken. Dat soort streken ken ik uit de geschiedenislessen. Dat gebeurde in Nederland ook al in een tijd die we ieder jaar op 4 mei herdenken.
In de Vuurhaard, ons fraterhuis in Udenhout, vangen mijn medebroeders al vele jaren uitgeprocedeerde vluchtelingen op. Mensen, vooral gezinnen met kinderen, die het laatste stukje van hun procedure afwachten. Eigenlijk mogen ze dat niet in Nederland doen. Er is dan ook geen opvang voor ze, maar gelukkig zijn er vele kerken, instellingen en vrijwilligers die voor deze mensen hun deuren niet gesloten houden. Veel van deze vluchtelingen leven in de voortdurende angst opgepakt te worden en met hun kinderen vastgezet te worden in afwachting van uitzetting. "Nou, nou,...", zal Verdonk zeggen, want de kinderen mogen natuurlijk ook van hun ouders gescheiden worden, dan hoeven ze niet de gevangenis in. "Tuh, tuh,...", zal Rita zeggen, want ze hadden natuurlijk ook gewoon aan uitzetting kunnen meewerken. Maar ja, hoe dan als het land waar je vandaan komt je niet meer terugneemt? Hoe dan als de angst om terug te gaan erger is dan de angst om de gevangenis in te gaan?
Bij de formatie van dit kabinet hebben we met de Beweging van Barmhartigheid een brief geschreven aan de politiek met het idee om een minister van Barmhartigheid in te stellen. We hebben er geen gekregen. Maar met Verdonk hebben we wel het tegendeel: een minister van onbarmhartigheid.
Frater Niek op 27.09.06 om 08:57 [link-->]
zondag, 24 september 06
Vormselviering, nou ja... viering?
Zo ongeveer eens per maand ga ik naar de mis in de Sint-Janskathedraal. Het is een plek waar op traditionele wijze gevierd wordt, maar altijd goed verzorgd. Ze hebben en evenwichtige mix tussen mooie koorzang van de Schola en samenzang met het volk. Meestal wordt er een goede verkondiging gehouden. Het is allemaal wat 'vormelijk', maar ook dát is een deel van onze kerk (en wat erger is: volgens sommigen het enige deel).
Deze morgen kom ik de Sint Jan binnen en zie ik rode boekjes liggen in plaats van de gewoonlijke grauwgrijze 'Gooi en Stichtjes'. Wat is hier aan de hand? Het blijkt vandaag de dag van het vormsel te zijn voor de parochies Sint Jan en Sint Lucas. Twee flinke parochies, met samen negen vormelingen. Dat lijkt mij niet veel, maar daarom niet minder reden om er een goede viering van te maken.
Mis dus. In een poging om het voor de vormelingen nog enigszins begrijpelijk te maken hebben ze een paar gezangen ingeruild voor enkele ouwetjes uit de bundels: 'Kom, Schepper Geest', 'De Geest des Heren heeft' en 'Vernieuw Gij mij, o eeuwig licht!'. De vaste gezangen worden in het Latijn polyfoon uitgevoerd door de meisjes van de Schola. Geen vrolijke polyfoon, maar ingewikkelde melodieën met veel disharmonische samenklanken. Niet bepaald de muziek waar je je als jongere mee identificeert. Voor de kinderen is er een kinderwoorddienst - dus náást deze viering! Halverwege het vormselritueel sluiten zij weer aan zodat ze in elk geval de eucharistie straks meekrijgen.
Wat een gemiste kans. Is dit niet het ideale manier om een viering te maken waarin de boodschap van Jezus voor iedereen begrijpelijk uitgedragen wordt? Kan in deze viering geen eigentijdse liturgische muziek klinken, zoals dat ook op de wereldjongerendagen gebeurde? Mag je met heldere taal, gebaren en sfeer in zo'n viering aan jongeren, hun broertjes en zusjes, hun ouders en familie, aan alle gelovigen in kerk niet duidelijk maken wat een feest het is om bij deze kerk te horen?
Van oudsher hebben religieuzen hun deuren opengehouden voor mensen die zich in de structuur van de wereldkerk niet echt thuisvoelen. Vandaag wordt me weer duidelijk hoe belangrijk dat óók vandaag de dag nog is.
Frater Niek op 24.09.06 om 08:47 [link-->]
dinsdag, 19 september 06
Mooie woorden?
