Weblog fr. Niek

D-Day

Tien dagen hadden ze de tijd. Vorige week maandag heb ik in de klas aangekondigd dat ze een uittreksel uit het bevolkingsregister moesten (laten) regelen voor de inschrijving staatsexamens. Iedere dag hebben we de leerlingen daaraan helpen herinneren. De eersten hadden dan ook al binnen twee dagen hun uittreksel ingeleverd en de laatsten...? Nog steeds niet!
Dit gaat eigenlijk ons verstand ten boven. Hoe is het mogelijk dat leerlingen dit niet geregeld krijgen? Negen dagen lang zeggen ze: "o ja, dat moet ik mijn moeder nog vragen" en op de tiende dag te ontdekken dat ze het nog niet gedaan hebben. Eentje die zelfs op de laatste dag 's ochtends pas komt met "Sorry Niek, ik geloof dat ik het niet voor elkaar krijg." Punt. Ik wacht even af, maar het blijft "punt". Alsof het een optie is dat je op de inschrijvingsdag niet inschrijft.
En dan begint het circus weer: ouders bellen of ze niet nog iets kunnen regelen, begeleidende brieven schrijven met uitleg voor de examencommissie, mopperen en uiteindelijk toch nog maar inschrijven.
En ergens diep binnen in mijn achterhoofd knaagt een stemmetje: "Wie houdt hier nu wie voor de gek?" Iemand die het niet rond krijgt om ervoor te zorgen dat er op tijd een papiertje is zodat je kunt inschrijven voor examens, kan die in onze maatschappij functioneren op het niveau van een VMBOt-er? Of mag je uit zo'n simpel feit misschien concluderen dat er nog veel schort aan de 'burgerschapscompetenties' -om maar eens een moderne term te gebruiken-?
Sommige van deze leerlingen hebben nog anderhalf jaar te gaan voordat ze bij ons met een diploma de deur uit kunnen. Misschien dat we daar nog iets kunnen bereiken. Maar wat doe ik met een leerling die dit jaar zijn diploma bij elkaar krijgt? Hoe stuur ik die de maatschappij in? Zonder valse verwachtingen, maar vooral ook zonder hem af te schrijven?
Frater Niek op 29.11.06 om 11:54 [link-->]

Invallen

Het komt -gelukkig- niet vaak voor, maar soms moet ik invallen in een andere klas. Dat is toch altijd weer een heel andere klus dan voor je eigen klas staan. Ik ken nooit precies alle regeltjes en gewoonten in zo'n andere klas. Daardoor loop ik er steeds tegenaan dat ik dingen anders doe dan de leerkracht die er normaal staat. Dat zal soms soepeler zijn, soms strenger en soms ook wel gewoon hetzelfde, maar dan willen de leerlingen me laten geloven dat het niet zo is.
Juist op zo'n dagen word ik duidelijk geconfronteerd met de zwakke kanten van onze leerlingen. Voor sommige leerlingen is het niet te hebben dat iemand anders, op een andere manier les staat te geven. Vandaag waren dat er drie. Je ziet ze met ieder uur onrustiger worden en na enkele uren ontkom je er niet meer aan om óf de strijd aan te gaan óf een eind aan de lesdag van deze leerlingen te maken óf je regels te laten varen.
Vaak kies ik bij zo'n invaldag voor het tweede om het mezelf en de leerlingen niet te moeilijk te maken. Vandaag had ik een relatief gewillige klas en heb ik maar eens voor het eerste gekozen. Dus: kwaad worden, grenzen stellen, lastig zijn... en dus ook duidelijkheid bieden, normen en waarden overbrengen, de rust in de klas houden.

Iedere maandagmorgen houden we in de kapel een gesprek over de leefregel. We lazen vanmorgen een stukje van een Indonesische medebroeder die over zijn eerste ervaringen als onderwijzer schreef. Ik citeer een stukje van zijn verhaal:

"In de klas had ik soms maar weinig geduld met ondeugende kinderen. Wanneer zoiets gebeurd was, onderzocht ik mijn geweten en zocht naar een weg om in de klas als een echte frater CMM op te treden. Ik ben er van overtuigd dat een frater geen onderwijzer wordt om gediend te worden. We zijn geroepen om een eenvoudige en barmhartige dienaar te zijn. In de school krijg ik de kans te leren hoe ik schoolgaande kinderen echt en professioneel kan dienen."

