donderdag, 27 oktober 05
De blaadjes vallen
De herfst is nu echt begonnen. Na een stormachtige maandag en dinsdag is de storm in school blijven hangen. De leerlingen zijn onrustig, druk. Ze zitten voortdurend aan elkaar. Ze zijn snel geirriteerd en veel problemen komen nu in volle omvang bovendrijven. Op het moment moeten we iedere dag wel enkele leerlingen eerder naar de groep of naar huis sturen. Ze houden het gewoon niet meer vol, maar ook om de veiligheid in school te garanderen, of om duidelijkheid te bieden wanneer de grenzen overschreden worden.
Barmhartigheid krijgt nu een heel ander gezicht. Het betekent nu ook lastig zijn, streng zijn. Moeilijke gesprekken niet uit de weg gaan. Leerlingen niet sparen, confronterend zijn. Het liefst zou ik soms met alles rekening willen houden. Overal kussentjes omheen doen, zodat niemand zich kan stoten. Onze functie als school is echter vooral ook een andere. We proberen een stukje -zij het een aangepast stukje- maatschappij in de kliniek te zijn. En in de maatschappij, daar is herfst een buitenprobleem. Binnen gaat het leven gewoon door. Dus weg met die kussentjes! Stoot maar eens een keer je hoofd.
Maar dat dan toch ook weer niet zomaar. Ik zie in school al mijn collega's in de weer. Overal worden leerlingen opgevangen. Ook zelf merk ik dat ik in zo'n week dichter bij mijn leerlingen sta dan anders. Want je hoofd stoten mag en kan, maar het is wel een veilig idee dat er dan in elk geval iemand in de buurt is. En zo heb ik deze week al heel wat keren de wereld uitgelegd, geluisterd naar kleine en grote pijn. En een enkele keer, soms bijna stiekem, toch maar gauw ergens een kussentje tussen gehouden.
Voor mij zit mijn schoolweek erop en ik merk dat ik zelf iets van de storm heb meegenomen. Naarmate de dag vandaag vordert op school word ik zelf ook steeds onrustiger en drukker. Het laatste lesuur wint het speciale het van het normale (hoewel?). Ik krijg het niet meer voor elkaar om nóg een lesurr van mijn leerlingen te eisen dat ze serieus aan het werk zijn. We maken er maar wat grapjes over en laten elkaar met rust. En zo komt er een verrassend ontspannen eind aan een hectische week.
(Sorry Marino! Voor mij dan althans. Voor jou morgen nog veel succes...)
Frater Niek op 27.10.05 om 09:18 [link-->]
zondag, 23 oktober 05
Vakantie? Welke vakantie?
Excuses beste lezers dat ik jullie geduld zo op de proef gesteld heb. Ik heb twee vermoeiende weken achter de rug. “Vermoeiend? Je had herfstvakantie!”, zul je denken, maar het was toch zo. De week vóór de vakantie had ik proefwerkweek, kunstbende, de lustrumdag van ZIN én een extra dag werken om de 'vrije dag' voor het lustrum te compenseren. Daarna moest ik als een gek aan de slag om mijn eindwerkstuk voor de interactie-academie af te werken dat afgelopen vrijdag ingeleverd is.
Het einde van twee jaar opleiding komt in zicht. We hebben alle lessen gehad en nu komen we nog vier keer bij elkaar om elkaars werkstukken te bespreken. Het is een boeiend, maar ook lastig proces om na zo'n twee jaar een werkstuk te schrijven waarin je reflecteert op de wijze waarop je het geleerde in praktijk brengt.
Mijn werkstuk gaat over het werken met systeemtheoretische principes in school. Hoe kun je in de dagelijkse activiteiten zoals lesgeven, korte leerlingcontacten, telefoontjes met ouders of groepsleiding, kort overleg met collega's een gedegen begeleiding vormgeven?
Het schrijven van het werkstuk heeft mij zelf verbaasd. Meer dan dat ik gedacht had, ben ik bezig met het willen zien van de brede verbanden (verbindingen zeggen we in Antwerpen) die leerlingen beïnvloeden. Blijkbaar heb ik het mezelf eigen gemaakt om steeds vanuit last en inzet te kijken naar gedrag van leerlingen. Reflecterend op mijn werk merk ik hoeveel ik probeer om leerlingen weer iets van invloed op hun eigen omgeving te laten zien. Tijdens de cursus dacht ik dat ik dat nooit onder de knie zou krijgen. Nu merk ik dat het er al aardig is, al kan het ook nog wel wat oefening gebruiken.
Wat mij het meeste opvalt tijdens het schrijven van het werkstuk en tijdens het lezen van de werkstukken van anderen is dat deze manier van kijken alles met barmhartigheid te maken heeft: niet afkeurend oordelen, maar steeds proberen te zien tegen welke last, of met welke inzet iemand handelt. De systeemtheoretische kijk laat zich niet beperken tot een enkel werkgebiedje, maar is bereid om breder te kijken en de invloed van de hele omgeving te betrekken in het werk.
Morgen start de school weer. Veel vakantie heb ik niet gehad. Maar het schrijven van het werkstuk mocht dan wel vermoeiend zijn, ik heb er ook weer nieuwe zin door gekregen om aan de slag te gaan. Interactie-academie, bedankt!
Frater Niek op 23.10.05 om 07:47 [link-->]
woensdag, 05 oktober 05
“FAQ” in Jip- en Janneketaal
Soms levert onze website hele leuke reacties op. Zo kreeg ik afgelopen weekend een e-mail van een juffrouw-in-opleiding die stage liep op een basisschool in Apeldoorn. Ze moest maandag een les levensbeschouwing verzorgen. Tot mijn verbazing over intreden in een klooster! De methode 'hemel en aarde' die ze op die school gebruiken besteedt daar ook in deze tijd aandacht aan. Maar ja, wat weet de gemiddelde meester of juf tegenwoordig nog van religieus leven?
Deze juffrouw had zich goed voorbereid en al zoekende op internet was ze op onze site terecht gekomen. Ze had ook bedacht dat de kinderen (uit groep 6) wel eens vragen zouden kunnen stellen waar zij ook niet goed antwoord op wist, maar ze wilde de kinderen ook niet teleurstellen. En zo kreeg ik de vraag of ze mij die vragen mocht mailen en of ik ze dan zou willen beantwoorden. Tja, als leraar vind ik dat natuurlijk een leuke uitdaging en al helemaal wanneer iemand zoveel moeite doet om een goede les voor te bereiden.
Maandagavond kwamen de vragen en ik begon met beantwoorden. En na twee vragen bedacht ik ineens: 'Zo kan dat niet' Ik merkte dat ik gewend was om met volwassenen over mijn leven te praten, maar die taal is voor kinderen van 10 jaar onbegrijpelijk! Dus opnieuw begonnen in zo duidelijk mogelijke taal. Dat kostte heel wat moeite, maar uiteindelijk heb ik antwoorden gegeven op hun vragen. En het zijn uiteindelijk dezelfde vragen als die ook volwassenen stellen.
Dus voor wie genoeg heeft van moeilijke antwoorden op 'makkelijke' vragen: lees verder in de 'FAQ' in Jip- en Janneketaal.
Frater Niek op 05.10.05 om 09:53 [Lees verder >]