Uiteraard kijk ik deze middag met mijn leerlingen naar de troonrede en het hele circus daaromheen. Al heb ik soms het idee dat het meer voor mij en mijn collega's is dat we kijken dan voor de leerlingen. Op een enkeling na blijkt het voor de meesten toch wel een erg grote opgave.
Als ik de troonrede mag geloven zijn we er uit in Nederland: álles komt goed! Zo hoor ik de koningin zeggen: "Instellingen in de jeugdzorg gaan beter samenwerken en ontvangen financiële steun om de wachtlijsten nog dit jaar weg te werken."
Wanneer ik later deze middag in een voortgangsbespreking zit, dan kan het contrast niet groter zijn. Er moet een plan komen voor de behandeling van een van onze jongeren. Maar voor de zorg die het best bij deze jongere zou passen, is de wachtlijst anderhalf (!) jaar. In die tussentijd zou er dus nauwelijks iets gebeuren aan jeugdzorg. De bespreking loopt fors uit omdat we creatief zoeken naar goede tussenoplossingen. De meeste oplossingen die we bedenken zijn echter niet (meer) mogelijk omdat ze die de afgelopen jaren eruit bezuinigd hebben. Uiteindelijk komt er een oplossing -de kliniek heeft ten slotte ook nog een zorgplicht- die waarschijnlijk verre van ideaal is, maar waarvan we hopen dat het haalbaar is.
Als ik terug naar school loop is het korreltje zout waarmee ik de troonrede vanmiddag beluisterd heb een heuse liksteen geworden. Blah!
Frater Niek op 19.09.06 om 07:39 [link-->]
zaterdag, 16 september 06
Rustdag ;-)
Zaterdags slaap ik -als het even kan- lekker uit. In onze communiteit hebben we op zaterdag geen gemeenschappelijk ochtendgebed en dat geeft een avondmens als ik de kans om eens te doen wat ik 's-morgens het beste kan: slapen! Meestal blijf ik liggen tot een uur of half tien, vanochtend zelfs tot elf uur. Er staat vandaag niks in mijn agenda dus in rincipe heb ik een rustdag.
Om half twaalf start ik mijn computer (ontbijt sla ik maar over, want om half een is er al weer lunch). De website van de Beweging van Barmhartigheid vraagt om een grondige update. Het is nog een ouderwetse site gemaakt in pure HTML, zonder content managing, dus onderhoud is een tijdrovende klus. Om vier uur staat alles erop. De nieuwsbrief, de uitnodiging voor de landelijke dag, een bijgewerkte agenda en een bijgewerkte voorpagina. En nu alles klaar is erger ik me nog aan een pagina 'actueel' waarop een bericht staat van 15 oktober 2005. Toch eens vragen of daar niet iets anders moet komen. Gelukkig beperkt mijn werk zich tot het technisch onderhoud.
Na de koffie met frater Ad, de rest van de communiteit is niet thuis, kijken we naar een DVD met stukjes uit de viering van afgelopen zondag. Dat was een extra cadeautje van vrienden van mijn ouders. Een prachtig aandenken aan het feest.
Tot slot werk ik nog een uurtje in de kas. Water geven, planten nakijken en rotte scheuten verwijderen. Dank zij het eerst warme en daarna natte weer deze zomer heb ik een stevig Botrytis-infectie in de kas. Veel orchideeën hebben zwarte bladvlekken, vlekjes op de bloemen, bruine knoppen en dus oko rotte scheuten. Eergisteren heb ik al een keer tegen de zeer besmettelijke schimmel gespoten en dat moet over een week of drie nog maar een keer. Tot nu toe heb al vijf of zes planten weg kunnen gooien. Ik vrees dat het er nog wel meer worden. Gisteravond hoorde ik van enkele andere hobbyisten dat zij hetzelfde probleem hebben. Voor hen niet leuk, maar wel een schrale troost dat het waarschijnlijk niet (alleen) aan mijn verzorging ligt.
En zo zit de dag er weer op. Tja, soms is het fraterleven net een gewoon leven...
Frater Niek op 16.09.06 om 07:48 [link-->]
dinsdag, 12 september 06
Feest!