Op die manier ervaar ik iets van onze wereldwijde broederschap. Ik herken mezelf in een medebroeder die aan de andere kant van de wereld woont en werkt. Ook ik ga na een schooldag vaak mijn 'geweten' na en vraag me af: 'ben ik mijn leerlingen ten dienste geweest?' En vandaag? Ik geloof dat mijn antwoord vandaag best ja mag zijn. Al zouden eigenlijk de leerlingen zich daar maar over moeten uitspreken.
Frater Niek op 20.11.06 om 07:40 [link-->]

De herfst is begonnen

In de psychiatrie kun je de wisseling van de seizoenen zien zonder naar buiten te kijken. Vorig jaar rond deze tijd schreef ik ook al een stukje "De blaadjes vallen". Toen uitte de herfst zich in drukke, onhebbelijke leerlingen. Met de groep die we nu hebben ziet het er wat anders uit. De leerlingen lijken meer in zichzelf gekeerd. Sommigen zelfs op het depressieve af. Dit jaar geen leerlingen terugsturen naar de groepen, maar eerder blij zijn als ze naar school komen.
Ze maken het niet goed en dat merk je ook in de schoolprestaties. Opnieuw is het weer barmhartigheid die het werken kleurt. Proberen attent te zijn, de leerlingen écht te zien, te laten merken dat ze er zijn. En dat zien te combineren met vaak lastige gesprekken over de inschrijving voor de examens. Eerlijk en oprecht zijn, de dingen niet mooier maken dan ze zijn en tegelijk de leerling in zijn waarde laten. In eerste instantie lijkt dat een moeilijk opdracht, maar als ik erover nadenk, zie ik dat het eigenlijk de enige mogelijke combinatie is.
Hoe kan ik een leerling méér serieus nemen dan samen te kijken naar zijn zwakke kanten en van daaruit te zoeken naar de sterkere kanten? Hoe kan een leerling zich meer gezien voelen dan wanneer ze samen met ons kan zoeken naar een reëel toekomstbeeld? Gelukkig hebben we bijna geen leerlingen die dit jaar hun diploma moeten gaan halen. Ze hebben dus nog even tijd om aan hun toekomst te werken. Daar mag nog een rustige winter, een hectisch voorjaar, een levendige zomer en nóg zo'n cyclus overheen...
Frater Niek op 13.11.06 om 07:12 [link-->]

Feest in Nieuwegein

Ook al ben ik 'kei kepot', zoals ze dat in Tilburg zo mooi kunnen zeggen. Vandaag weerhoudt me dat er niet van om even iets op mijn weblog te schrijven. Ik ben net thuis van de Katholieke Jongerendag. Het was een geweldig feest. Het was jaren geleden dat ik daar voor het laatst geweest was, en in die tijd was het nog een relatief kleine groep jongeren die daar naar toe ging. Hoe anders nu!
Ruim 2000 jongeren liepen er rond, volgden workshops en deden mee aan de prachtige slotviering. Traditioneel katholiek, maar toch heel jong van stijl.
En wij - want Paul, Caspar en Albert waren er ook- wat deden wij daar? Albert heeft met het jongerenkoor de viering verzorgd. Knap gedaan! Caspar, Paul en ik hebben de fraters vertegenwoordigd op de infomarkt. We hebben er ons nieuwste plan gelanceerd: een jongerenreis naar de wereldjongerendagen in Sydney (2008) met een vormingsprogramma hier in Nederland en een internationale ontmoetingsweek in Indonesië.
Alles bij elkaar, de grote belangstelling, de viering, de ontmoeting met vele bekenden, het enthousiasme over ons initiatief: Ik kan er wel weer een weekje of wat tegenaan!

Hieronder een fotootje van onze stand met fr. Paul ervoor.

Frater Niek op 05.11.06 om 06:55 [link-->]