Dat ik zondagavond niks geschreven heb zal iedereen me vergeven. Dat er gisteren ook nog geen nieuws stond, zal menigeen wat meer verbaasd hebben. Ik heb gisteren van een echte vrije dag genoten en toen ik achter de pc kroop om te gaan schrijven dacht ik: "nou... dat kan morgen ook nog". Dus vandaag iets over de geweldige dag die ik afgelopen zondag gehad heb. Geen verslag over de hele dag. Volgens mij zal geen mens dat interesseren. Overigens is dat in beeld al te zien in de fotogalerie.
Ik wil hier graag kwijt wat mij die dag het meest geraakt heeft. Zoals je op de foto kunt zien waren er heel veel mensen in de viering. Nu is het altijd fijn om iets met veel mensen te vieren. Maar wat je niet kunt zien, is dat die mensen uit heel veel verschillende groepen en richtingen komen. Natuurlijk waren mijn ouders er, en mijn medebroeders, maar ook mijn familie. Ook van mijn vaders kant waren er ooms en tantes aanwezig hoewel ik daar nog maar weinig contact mee heb. Mijn collega's van school waren er en zelfs twee collega's van mijn vorige school. De medewerkers van het centrum ZIN, inclusief enkele verstandelijk gehandicapten van het ZIN-team waren erbij. Vrienden en kennissen uit de tijd dat ik in Goirle woonde, maar ook nieuwe vrienden en kennissen uit Vught waren gekomen. Er waren vrijwilligers van het Rode Kruis, vrienden van mijn ouders, bezoekers van deze website en mensen die mij al jaren in mijn groei als religieus gevolgd en gesteund hebben. Kortom van alle groepen mensen om mij heen waren er gasten die met ons deze dag wilden vieren.
Daarmee gaven ze, waarschijnlijk onbewust, precies de kern weer van het religieuze leven van een frater. Wij zitten niet achter de muren van een klooster. Ons leven speelt zich af ín de maatschappij, tussen, met en voor mensen. Dat bij zo'n moment deze maatschappij mee kan vieren, erbij is, deelt in zo'n gelukkig moment was voor mij een heel groot cadeau.
En of je daar nou gelukkig van wordt? Voor degenen die er niet bij waren heb ik een fotootje hiernaast gezet. Oordeel zelf!
Frater Niek op 12.09.06 om 05:08 [link-->]
dinsdag, 05 september 06
De dagen tellen
De grote dag van mijn professie komt nu snel dichterbij. Er wordt nog van alles geregeld en georganiseerd. Mijn collega's zijn hard aan het oefenen om een koor te vormen tijdens de viering. Mijn ouders - en vooral mijn moeder - zijn bezig met de voorbereidingen op de versiering van het auditorium. Wat heerlijk als je moeder bloemiste is! De koks van ons bezinningscentrum denken al na over de maaltijd. De mensen van het ZIN-team - een groep verstandelijk gehandicapte medewerkers van ZIN - vragen me steeds hoe het nu gaat en of ik het spannend vind.
Rondom me heen is iedereen betrokken bij dit feest en dat is precies zoals ik dat graag wilde. Mensen mogen meedoen aan mijn professie. Soms denk ik aan de verhalen van oudere fraters die met groepen van 10 of meer tegelijk professie deden. Tja, ik sta daar dan straks alleen en na mij duurt het minstens zes jaar voordat er weer een is (het wordt toch echt tijd dat er weer eens iemand intreedt!). Maar ik weet mij gesteund door alle mensen rondom mij. Dat is een geweldig warm gevoel.
In de communiteit houden we deze dagen een noveen ter voorbereiding op het feest. Dat is een oude katholieke traditie waarbij negen dagen achter elkaar eenzelfde gebed gehouden wordt. Iedere avond vertelt een van ons iets over zijn beleving, idee, gevoel bij de professie en de geloften. En iedere avond bidden we een gebed om roepingen. Dat gebed zal ik hier ook neerzetten. U kunt het dan met ons meebidden.
Goede God,
U bent het beste dat ons mensen kan overkomen:
barmhartigheid, genade, belangeloze liefde
Wij vragen U:
roep mensen die frater willen worden,
mensen die het beste in de ander wakker schudden.
Vervul hen van uw aanwezigheid
zodat hun harten uw woorden spreken
hun handen doen wat goed is.
Maak hen tot mensen van liefde
mensen van genade
mensen van barmhartigheid,
net als Jezus, uw zoon, onze broeder.
Amen.
Frater Niek op 05.09.06 om 09:22 [link-->]
